Երբ ամուսնության մեջ խոսում են միայն օրգազմի մասին, բայց՝ ուրիշի. «Հրավեր» ֆիլմը

«Հրավեր» կարճ վերնագրով թողարկված կատակերգությունը գործընկերության, սեռական ազատագրման և հոգեթերապիայի մասին է, ու դրանով էլ գրավել է հանդիսատեսին: Ֆիլմը գտնվում է «զվարճալիի» և «ձանձրալիի» միջև, ուստի այն, անշուշտ, ոչ վատն է, ոչ էլ լավը: Եկեք պարզենք, թե ինչու։

Ի դեպ, «Հրավեր»-ը իսպանական «Հարևաններ վերևում» ֆիլմի վեց վերամշակված տարբերակներից մեկն է, որը նկարահանվել է COVID-19 ճգնաժամի ժամանակ: Սյուժեն այնքան սիրվեց ռեժիսորների կողմից, որ այն վերամշակվեց Իտալիայում, Շվեյցարիայում, Ֆրանսիայում, Չեխիայում, Ռուսաստանում և Հարավային Կորեայում: Այնուամենայնիվ, հենց ամերիկյան տարբերակը, որի ռեժիսորն էր Օլիվիա Ուայլդը, ով նույնպես նկարահանվել է ֆիլմում, հասավ հանրային հաջողությունների։

Ի՞նչն է սյուժեի մեջ այն այդքան վերամշակված դարձնում: Ամուսնացած զույգ Ջոն (Սեթ Ռոգեն) և Անժելան (Օլիվիա Ուայլդ) հրավիրում են իրենց վերևի հարկում բնակվող հարևանուհիներին՝ Պինային (Պենելոպե Քրուզ) և Հոուքին (Էդվարդ Նորտոն), հանդիպելու իրենց հետ: Կատակերգական դրաման պտտվում է զույգի շուրջ, որը ամեն գիշեր լսում է իրենց հարևանների կրքոտ տնքոցները, ինչը նյարդայնացնում և նախանձ է առաջացնում, Ջոյի մոտ, իսկ Անժելային լցնում է հետաքրքրասիրությամբ և ուրախությամբ իր հարևանի նկատմամբ։

Մոտ երկու ժամ մենք հետևում ենք այս երկու գեղեցիկ կանանց և նրանց անքաղաքավարի, անգործ ամուսիններին, որոնք ունեն աթոռակի նման հուզական ինտելեկտ։ Հակադրությունը ներկայացված է նաև զույգերի տարբեր կարգավիճակներով՝ ամուսնացած զույգ, որն ունի դեռահաս դուստր, և երիտասարդ զույգ, որը միասին է մեկ տարուց էլ քիչ։ Սպեկտրի մի կողմում ամուսինն ու կինը են, որոնք այնքան երկար են միասին, որ չեն հիշում, թե ինչու, միայն անվերջ նախատում են միմյանց, մյուս կողմում՝ կրքոտ սիրավեպ է սկսվել երկու սիրահարների միջև, որոնք ունեն բարձր լիբիդո։

Մեզ արագորեն ցույց են տալիս զույգերի միջև երրորդ և ամենակարևոր տարբերությունը՝ նրանց սեռական ազատագրման մակարդակը։ Սա է ամբողջ կատակերգության հիմքը, որը, պետք է ասել, բավականին հաջողված և իրատեսական է։ Հեշտ է պատկերացնել հայ զույգ այս զույգի փոխարեն՝ փորոտ Արամը, որը անընդհատ բողոքում է մեջքի ցավից և ատելի աշխատանքից, և Գայանեն, որը իր զգացմունքները արտահայտում է ննջասենյակի պատերի ներկի գույնի ընտրությամբ։ Իսկ վերևի հարկի հարևաններն են Ալինան և Կոստյան՝ նոր ժամանած ռուս միգրանտներ, որոնց օրգազմները ամաչեցնում են ամուսնացած զույգին, ովքեր սեքսի փոխարեն այնքան շատ փոխադարձ դժգոհություններ են կուտակել, որ դիտողը դառնում է նրանց ամուսնական հիստերիայի ականատեսը։

Սակայն շուտով պարզ է դառնում, որ Կոստյային իր ընկերուհին սեռական հարաբերություն է ունենում, իսկ Գայանեն ու նրա ամուսինը մեկ տարի սեռական հարաբերություն չեն ունեցել։ Երբ Կոստյան ու Ալինան պատմում են իրենց եռյակների մասին, անապահով Արամն ու Գայանեն ամաչում են և աշխույժ դառնում։ Կան նաև հոգեթերապիայի մասին տիրադներ, որոնք ուղղված են դիտողին չափազանց դիդակտիկ տոնով, որը ստիպում է աչքերդ լայն բացել։ Այսքանը։ Եթե ​​կատակերգական պիտակը չլիներ, կարելի էր հեշտությամբ քննադատել այս դրաման իր անփույթության համար, բայց ծիծաղի և ժպիտների պրիզմայով այս երկու ժամը այդքան էլ վատ չէ կինովարձույթի աղբի համեմատ։

Բացի այդ, Պենելոպե Կրուսին էկրանին դիտելը միշտ հաճելի տեսարան է, և երբ նա համբուրում է կնոջը, նույնիսկ կես վայրկյան, գեղագիտական ​​հաճույքը երաշխավորված է։ Այնուամենայնիվ, սա միակ իսկապես «տաք» տեսարանն է. մնացած բոլոր սեռական տեսարանները նախատեսված են ծիծաղ կամ գոնե ժպիտ առաջացնելու իրենց աբսուրդով, ինչը նույնպես լավ է, քանի որ ոչ ոք չի պնդել, որ սա բարդ հոգեբանական արտհաուս ֆիլմ է։

Եվ մինչ հումորը մեղմացնում է սյուժեի անհարմարությունը, «Հրավեր»-ը նրբորեն հիշեցնում է մեզ, որ ամուսնության մեջ սեքսը հաճախ բացակայում է, գոնե ոչ երկարաժամկետ հեռանկարում, գոնե ոչ օրգազմների ժամանակ։

Ռեգինա Մելիքյան