Ինչո՞վ են օտար կանայք գրավում հայ տղամարդկանց

Համարվում է, որ բազմաթիվ հայ տղամարդիկ, աշխատելու նպատակով մեկնելով արտերկիր, ընկնում են օտար, մասնավորապես, ռուս ջրահարսերի թակարդը՝ մոռանալով իրենց սիրելիների եւ կանանց մասին, ովքեր նախնիների հայրենիքում կարոտով սպասում են նրանց: Անկասկած, այդ աքսիոմ չէ: Ամեն դեպքում, հաճախ հայ տղամարդը կա՛մ երկրորդ ընտանիքն է կազմում, կա՛մ ընդհանրապես հեռանում է ուրիշ կնոջ մոտ: Ի՞նչն է նրանց ստիպում մոռանալ իրենց կեսի եւ, այսպես կոչված, «ադաթների» մասին: Ինչո՞վ են այդ կանայք մեզանից լավը…

30-ամյա Արմենն արդեն 5 տարի ամուսնացած է Անյայի հետ: «Մենք ծանոթացանք, երբ ես մեկնեցի Մոսկվա՝ ուսանելու: Պատանի էի, շուրջս այնքան գեղեցկուհիներ կային… Գլուխս պտտվում էր: Ինչ թաքցնեմ, բոլոր հայերին հատուկ ցանկություն առաջացավ մատչելի ռուս կանանց առումով: Միշտ կարծում էի, որ միայն հայուհու հետ եմ ամուսնանալու: Մինչեւ հանդիպեցի Անյային… Նա մյուս աղջիկների նման չէր: Անմիջապես չհաջողվեց նրան նվաճել: Մի խոսքով՝ խենթի պես սիրահարվեցի: Եվ ահա արդեն 5 տարի երջանիկ ամուսիններ ենք: Նա ինձ հետ Երեւան եկավ: Նախ դժվար էր, բայց նա ուժեղ կին է: Հրաշալի հումորի զգացում ունի, հակառակ դեպքում հենց երկրորդ օրը կփախչեր»,- ժպտալով պատմում է Արմենը: «Հիշում եմ, թե ինչպես Արմենն ինձ ծանոթացրեց իր ընկերների ու նրանց կանանց հետ,- ասում է Անյան:- Հիմա զվարճալի է այդ մասին հիշելը, բայց այդ ժամանակ ես սարսափած է այն բանից, թե որքան սառը եւ, մեղմ ասած, անբարյացկամ ընդունեց ինձ կանանց այդ ակումբը»:

«Նրանք պատրաստ էին Անյային կտոր-կտոր անել: Չարացած բորենիների նման ֆշշացնում էին,- հիշում է Արմենը:- Բայց Անյային անհնար է չսիրել: Գիտեք, ինձ միշտ ռուս կանանց մեջ դուր է եկել պարզությունը: Նրանց մոտ այդ սուտ-պահպանողականությունը չկա, ինչպես մեր աղջիկների պարագայում, առիթով եւ անառիթ մուննաթը չկա: Նրանց հետ դյուրին է»,- բացատրում է Արմենը եւ մոտ քաշում Անյային ու համբուրում նրա այտը:

«Իմ Սոֆիան ցանկացած հայուհու կգերազանցի,- համոզված ասում է 40-ամյա Մանվելը, ում կինը՝ Սոֆիան, բուլղարուհի է:- Նա հրաշալի տնտեսուհի է, խելացի, կոմսոմոլուհի, գեղեցկուհի, հիանալի կին եւ մայր: Բայց, ամենակարեւորը, նա երբեք չի նվնվում»:

Մանվելի խոսքով, ծանոթացել են Բուլղարիայում: «Ես այնտեղ գնացի՝ բիզնեսի հեռանկարներին ծանոթանալու համար: Նպատակներս չարդարացան, փոխարենը գտա իմ երկրորդ կեսին: Փորձեցինք ապրել Հայաստանում, բայց, ցավոք, հարազատների հետ հարաբերությունները չստացվեցին, եւ մենք որոշեցինք մեկնել: Հիմա ապրում ենք Սոֆիայում, իսկ Հայաստան ես մենակ եմ այցելում, այն էլ՝ հազվադեպ»: Հարցին, ինչո՞վ են տարբերում բուլղարացի կանայք հայուհիներից, Մանվելը ժպտալով պատասխանեց. «Կինը կին է: Կարեւոր չէ, թե ինչ ազգության է պատկանում: Կարեւորը՝ կարողանո՞ւմ է, արդյոք, սիրել: Դե, բնականաբար, նաեւ կերակուր պատրաստել: Օրինակ, իմ Սոֆիան այնպիսի տոլմա է պատրաստում, մատներդ էլ հետը կուտես»:

Իմ մյուս զրուցակիցն ամուրի Աշոտն էր, ով արդեն 10 տարի ապրում եւ աշխատում է Մոսկվայում: «Ծնողներս իմ ամեն այցելության ժամանակ ինձ համար «հարմար» հարսնացու են գտնում: Այդ բոլոր աղջիկներն այնքան զվարճալի են: Այո՛, լավն են, գեղեցիկ: Բայց ես վստահ չեմ, որ իմ ընտրյալը հայուհի կլինի: Այդ կամակորություն չէ: Բայց մեր կանայք, ինչպես նաեւ շատ տղամարդիկ, կարծես հասուն չեն, իրականությունից կտրված, ապրում են իրենց սահմանափակ աշխարհում՝ ինչ-որ անհեթեթ «հասկացություններով»: Հայուհիներից մեկն ինձ հիվանդի տեղ դրեց, երբ հարցրեցի, արդյո՞ք կարդացել է «Ալիսան հրաշքների աշխարհում»-ը: Ես չեմ պնդում, որ մոսկովյան աղջիկները բարձրագույն մտավոր ունակություններ ունեն… Բայց, ինչպե՞ս բացատրեմ, նրանք պարզ են եւ բարդ միաժամանակ…»:

Բնականաբար, այս բոլոր պատմությունները խիստ անձնական են եւ սուբյեկտիվ տեսակետ են արտահայտում: Բայց բազմաթիվ հայ տղամարդիկ, ում ընտրյալն օտարուհի է, նշում էին, որ իրենց առաջին հերթին գրավել են պարզությունն ու թեթեւությունը: Պարադոքս է, բայց օտար գեղեցկուհիների մեջ մեր տղամարդկանց գրավում են հենց այն հատկությունները, որոնք նրանք չեն ընդունում հայուհիների մեջ: Օրինակ՝ ազատ վերաբերմունքը ինտիմ հարաբերություններին, շփման մեջ պարզությունը, ժպտուն եւ սեթեւեթող բնավորությունը: Ստացվում է, որ կարծրատիպերից, որոնք դարերով մեզ են հասել մոր կաթի հետ միասին, կարելի է ազատվել միայն հայրենիքից հեռու… Կամ էլ, ամեն դեպքում, ժամանակն է դադարել ձեւացնել, ինքներս մեզ խաբել եւ ապրել այնպես, ինչպես ցանկանում ենք՝ չմտածելով հարեւանների մասին եւ ուշադրություն չդարձնելով նախանձոտ հայացքներին:

Յուլիա Վարդանյան