«Սիրո 6 կանգառ»՝ Դրամատիկական թատրոնի բեմում բացվող ներքին խոստովանություն

Երևանի թատերական կյանքը շարունակում է ներկայանալ նոր ձևաչափերով ու գեղարվեստական համարձակ լուծումներով։ Երևանի Հ. Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոնի բեմում ներկայացվող «Սիրո 6 կանգառ» համերգ-ներկայացումը այդ որոնումների արտահայտություններից մեկն է՝ միաժամանակ միավորելով դրամատիկական խոսքը և կենդանի երաժշտության անմիջական ներգործությունը։

Ներկայացումը կառուցված է հարցադրումների շուրջ, որոնք վաղուց դուրս են եկել անձնականի սահմաններից՝ դառնալով համամարդկային մտորումների նյութ։ Ի՞նչ են փնտրում կանայք, ի՞նչ են ուզում, ինչպե՞ս են մտածում, և ի վերջո՝ ո՞րն է կանացի երջանկության բանաձևը։ Այս հարցերը բեմում չեն հնչում որպես պարզ հռետորական ձևակերպումներ, այլ ձևավորվում են որպես ներքին երկխոսություն՝ հանդիսատեսին ներգրավելով զգացմունքային և մտավոր համատեղ որոնման մեջ։

Կենդանի երաժշտությունը ներկայացման կառուցվածքային առանցքներից է․ այն ոչ միայն ուղեկցում է բեմական գործողությանը, այլև դառնում է արտահայտչամիջոց՝ խորացնելով կերպարների հոգեբանական վիճակները և ստեղծելով բազմաշերտ հուզական դաշտ։ Այս համադրությունը՝ խոսքի և երաժշտության, հաղորդում է ներկայացմանը յուրահատուկ ռիթմ և ամբողջականություն։

Բեմում հանդես եկող դերակատարուհիները՝ Լիդիա Գրիգորյան, Լուսինե Վարդանյան, Լիդա Լևոնյան, Արմենուհի Հակոբյան, Դիանա Մալենկո և Էմմա Մկրտչյան, ներկայացնում են տարբեր բնավորություններ և հոգեվիճակներ՝ ձևավորելով միասնական կերպարային համակարգ։ Նրանց խաղը կառուցվում է նուրբ հոգեբանական անցումներով, զուսպ արտահայտչականությամբ և ներքին լարվածությամբ, ինչը հնարավորություն է տալիս դիտողին ընկալել ներկայացման գաղափարական խորքը առանց ավելորդ դեկլարատիվության։

«Սիրո 6 կանգառ»-ը հանդիսատեսին չի պարտադրում վերջնական պատասխաններ։ Այն առաջարկում է դիտման և զգալու փորձառություն, որտեղ յուրաքանչյուր կանգառ բացահայտում է սիրո տարբեր երանգներ՝ վերածելով բեմական ընթացքը մտորումների և ինքնաճանաչման տարածքի։

Ներկայացման բեմադրիչ Գուրգեն Ծատուրյանի ռեժիսորական ձեռագիրը առանձնանում է թեմայի նրբազգաց ընկալմամբ և ձևի կշռադատված լուծումներով։ Նրա մոտեցման մեջ ակնհայտ է ներքին դրամատիզմի առաջնահերթությունը՝ կառուցված ոչ թե արտաքին շեշտադրումների, այլ կերպարների հոգեբանական շերտերի աստիճանական բացահայտման վրա։

Երաժշտական պրոդյուսեր Հայկ Գասպարյանցի աշխատանքը ներկայացման կարևոր բաղադրիչներից է․ կենդանի հնչողությամբ ձևավորված երաժշտական միջավայրը ոչ միայն ուղեկցում է բեմական ընթացքը, այլև ձևավորում է նրա հուզական առանցքը՝ ապահովելով ամբողջական ընկալում և գեղարվեստական միասնականություն։

Այսպիսով, «Սիրո 6 կանգառ» համերգ-ներկայացումը ներկայանում է որպես ժամանակակից թատերական արտահայտման հետաքրքիր օրինակ, որտեղ սերը դիտարկվում է ոչ թե որպես պարզ զգացում, այլ՝ որպես բազմաշերտ երևույթ՝ լի հարցադրումներով, հակասություններով և բացահայտումներով։ Այն հանդիսատեսին առաջարկում է ոչ միայն գեղարվեստական դիտում, այլև ներքին զրույց՝ սեփական զգացումների և պատկերացումների հետ՝ հիշեցնելով, որ արվեստի արժեքը հաճախ ոչ թե պատասխանների, այլ՝ հարցերի խորության մեջ է։