Երաժշտություն, որը չի ճանաչում ժամանակը. «Նյու Ջեներեյշն Փրոջեքթ»-ի նախաձեռնությամբ՝ հոբելյանական երեկո Բաբաջանյանի հիշատակին
12:08 28 հունվարի, 2026Կան երեկոներ, որոնք ավարտվում են լույսերի անջատումով, և կան այնպիսիք, որոնց ավարտից հետո էլ երաժշտությունը շարունակում է հնչել ներսումդ։ «Առնո Բաբաջանյան 105» հոբելյանական համերգը հենց այդպիսի իրադարձություններից էր․ ոչ թե պարզապես նվիրված մեծ կոմպոզիտորի հիշատակին, այլ նրա ներկայությունն ապրեցնելու փորձ՝ բեմի, ձայնի և կենդանի զգացողությունների միջոցով։
Արամ Խաչատրյան համերգասրահը այդ երեկո դարձավ հանդիպման վայր տարբեր սերունդների համար, որոնց միավորում էր միևնույն երաժշտական հիշողությունը։ «Նյու Ջեներեյշն Փրոջեքթ» նախաձեռնության կյանքի կոչած այս համերգը վստահ քայլով վերածվեց ժամանակների երկխոսության՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է դասական ժառանգությունը նոր շնչով հնչել՝ չկորցնելով իր էությունը։
Բեմում հնչած յուրաքանչյուր կատարում ուներ սեփական պատմությունը։ Սրբուկի, Անուշ Բադալյանի, Հայկ Պետրոսյանի, Տիգրան Քախվեջյանի և Արամ Մելիքյանի մեկնաբանությունները ոչ թե պարզապես կատարումներ էին, այլ զգայական ուղերձներ՝ ուղղված հանդիսատեսին։ Նրանք Բաբաջանյանի երաժշտությանը հաղորդեցին նոր երանգներ՝ պահպանելով այն ներքին ազնվությունն ու անկեղծությունը, որով այդ ստեղծագործությունները տարիներ շարունակ ապրել են մարդկանց սրտերում։
Հատուկ դեր ուներ «Արմ. Սթրոնգ» նվագախումբը՝ գեղարվեստական ղեկավար Դավիթ Գյոդակյանի ղեկավարությամբ։ Կենդանի նվագակցությունը ստեղծեց այն ամբողջական հնչողությունը, որտեղ յուրաքանչյուր նոտա շնչում էր, իսկ յուրաքանչյուր դադար խոսում էր։ Համերգի հաղորդավար Կարեն Քոչարյանի ներկայությունը երեկոյին հաղորդեց ջերմություն ու մտերմություն՝ հանդիսատեսին պահելով այդ երաժշտական պատմության ներսում՝ սկզբից մինչև վերջ։
Այդ երեկո Բաբաջանյանի երաժշտությունը կրկին ապացուցեց, որ այն չի պատկանում միայն իր ժամանակին։ Այն ունի եզակի հատկություն՝ միաժամանակ լինել հիշողություն և ներկա, կարոտ և հույս, անցյալ և շարունակություն։ Նրա մեղեդիներում կա սեր, հայրենասիրություն և մարդկային հոգու պարզ ճշմարտություն, որը չի կորցնում իր ուժը, որքան էլ տարիները փոխվեն։
«Առնո Բաբաջանյան 105» համերգը վերածվեց ոչ միայն հոբելյանական իրադարձության, այլ նաև հիշեցման՝ իսկական արվեստը չի ավարտվում բեմում։ Այն ապրում է այն պահին, երբ հանդիսատեսը լքում է դահլիճը՝ տանելով իր հետ մի զգացում, որը բառերով դժվար է ձևակերպել, բայց հեշտ է ճանաչել․ դա երաժշտության ուժն է, որը մնում է մեզ հետ։