Տաթևիկ Մելքոնյան․ երջանկության ամենաթանկ պահը, պատերազմի վախն ու անկեղծության արժեքը

Մարդուն ճանաչելու համար երբեմն երկար զրույցներ պետք չեն․ բավական է մի քանի անկեղծհարց, որոնց պատասխաններում բացվում են նրա աշխարհը, վախերն ու ամենանվիրականզգացումները։ Տաթևիկ Մելքոնյանի հետ զրույցը հենց այդպիսին էր՝ անձնական ու մտերմիկ։ Նրապատասխաններում առանձնանում են կյանքի ամենաթանկ պարգևներից մեկը՝ երեխայի ծնունդը,սուտը չընդունելու սկզբունքն ու մարդկանց հիշողության մեջ միշտ ուրախ մնալու ցանկությունը։Սիրո մասին նրա պատասխանը յուրահատուկ էր․ նա խոստովանել է, որ «Ես քեզ սիրում եմ» արտահայտությունն առանց իրական զգացումի ասել է միայն բեմում։

Այդ պատասխանի մեջ կա մի նուրբ սահման՝ բեմական խոսքի և իրական ապրումի միջև, որտեղբառերը կարող են հնչել որպես դեր, բայց կյանքում պահանջում են անկեղծություն։ Տաթևիկըկցանկանար նաև ներողություն խնդրել ծնողներից։ Թեև այդ ցանկության պատճառների մասինմանրամասներ չի նշվել, պատասխանն ընդգծում է ընտանիքի կարևորությունը նրա կյանքում։Երբեմն ամենամտերիմ մարդկանց ուղղված խոսքերն ամենադժվարն են լինում, իսկ ներողությունխնդրելու ցանկությունը կարող է դառնալ անկեղծ զրույցի սկիզբ։ Տաթևիկը կցանկանար, որ իրենհիշեն միշտ ուրախ։ Գուցե սա ամենագեղեցիկ ցանկություններից մեկն է․ մարդկանց հիշողությանմեջ մնալ ոչ թե տխրությամբ կամ ցավով, այլ ժպիտով, ջերմությամբ ու այն լավ զգացումով, որըթողել ես նրանց կյանքում։ Այս կարճ զրույցում Տաթևիկը խոսեց իր կյանքի կարևոր պահերի, վախերի ու զգացմունքների մասին՝ առանց ավելորդ բառերի։