Մերկ նկարչուհին կլիմայական ապոկալիպսիսի մասին ներկայացման ժամանակ կախվել է զանգից

Ֆլորենտինա Հոլցինգերը Վենետիկի բիենալեի ավստրիական տաղավարում ներկայացրեց սեզոնի ամենասադրիչ և անհանգստացնող աշխատանքներից մեկը՝ «Seaworld Venice» մեծածավալ դիստոպիկ ջրային ինստալյացիան, որը ցուցասրահը վերածում է ապագայի կլիմայական ապոկալիպսիսի սարսափելի տեսլականի։

Ավստրիացի նկարչուհու և պարուսույցի նոր նախագիծը մռայլ ֆուտուրիստական ​​ֆանտազիա է, որտեղ գլոբալ տաքացումը, ծովի մակարդակի բարձրացումը և էկոլոգիական ճգնաժամը արմատապես փոխում են մեզ ծանոթ քաղաքակրթությունը։ Հոլցինգերի մեկնաբանությամբ՝ հեղեղված աշխարհը դառնում է մի տարածք, որտեղ մարդկային գոյատևումը հնարավոր է միայն տեխնոլոգիաների, արհեստական ​​​​կենսապահովման համակարգերի և կոլեկտիվ հարմարվողականության միջոցով։

Նկարչուհի Ֆլորենտինա Հոլցինգերը գլխիվայր կախված է հսկայական բրոնզե զանգի մեջ։ Նա առաջ-ետ է շարժվում՝ բառացիորեն «զանգահարելով» զանգը իր սեփական մարմնով։

Սա կլիմայի մասին լայնածավալ ինստալյացիայի մի մասն է․․․

«Seaworld Venice»-ը ստեղծելով՝ Հոլցինգերը անդրադառնում է Վենետիկի կենտրոնական թեմաներից մեկին՝ ջրի հետ նրա փխրուն և հակասական հարաբերություններին: Դարեր շարունակ ջրհեղեղի եզրին գտնվող քաղաքի համար ջուրը միաժամանակ կյանքի, գեղեցկության և մշակութային վեհության աղբյուր է, բայց նաև կործանման և սպառնալիքի աղբյուր: Նկարիչն այս երկվությունն օգտագործում է որպես կենտրոնական փոխաբերություն՝ ջուրը վերածելով ինչպես արարման, այնպես էլ աղետի խորհրդանիշի:

Ինստալյացիան լի է տեսողական և քաղաքական հզոր պատկերներով: Կենտրոնական տարրերից մեկը ջրային մոտոցիկլետն է, որը անվերջ շարժվում է շրջանագծով՝ երգիծական մեկնաբանություն Վենետիկը ավելի ու ավելի կործանող գերտուրիզմի մասին:

Մեկ այլ լայնածավալ տարր ներառում է կատարողների, որոնք տեղադրված են հսկա եղանակային լիսեռի վրա՝ խորհրդանշելով կոլեկտիվ գործողությունը, կայունությունը և կլիմայական ճգնաժամը համատեղ լուծելու անհրաժեշտությունը: Նրանց ֆիզիկական ներկայությունը ընդգծում է փոխկախվածության և կոլեկտիվ պատասխանատվության գաղափարը:

Նախագծի ամենաարմատական ​​տարրերից մեկը կատարողի կերպարն է, որը կախված է բաքում և պահպանվում է հանդիսատեսի կողմից տրամադրվող մարմնական հեղուկներն օգտագործող համակարգի միջոցով: Այս փակ համակարգը դառնում է գլոբալ անհավասարության, թափոնների և շրջակա միջավայրի անարդարության փոխաբերություն՝ հիշեցնելով մեզ, որ բնակչության ամենախոցելի խմբերը հաճախ ստիպված են գոյատևել հարուստ երկրների թափոնների և որոշումների պատճառով ստեղծված պայմաններում։

Ինստալյացիայի հիմնական առանձնահատկությունը զանգի ներկայացումն է, որը կրկնվում է ժամ առ ժամ կարճատև պոռթկումներով: Կատարողը՝ մերկ և ֆիզիկապես լարված, գլխիվայր կախված է հսկայական բրոնզե զանգից՝ ճոճելով իր մարմինը՝ այն առաջ մղելու համար: Այս գործողությունը դառնում է դիմադրության, համառության և պայքարի հզոր խորհրդանիշ: Զանգը, կարծես, ազդարարում է հնացած պատրիարխալ, կրոնական և քաղաքական կառույցների փլուզումը, միաժամանակ ուշադրություն պահանջելով շարունակվող կլիմայական աղետի վրա։

Giardini della Biennale-ից հեռարձակվող տեսանյութը ցույց է տալիս այս ներկայացումը մռայլ, անձրևոտ մթնոլորտում: Ցածր անկյունով տեսախցիկը ընդգծում է տեսարանի դրամատիկությունը. մերկ, մարզական կերպարը՝ երկար, հոսող մազերով, օգտագործում է իր մարմնի յուրաքանչյուր շարժումը՝ ձայն ստեղծելու համար: Մարդու մարմնի մասշտաբները հսկայական զանգի ֆոնի վրա ուժեղացնում են մարդկային փխրունության զգացողությունը հսկայական պատմական և շրջակա միջավայրի գործընթացների առջև։

Ֆլորենտինա Հոլցինգերը վաղուց հայտնի է իր արմատական ​​գեղարվեստական ​​մեթոդներով, որոնք համատեղում են ծայրահեղ ֆիզիկականությունը, մարդկային մարմնի սահմանների ուսումնասիրությունը, մերկությունը և մարտահրավեր նետող սոցիալ-քաղաքական թեմաները։ Նրա աշխատանքները պարբերաբար ուսումնասիրում են ֆեմինիզմի, սոցիալական նորմերի, իշխանության, բռնության և էկոլոգիայի հարցերը՝ պարի, թատրոնի և պերֆորմանսի միջոցով։