«Ցեղասպանությունը մեզ չջնջեց, բայց այն մեր կոդի մեջ փորագրեց մի հատուկ գեն՝ բացակայության գենը»․ Սարիկ Անդրեասյան
11:56 24 ապրիլի, 2026Մոսկվաբնակ հայ ռեժիսոր Սարիկ Անդրեասյանն ինստագրամյան իր էջում անդրադարձել է 1915 թ-ին Օսմանյան կայսրությունում հայերի հանդեպ դաժան ոճրագործությանը և իր գրառումը նվիրել Հայոց ցեղասպանության զոհ դարձած իր նախնիներին ու ժողովրդին։
«Այսօր Ցեղասպանության հիշատակի օրն է։ Կարևոր օր աշխարհի բոլոր հայերի համար»,-իր գրառումը սկսում է Անդրեասյանը։
Посмотреть эту публикацию в Instagram
«Մեզանից յուրաքանչյուրի մեջ ապրում է մի քարտեզ, որը հնարավոր չէ գծել թղթի վրա։ Երթերի քարտեզ, որն անցնում է Սիրիայով, Լիբանանով, Կոստանդնուպոլսով, Թիֆլիսով, Երևանով... Քարտեզ, որտեղ քաղաքների փոխարեն հայացքներ են, ճանապարհների փոխարեն՝ ազգակցական կապի կտրված թելեր։ Մեր գեները հիշում են բռունցքի մեջ ճզմած ծիրանի կորիզների հոտը, Բեյրութի նավահանգստում աղի հացի համը և մետաղի դառը համը՝ ճանապարհորդության համար տրված մետաղադրամներից։
Մենք ժողովուրդ-պալիմպսեստ ենք։ Հին, հնագույն շերտի վրա ընկած է թագավորների և խաչքարերի սեպագիր գրությունը, դրանից վերև՝ աքսորի թանաքը, դրանից վերև՝ խորհրդային դարաշրջանի մատիտի հետքերը, դրանից վերև՝ սփյուռքի պայծառ, գրեթե ճչան վրձնահարվածները։ Եվ այս բոլոր շերտերը միմյանց չեն ջնջում, այլ լուսավորում են։ Երբեմն մեկի աչքերում տեսնում ես ոչ միայն շագանակագույն, այլև կրակի փայլը, որտեղ երկու հազար տարի առաջ նստել են իմ, քո և մեր նախա-նախ-նախապապերը։
Ցեղասպանությունը մեզ չջնջեց։ Բայց այն մեր կոդի մեջ փորագրեց մի հատուկ գեն՝ բացակայության գենը։ Տան բացակայությունը, որը մնում է այնտեղ, սահմանից այն կողմ։ Նախնիների գերեզմանների բացակայությունը, որոնք ոչ ոք չի կարող այցելել։ Տոհմածառի ամբողջական ճյուղերի բացակայությունը, որոնք կտրվել են 1915 թվականին։ Եվ բացակայության այս գենը մեր ներկայությունը աշխարհում դարձնում է այնքան հուզիչ, այնքան կատաղի, այնքան ստեղծագործ։ Կարծես մենք պետք է ինքներս մեզ ապացուցենք, որ գոյություն ունենք՝ անընդհատ, յուրաքանչյուր բառով, նոր եկեղեցու յուրաքանչյուր քարով, յուրաքանչյուր երեխայի հետ, յուրաքանչյուր բանաստեղծությամբ։
Մենք ապրում ենք՝ մեր մեջ կրելով այս տարօրինակ կրկնակի բեռը՝ հազարամյակների ծանրությունը և նրանց թեթևությունը (կամ անհնարին ծանրությունը), որոնց արյան մեջ ոչինչ չի մնացել, բացի այս հիշողությունից։
Եվ գուցե սա է մեր էությունը՝ լինել կամուրջ այն բանի միջև, ինչը եղել է և ինչը՝ ոչ։ ԱՐԱՐԱՏԻ, որը տեսանելի է, և ԱՐԱՐԱՏԻ, որը փշալարերի ետևում է։ Երազել այն լեռան մասին, որը մեր գեներում է, և կառուցել տուն այնտեղ, որտեղ մեր ոտքերն են։
Եվ այս հիշողությունը թանգարանային ցուցանմուշ չէ։ Դա օդն է, որը մենք շնչում ենք։ Նույնիսկ երբ մենք լուռ ենք։
Ոչ ոք չի մոռացվել։ Նվիրվում է իմ նախնիներին, ովքեր զոհ գնացին Օսմանյան կայսրության ձեռքով, և իմ ժողովրդին»,-հավելել է ռեժիսորը։