Անկեղծ հարցեր, համարձակ պատասխաններ. դավաճանությունը ներելի՞ է ձեզ համար

Բալետի աշխարհում՝ որտեղ զգացմունքներն ու տեխնիկան անբաժանելի են, Րաֆֆի Գալստյանը մշտապես զարմացնում է իր նրբագեղությամբ ու ներքին ուժով։ Նրա պարը ոչ միայն արտահայտում է խորը հույզեր, այլ նաև դառնում է մեր ժամանակի արվեստի ուժեղ ու հմայիչ խորհրդանիշը։ Բայց պարը միայն նրա կյանքի մի մասը չէ։ Նրա մեջ թաքնված են հարցեր ու մտածումներ, որոնք բացահայտվում են միայն այն դեպքում, երբ ընդունում ենք նրա բաց սիրտը։

Երբ նրա հետ խոսում ենք անկեղծ հարցերի մասին՝ ստացվում է մի հսկայական աշխարհ։ Ինչպես օրինակ՝ «Ավելի լավ բան քան սեքսը Նիդերլանդներում բիսկվիթ ուտելն է» հարցին, որը հնչում է կատակով, բայց նաև հասկացվում է որպես փիլիսոփայական խոսք։ Իսկ թե «դավաճանությունը ներելի չէ» արտահայտությունն ինչպե՞ս է խաղում պարային աշխարհում՝ դա այլ հարց է։

Ինչպես նաև, իր հայ լինելու հարցում՝ Րաֆֆին վստահ է. «Հայի գենը չի վերանա, որովհետև այն չվերացող է»։ Դրանով նա ուզում է ասել, որ հայկական ոգին ու մշակույթը միշտ կգործեն որպես ուժ, որի միջոցով յուրաքանչյուր հայ կարող է պահպանել իր ինքնությունն ու ներկայությունն աշխարհում։ Իսկ եթե մի ժամանակ փորձել է «գողանալ» հանդիսատեսի սերը, հիմա նա միայն ստանում է այն վայելելով։

Եվ եթե հարցը լինի՝ ո՞րն է այն գաղտնիքը, որ թույլ է տալիս նրան փայլել բալետի ասպարեզում, պատասխանը ոչ միայն տեխնիկան է կամ ուժը, այլև ներսից բխող նուրբ հարցերի ու բացահայտումների համադրությունը։