Մանկությանս տիկնիկը կուզեի վերադարձնել

Մարդուն ճանաչելու համար երբեմն բավական չէ իմանալ նրա անունը, տարիքը կամ զբաղմունքը։ Պետք է իմանալ՝ ինչից է նա վախենում, ինչի համար է արթուն մնում գիշերները, ում է սիրում, ինչի համար է զղջում և ինչ կցանկանար փոխել իր կյանքում։

 Պետք է իմանալ նաև, թե ինչն է նրան իսկապես երջանկացնում, ինչն է կարողանում ժպիտ պարգևել նույնիսկ ամենածանր օրերին, և ինչն է ստիպում նրան շարունակել առաջ գնալ, երբ թվում է՝ այլևս ուժ չկա։ Մարդու մասին շատ բան կարող են պատմել ոչ միայն նրա ասած խոսքերը, այլև լռությունները, ընտրությունները, վախերը, երազանքներն ու այն բաները, որոնց մասին նա նախընտրում է չխոսել։

 Ի վերջո, մարդուն ճանաչելը նրա մասին փաստեր իմանալ չէ։ Դա նրա ներսում ապրող աշխարհը հասկանալու փորձ է՝ առանց շտապ դատելու, առանց պատրաստի պատասխաններ փնտրելու և առանց մոռանալու, որ յուրաքանչյուր մարդ իր մեջ մի պատմություն է կրում, որը միշտ չէ, որ երևում է առաջին հայացքից։