«Դիգեր». չափազանց խառը արձագանքներ՝ գովասանքից մինչև բացարձակ քննադատություն

Երկար սպասված «Digger» ֆիլմը, որի գլխավոր դերում հանդես է գալիս Թոմ Քրուզը, թողարկվել է Հայաստանի կինոթատրոններում: Այն շատ սպասված է հենց այն պատճառով, որ ստացել է չափազանց խառը արձագանքներ՝ սկսած գովասանքից մինչև բացարձակ քննադատություն: Եկեք պարզենք, թե ինչու։

Ռեժիսոր Ադեխանդրո Գոնսալես Ինյարիտուի նոր ֆիլմը պատմում է Digger Rockwell անունով նավթային միլիարդատիրոջ մասին: Բավականին գրավիչ անուն է, այնպես չէ՞։

Սյուժեն պտտվում է Ռոքվելի նավթարդյունաբերական կայաններից մեկում տեղի ունեցած վթարի շուրջ՝ սառցադաշտի ճաք, որը մեթանի արտահոսք է առաջացնում՝ սպառնալով էկոլոգիական աղետով: Մեր նավթագործը, իհարկե, չի հետաքրքրվում և հրամայում է շարունակել աշխատանքները՝ բոլորին վստահեցնելով, որ ամեն ինչ ընթանում է ըստ ծրագրի: Մենք դա լսել ենք առաջ, այնպես չէ՞: Մենք պարզապես չենք կարողանում հիշել, թե որտեղից։

Շուտով հսկայական սառցադաշտ է լողում Ատլանտյան օվկիանոսի վրայով՝ մեծացնելով ամբողջ Եվրոպան ջրհեղեղի ենթարկելու ռիսկը: Բայց Digger-ը և նրա բարձրաստիճան ընկերները չեն շտապում զգուշացնել և տարհանել մարդկանց: Դրա փոխարեն, վախենալով խուճապից, նրանք վերահսկողություն են սահմանում ինտերնետի վրա՝ բնակչությունից թաքցնելու համար սպասվող աղետը: Եվ կրկին դեժա վյու։

Ջրհեղեղներից և զոհերի հսկայական թվից հետո Դիգերը և նրա ընկերակիցները սկսում են փնտրել իրենց հեղինակությունն ու ակտիվները փրկելու եղանակներ։ Այս մոտիվն ընկած է ամբողջ քաղաքական և տնտեսական երգիծանքի հիմքում, որը թաքնված է «կատակերգություն» պիտակի տակ։

Թոմ Քրուզը հիանալի խաղ է ցուցադրում որպես հարուստ ցինիկ, ամենաթողության դեսպան, որին հասարակությունը սովորաբար արհամարհանքով է վերաբերվում։ Դիգերը այստեղ պարզապես չարագործ միլիոնատեր չէ, այլ մի մարդու համակցված կերպար, ով շատ փող ունենալով՝ իրեն բնությունից ուժեղ է համարում։ Դասական անբարեխիղճ չարագործի դերը հիանալի է խաղարկվում, չնայած քննադատները բողոքել են կերպարի անճաշակությունից։

Քննադատության և հանդիսատեսի դժգոհության մեծ մասը կենտրոնացած էր ֆիլմի պոստմոդեռնիստական ​​ուղղվածության վրա, որը մենք, անշուշտ, չենք փչացնի։ Արտհաուսի երկրպագուները հիացած էին, մինչդեռ ավելի պարզ հանդիսատեսը՝ զայրացած։ Քննադատները կարծում էին, որ այն չափազանց հմտորեն է մշակված միջին դիտողի համար, և որոշ առումով նրանք ճիշտ են։ Մյուս կողմից, ինչ-որ մեկը պետք է բարձրացնի զանգվածների մտավոր մակարդակը՝ կինոն պակաս պարզունակ դարձնելու համար, և ապստամբությունն ու զայրույթը բավականին կանխատեսելի են նման իրավիճակում։

Միևնույն ժամանակ, ֆիլմը չի կարելի անվանել փայլուն երգիծանք. այն չափազանց ծանր է և որոշ տեղերում՝ հարթ, զուրկ նուրբ հումորից, և այստեղ կարելի է տեսնել հանդիսատեսին սիրաշահելու միտում, որը կինոթատրոն է գալիս հանգստանալու, այլ ոչ թե իրենց միտքը լարելու համար։ Մյուսները, սակայն, չափազանց ուղղակի բարոյականացումը համարում են տխուր։

Սակայն դիտողները միակարծիք էին մեկ բանում՝ գերազանց օպերատորական աշխատանք, ընդարձակ դեկորացիաներ և գրավիչ տեսողական նյութեր։

Ռեգինա Մելիքյան