«Գոյ» թատրոնը վերադառնում է նոր պրեմիերայով՝ «Խելագարը» ներկայացմամբ

Հոկտեմբերի 12-ին «Գոյ»-ը Պարոնյանի անվան երաժշտական ​​կոմեդիայի թատրոնում կներկայացնի «Խելագարը» ներկայացումը՝ բեմը կորցնելուց հետո նրանց առաջին աշխատանքը։ Թատերախումբը մանրամասները հայտարարեց հոկտեմբերի 6-ին կայացած մամուլի ասուլիսի ժամանակ։

«Այսքան տարի անց «Գոյ» թատրոնը վերադառնում է՝ նորացված կենսունակությամբ, նորացված էներգիայով և ավելի հստակ ձայնով», - հանդիպման սկզբում ասաց դերասան և թատերական պրոդյուսեր Արսեն Ազիզյանը։ Նրանց գլխավոր նպատակը պարզ է՝ շարունակել իրենց աշխատանքը՝ անկախ հանգամանքներից։

Առաջին հարցը վերաբերում էր բեմին, որը թատրոնը կորցրեց հայտնի իրադարձություններից հետո։ Փորձերը ընթանում են իրենց գործընկերների աջակցությամբ. «Գոյ»-ը պրեմիերայի համար վարձակալել է Պարոնյանի անվան թատրոնի տարածքը:

Նախկին շենք վերադառնալը մնում է բաց հարց. դատական ​​գործընթացները շարունակվում են։ Դերասանների համար պատերը վաղուց դադարել են ամենակարևորը լինելուց. նրանք նշում են, որ «թատրոնը շենք չէ. թատրոնը ոգի է, ոճ, մտածելակերպ, ճաշակ»։ Նրանք չեն թաքցնում տուն վերադառնալու իրենց ցանկությունը, բայց խոստովանում են. հին ժամանակներն անցել են։ «Այն մթնոլորտն ու էներգիան, որը մենք ավելի քան 35 տարի կառուցել և ստեղծել ենք, վերացել են»։

Վերադարձի համար ընտրված պիեսը Դարիո Ֆոյի «Անարխիստի պատահական մահը» ստեղծագործությունն է, որը նոր բեմադրության մեջ կոչվում է «Խելագարը»։ Պիեսը հիմնված է Ջուզեպպե Պինելիի՝ անարխիստի իրական պատմության վրա։ Ստեղծողները գործողությունները տեղափոխել են ավելի մոտ իրականություն և պիեսում տեսել են վերջին տարիներին Հայաստանում տեղի ունեցածի անմիջական արձագանքը։ «Մենք զգացինք, որ այս պատմության հերոսները հայտնվում են մեր իրականության մեջ»,-բացատրում են նրանք։

Մեկ այլ երկրում և այլ քաղաքական դարաշրջանում գրված տեքստը վերածվեց զրույցի այն բանի մասին, որը չի անհետացել։ «Եվ մենք հասկացանք, որ ոչինչ չի փոխվում։ Ոչինչ ոչ մի տեղ չի փոխվում։ Ամեն ինչ մնում է նույնը», - նշեց թատրոնի դերասան Սամվել Թոփալյանը։

Գոյի համար շուկայական տնտեսության մեջ սեփական գեղարվեստական ​​լեզուն պահպանելը նոր մարտահրավեր չէ։ «Շատ դժվար է ունենալ անկախ թատրոն, որը կկենտրոնանա այնպիսի գրականության և թատրոնի վրա, ինչպիսին Գոյը միշտ արել է»,-հավելեց դերասանը։

Նույնքան հրատապ խնդիր է հանդիսատեսը։ «Գոյը» տասնամյակներ շարունակ ունեցել է իր սեփական հանդիսատեսը, և հիմա այն ստիպված կլինի վերականգնել կապը նորովի՝ առանց ծանոթ բեմի։ «Ոչ մի արժեքավոր և կարևոր բան չի գալիս առանց դժվարությունների»,-այս զգացողությունն արտահայտվեց հանդիպման ժամանակ։ Թատրոնը չէր ցանկանում սպասել, որ հանգամանքները ինքնուրույն լուծվեին։ Նրանք թողեցին այն ժամանակը, որը կպահանջվեր հանդիսատեսին լիովին վերադարձնելու համար, ապագայի համար, բայց վստահ են, որ նոր ներկայացումները աստիճանաբար կվերադարձնեն նրանց, ովքեր տարիներ շարունակ «Գոյը» համարել են իրենց թատրոնը։

«Գոյը» ունի ավելի քան երեք տասնամյակի փորձ, իր սեփական դպրոցը և ճանաչելի ոճը։ Տարածքի կորուստը ենթակառուցվածքների կորուստ է, այլ ոչ թե թատրոնի։ «Գոյը» մտադրություն չունի սահմանափակվել մեկ վայրով։ Բաց բեմը միշտ էլ եղել է նրա պատմության մի մասը. այնտեղ աշխատել են անկախ արվեստագետներ, ուսանողներ և ռեժիսորներ, որոնք չունեն սեփական տարածք։ Թատրոնը չի բացառում Սունդուկյանի անվան թատրոնում ապագա ներկայացումները և բաց է տարբեր վայրերի հետ համագործակցության համար։

«Խելագարը» ներկայացման պրեմիերան կլինի առաջին հանրային ապացույցը, որ թատրոնը կենդանի է՝ իր սեփական լեզվով և դերասաններով։ Սա առաջին քայլն է դեպի այն հանդիսատեսը, որին «Գոյը» գրավել է տասնամյակներ շարունակ և որին այժմ կրկին սպասում է դահլիճում։ Թե ինչ կլինի հետո, պարզ կդառնա հոկտեմբերի 12-ից հետո, բայց առայժմ թատերախումբն անում է այն, ինչն իր մոտ լավագույնն է ստացվում՝ ելույթներ է ունենում։