Թատրոնը՝ որպես ներշնչանքի աղբյուր․ Մարիկա Դովլաթբեկյանը՝ բեմից դուրս  

Թատրոնը միայն բեմը, ներկայացումներն ու հանդիսատեսի ծափահարությունները չեն։ Այն նաև անվերջ որոնումների, նոր գաղափարների, ոգևորության և երբեմն՝ ստեղծագործական կասկածների աշխարհ է։ Իսկ այդ աշխարհի մարդկանց ճանաչելու համար երբեմն բավական է մի փոքր զրույց՝ սովորական հարցերից մի փոքր անսովոր պատասխաններով։

Այս անգամ մեր բլից զրույցի հյուրը ռեժիսոր Մարիկա Դովլաթբեկյանն է։ Փորձել ենք նրան ճանաչել ոչ թե մասնագիտական կենսագրության, այլ անձնական նախասիրությունների, փոքրիկ վախերի, երազանքների ու կյանքի հանդեպ վերաբերմունքի միջոցով։

Մարիկայի պատասխաններից ուրվագծվում է ստեղծագործող մարդու մի կերպար, որի համար ոգեշնչումը պարզապես աշխատանքի սկիզբ չէ, այլ ներքին անհրաժեշտություն։ Նոր ներկայացման գաղափարի բացակայությունը կարող է դառնալ անհանգստության պատճառ, իսկ ստեղծագործական մտքերը՝ գիշերային մտորումների ուղեկից։

Նրա աշխարհում առանձնահատուկ տեղ ունեն ընտանիքը, ընկերներն ու, իհարկե, թատրոնը։ Սիրո զգացողությունը նա նկարագրում է վերևում հայտնվելու զգացողության հետ, իսկ կյանքում ձեռք բերած ամենակարևոր արժեքների շարքում առանձնացնում է մարդկանց, որոնցով շրջապատված է։

Զրույցի ընթացքում բացահայտվում են նաև փոքրիկ հակասություններ՝ երազկոտություն և անհամարձակություն, արագ ոգևորվելու ու նույնքան արագ հիասթափվելու հատկություն, մեծ ցանկություններ և դեռ չիրականացած երազանքներ։

Իսկ թե ինչ մասնագիտության մասին էր երազում մանկության տարիներին, ինչն է նրան վախեցնում, ինչի համար կուզենար ներողություն խնդրել և ինչպե՞ս կցանկանար մնալ մարդկանց հիշողության մեջ՝ այս ամենի պատասխանները՝ մեր տեսանյութում։

Դիտեք Մարիկա Դովլաթբեկյանի բլից զրույցը և բացահայտեք նրան թատրոնից դուրս։