Երբ օպերան հանդիպում է ժամանակակից երաժշտությանը. Լիպարիտ Ավետիսյանի մեծ համերգը հայտնի արտիստների մասնակցությամբ

Հունիսի 24-ին Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրը վերածվել էր մի բեմի, որտեղ երաժշտությունը չէր ճանաչում սահմաններ։ Տենոր Լիպարիտ Ավետիսյանի մեծ համերգը դասական մենահամերգի ավանդական պատկերացումից շատ հեռու էր․ այն վերածվել էր երաժշտական ճանապարհորդության, որտեղ տարբեր ժանրեր համարձակորեն հանդիպում էին միմյանց՝ ստեղծելով նոր հնչողություն և նոր զգացողություններ։

Երեկոյի ընթացքում Լիպարիտ Ավետիսյանի հետ բեմ բարձրացան Սրբուկը, Արփի Շահուբյանը, Սևակ Ամրոյանը, Ռոբերտ Կոլոյանը, Էրիկ Կարապետյանը, «Նեմրան», Արամ MP3-ն, Սոնա Ռուբենյանը և Բրյունետը։ Յուրաքանչյուր դուետ ու համատեղ կատարում ուներ իր տրամադրությունն ու գույնը։ Երբեմն բեմը լցվում էր օպերային շնչով, երբեմն՝ ռոքի էներգիայով, երբեմն՝ փոփ երաժշտության թեթևությամբ, իսկ հաջորդ ակնթարթին հանդիսատեսը հայտնվում էր լիրիկական ու խոր զգացմունքային մթնոլորտում։ Այս բազմազանությունը ոչ թե բաժանում էր համերգը տարբեր հատվածների, այլ, ընդհակառակը, միավորում էր այն մեկ ամբողջական պատմության մեջ։

Երաժշտական ամբողջականությունն ապահովում էր Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը, որի կենդանի կատարումները յուրաքանչյուր ստեղծագործության հաղորդում էին խորություն, ծավալ և հուզական ուժ։ Նվագախումբը պարզապես նվագակցող չէր. այն լիարժեք կերպով մասնակցում էր երաժշտական պատմության ստեղծմանը՝ յուրաքանչյուր կատարում հարստացնելով իր հնչողությամբ։

Համերգի երաժշտական ղեկավարն ու դիրիժորը Սերգեյ Սմբատյանն էր, ում ձեռագիրն ակնհայտորեն զգացվում էր ամբողջ ծրագրի ընթացքում։ Դասական երաժշտության նրբությունները, ժամանակակից մշակումներն ու տարբեր ոճերի ներդաշնակ համադրությունը ստեղծել էին այնպիսի երաժշտական միջավայր, որտեղ յուրաքանչյուր կատարող կարողանում էր բացահայտվել նոր կերպով։

Երեկոյի առանձնահատուկ հերոսներից մեկն էլ բեմն էր։ Լուսային լուծումները, հսկայական էկրանների վիզուալ պատկերները, գունային անցումներն ու բեմական ձևավորումը ստեղծել էին իսկապես հեքիաթային աշխարհ։ Ամեն կատարում ստանում էր իր առանձին գեղարվեստական միջավայրը, իսկ տեսողական ու երաժշտական լուծումների ներդաշնակությունը հանդիսատեսին ամբողջ երեկոյի ընթացքում պահում էր կախարդանքի զգացողության մեջ։

Այս համերգը ևս մեկ անգամ ապացուցեց, որ երաժշտությունը սահմաններ չունի։ Երբ օպերային տենորի ձայնը միահյուսվում է ռոքի, փոփի ու էստրադային երաժշտության հետ, ծնվում է մի նախագիծ, որն իր ձևաչափով նոր խոսք է հայկական համերգային մշակույթում։ Հունիսի 24-ի երեկոն հենց այդպիսին էր՝ համարձակ, բազմաշերտ, գունեղ և հիշվող։