Ֆիգարոյի օրը Դրամատիկական թատրոնում
23:03 11 հուլիսի, 2026Բեմում խառնաշփոթ է։ Եվ հենց այդ խառնաշփոթի մեջ է ծնվում կարգը։
Որքա՞ն ժամանակ է պետք, որպեսզի մարդը սիրահարվի, խանդի, ստի, ների, նորից սիրի և, վերջապես, հասկանա, որ կյանքն իր ծրագրերով հազվադեպ է համընկնում մեր ծրագրերին։
Բավական է մեկ օր։
Բավական է մեկ տուն։
Եվ, իհարկե, բավական է մեկ Ֆիգարո։
Դրամատիկական թատրոնի «Ֆիգարոյի ամուսնությունը» չի փորձում հանդիսատեսին վերադարձնել XVIII դար։ Այն, ընդհակառակը, XVIII դարը բերում է մեր օրեր՝ առանց ավելորդ բացատրությունների։ Այստեղ կերպարները կարծես հենց նոր են դուրս եկել քաղաքի փողոցներից, միայն թե պատահմամբ հայտնվել են Բոմարշեի պատմության մեջ։
Բեմը լի է անակնկալներով։ Յուրաքանչյուր մուտք փոխում է իրավիճակը, յուրաքանչյուր հայացք կարող է շրջել ամբողջ պատմությունը, իսկ ամենալուրջ մենախոսությունը շատ ծիծաղելի և միաժամանակ ազդեցիկ է հնչում։
Այս ներկայացման մեջ դերասանները չեն վախենում խաղալ։ Խաղալ բառի ամենալավ իմաստով։ Նրանք փոխում են ռիթմը, կոտրում սպասումները, ծաղրում իրենք իրենց, միմյանց և երբեմն՝ հենց հանդիսատեսի կանխատեսումները։ Այդ ազատության շնորհիվ բեմը երբեք չի դառնում կանխատեսելի։
Հագուստները, շարժումները, երաժշտությունը, նույնիսկ լռությունները միավորվում են մեկ ընդհանուր տրամադրության մեջ, որտեղ ամեն ինչ չափազանցված է, բայց ոչ մի պահ կեղծ չէ։ Ծիծաղը բնական է, իրավիճակները՝ անհավանական, իսկ մարդիկ՝ զարմանալիորեն ճանաչելի։
Թերևս հենց սա է այս բեմադրության գլխավոր հաղթանակը։ Այն չի ստիպում հիանալ դասականով միայն այն պատճառով, որ դասական է։ Այն ստիպում է պարզապես վայելել թատրոնը։
Երբ վարագույրը փակվում է, հասկանում ես, որ Բոմարշեի ամենամեծ գաղտնիքը ոչ թե սյուժեն է, այլ մարդկային բնավորքը։ Դարերն անցնում են, զգեստները փոխվում են, աշխարհը փոխվում է, բայց մարդը շարունակում է նույն սխալներն անել, նույն սիրո համար պայքարել և նույն հնարքներին դիմել։
Եվ երևի հենց դրա համար էլ «Ֆիգարոյի ամուսնությունը» դեռ շարունակում է ապրել բեմում։