Դեկտեմբերյան պրեմիերա՝ «Ձմեռվա երգը». հայ-ամերիկյան ջերմ պատմություն ինքնաճանաչման և արմատներին վերադառնալու մասին
11:30 6 դեկտեմբերի, 2025«Ձմեռվա երգը» ֆիլմի պրեմիերան տեղի ունեցավ դեկտեմբերի 4-ին Երևանում, ճիշտ այն ժամանակ, երբ արդեն մտնում ենք տոնական տրամադրության մեջ և ցանկանում շրջապատվել նախաամանորյա քաոսի լույսով և ջերմությամբ: Ռեժիսոր Անժելա Ասատրյանը ֆիլմի համար ընտրել է հենց այս ուղղությունը՝ մեղմ, ձմեռային և մտերիմ, ստեղծելով մի պատմություն, որտեղ երաժշտությունը դառնում է առաջնորդող թել, իսկ Հայաստանը դիտողին բացահայտվում է մանրամասների միջոցով, որոնք ծանոթ են յուրաքանչյուրին, ով երբևէ անցկացրել է ձմեռը Երևանում:
Պատմությունը կենտրոնանում է Լիանայի վրա, որի դերը մարմնավորում է Քրիստա Մարինան՝ մի երիտասարդ կնոջ, որը կորցրել է իր ոգեշնչումը հոր մահից հետո: Նա Կալիֆոռնիայից գալիս է իր նախնիների հայրենիք՝ փնտրելով այն, ինչը լքել էր իրեն: Հայաստանը ճանաչելի է էկրանին մանրուքների միջոցով՝ հյուրընկալություն, առատաձեռնություն, համեղ ուտելիք և ընտանեկան փոքր ավանդույթներ: Հենց այս մանրամասներն են ստեղծում մթնոլորտ, որը նրբորեն պարուրում է դիտողին՝ հերոսուհու հետ միասին ներքաշելով իրադարձությունների հորձանուտ: Դերասանական կազմը՝ Քրիստա Մարինան, Էդգար Դամաթյանը, Ջեսսի Պետրոսյանը և Ջուդա ՄաքՖադենը, գործում են առանց ջանքերի, կարծես իսկապես ապրում են իրենց կերպարների կյանքը։ Նրանց փոխազդեցությունները փոխանցում են իսկական համայնքի զգացողություն՝ մարդիկ, ովքեր ճանաչում են միմյանց և ինչպես դժվար ժամանակներում աջակցում։ Այս պարզ, տաք օրգանական որակը ֆիլմը դարձնում է գրավիչ։
Երաժշտությունը դառնում է կենտրոնական մոտիվ, կարելի է ասել, լեզու, որի միջոցով կերպարները արտահայտում են այն, ինչը դժվար է բարձրաձայն խոստովանել։ Այն կապում է Լիանային և Դեյվիդին, օգնում է նրանց հաղթահարել իրենց կասկածները և փնտրում է պատասխաններ այնտեղ, որտեղ բառերը չեն բավարարում։ Եվ հենց երաժշտությունն է, որը բարձրացնում է ֆիլմի կենտրոնական հարցը. ի՞նչ որոշում կկայացնի հերոսուհին, երբ դժվարությունները նրա առջև ծառանան։ Կկարողանա՞ նա կրկին հավատալ իրեն, վստահել ուրիշներին և թույլ տալ, որ նոր զգացմունքներ աճեն։ Կկարողանա՞ արդյոք Հայաստանը նրան բավականաչափ ոգեշնչել, որպեսզի գտնի իր առաջխաղացման ուղին։ Ասատրյանը ստեղծել է ռոմանտիկ կատակերգություն, որը թվում է անկեղծ, քնքուշ և երբեմն միամիտ, բայց հենց դրա շնորհիվ այն արթնացնում է այն ձմեռային զգացողությունը, որը դեկտեմբերին մարդկանց կրկին կինոթատրոն է բերում։ «Ձմեռվա երգը» չի փորձում զարմացնել՝ այն հրավիրում է ձեզ մի տարածք, որտեղ գործում է բարությունը, որտեղ բարեկամությունը աջակից է, իսկ սերը գալիս է որպես ճանապարհորդության բնական շարունակություն։
Լիանա Աղաջանյան