Հայկական փոփ-գլամուր. Ինչպես են Ինստագրամի համարձակ հայուհիները զայրացնում հանրությանը «փայլուն սադրանքով»
19:25 20 փետրվարի, 2026Հայկական թվային տարածքում ի հայտ է եկել կանացի կերպարի մի յուրահատուկ տեսակ, որը կարելի է ազատորեն բնութագրել որպես «փայլուն սադրանք»։ Սա, կոպիտ ասած, այսպես կոչված, կայուն գեղագիտություն է, որտեղ ֆիզիկականությունը դառնում է ինքնաներկայացման հիմնական գործիքը։ Մագա Հարությունյանը, Իլոնա Նուրբեկյանը, Աթենա Մանուկյանը և Մարիաննա Կոկչյանը բնականաբար տեղավորվում են այս կատեգորիայի մեջ։ Նրանց միավորում է ոչ միայն սահմանված ուրվագծերի և համարձակ անկյունների հանդեպ սերը, այլև առանձնահատուկ նախատիպային անհատականությունը, որը այս ոճը դարձնում է նրանց արտաքին տեսքի և անհատականության բնական շարունակությունը։
Մագա Հարությունյանը «մագնիս է»։ Նեղ զգեստներ, ընդգծված իրան և կոնքեր, ծանր դիմահարդարում, փայլուն մաշկ։ Նրա արտաքին տեսքը և խարիզման լավ են համադրվում խոշոր պլաններում։ Նրա մարմինը կադրի կենտրոնն է, և նա դա հիանալի հասկանում է։
Մագան ամուսնացած է, և հետևորդները պարբերաբար հետաքրքրվում են, թե ինչպես է ամուսինը վերաբերվում դրան։ Այսինքն՝ մենք ունենք չափավորության շատ ուժեղ սպասում՝ «համաչափության զգացողության» հենց այդ հասկացությունը, որը կապված է կնոջ հեղինակության հետ։ Եվ սա վերաբերում է անկախ կարգավիճակից։
Եթե կինը միայնակ է, սկսվում են զրույցներ այն մասին, թե «ինչպես սա կազդի ապագայի վրա», «ինչ կմտածեն մարդիկ», «ինչպես նրան կընկալեն»։ Եթե նա ամուսնացած է, շեշտը տեղափոխվում է ընտանիքի և ամուսնու վրա։ Երկու դեպքում էլ անձնական ոճը հանկարծ դառնում է կոլեկտիվ վերահսկողության առարկա, կարծես արտաքին կերպարը ավտոմատ կերպով պատկանում է հասարակությանը։
Իլոնա Նուրբեկյանը բլոգեր է. նրա հիմնական ուղղվածությունը կենսակերպն է, առաջարկությունները, ճանապարհորդությունները և քննարկումները։
Նրա էջում կան մինի կիսաշրջազգեստներ, շորտեր, լողազգեստներ և մերկ ուսեր. նա իրեն չի տարբերակում՝ որպես «խելացի» և «գեղեցիկ» կին, այլ ներկայացնում է իրեն ամբողջական՝ առանց փորձելու թաքցնել իր տեսողական գրավչությունը։
Հատկանշական է, որ նրա բլոգին ծանոթները հաճախ քննարկում են նրա շորտերի կամ վերնաշապիկի երկարությունը, այլ ոչ թե նրա կոնտենտը։ Արդյունքում, հետևորդների ուշադրությունը տեղափոխվում է տեսողականի վրա, ինչը քիչ է խոսում Իլոնայի անձնական ոճի մասին և ավելի շատ այն մասին, թե ինչին է հասարակությունն ավելի արագ արձագանքում։
Երգչուհի Աթենա Մանուկյանը չափազանցնում է իր կերպարը, որը լիովին համապատասխանում է շոու արդյունաբերության կոնվենցիաներին։ Պայծառ զգեստները, խորը դեկոլտեները, փայլուն գործվածքները, ծանր դիմահարդարումը և բեմի համար նախատեսված մարմնի շարժումները ստեղծում են փոփ դիվայի նախատիպը։
Նրա կերպարը փոփ դիվայի նախատիպն է։ Սեքսուալությունը նրա մասնագիտության մի մասն է։ Դա բեմական գործիք է, այլ ոչ թե պատահական ընտրություն։ Փորձեք պատկերացնել Աթենային խիստ մինիմալիզմի մեջ. նրա բեմական էներգիայի կեսը կանհետանար։
Ընդհանուր առմամբ, երբ խոսքը վերաբերում է հրապարակայնությանը, կարևոր է հաշվի առնել համատեքստը։ Բեմը, բլոգը և կենսակերպը տարբեր տարածքներ են, և յուրաքանչյուրում անկեղծությունը տարբեր կերպ է գործում։ Մինչդեռ արտիստի համար դա շոուի մի մասն է, բլոգերի համար դա կարող է պարզապես ինքնաներկայացման սովորական ձև լինել։
Օրինակ՝ Մարիաննա Կոկչյանը բլոգեր է՝ շքեղ ինքնաներկայացմամբ. նա հենց այս... բլոգերական բնականության լավ օրինակ է։ Նա ունի արտահայտիչ, բայց պարզ գեղեցկություն, և նրա խոսքը նույնպես անզարդ է՝ առանց ավելորդ թատերականության։
Ճանապարհորդություններ, առօրյա լուսանկարներ, մինի կիսաշրջազգեստներ, բացահայտող զգեստներ, գրավիչ կազմվածք. այս ամենը զգացվում է որպես նրա կերպարի շարունակություն, այլ ոչ թե դիտավորյալ սադրանք։
Նա առանձին հայեցակարգ չի կառուցում ինքն իրեն բացահայտելու շուրջ. նա պարզապես չի բացառում այն իր տեսողական կյանքից։ Եվ այս դեպքում ոճը ընկալվում է որպես նրա ընդհանուր կերպարի օրգանական մաս, այլ ոչ թե որպես ինչ-որ բան ապացուցելու փորձ։
Հանրային արձագանքը այս գեղագիտությանը Հայաստանում ձևավորվում է կանացիության երկու մոդելների բախմամբ։ Մի կողմից, մենք պահպանում ենք չափավորության և ճաշակի ավանդական իդեալը, մինչդեռ մյուս կողմից, կա մեծ հետաքրքրություն այն ամենի նկատմամբ, ինչն ունի բացահայտող, ցուցադրական բնույթ։ Երբ նման գեղագիտություն է ի հայտ գալիս Հայաստանում, արձագանքն ավելի նկատելի է դառնում պարզապես այն պատճառով, որ այն «մերն» է։ Մենք այս կանանց տեսնում ենք ոչ թե որպես վերացական ազդեցիկ անձանց, այլ որպես մեր շրջապատի, մեր քաղաքի, մեր միջավայրի մաս։
Սակայն այսպես կոչված «սկանդալային» ոճը իրականում ցույց է տալիս, թե որքան է ընդլայնվել հայկական կանացիության պալիտրան։ Այսօր ավանդական զսպվածությունն ու փայլուն անկեղծությունը համակեցության մեջ են կողք կողքի։ Հայկական փոփ-գլամուրը վերաբերում է ինքնավստահությանը, ինքնաընդունմանը և 2026 թվականի տեսողական աշխարհի գործունեության հասկացողությանը։ Եվ անկախ նրանից, թե դա ձեզ դուր է գալիս, թե ոչ, այս գեղագիտությունն արդեն դարձել է հայկական թվային տարածքի մաս։
Լիանա Աղաջանյան