Hay fest: Հայաստանի փողոցներում պարող ֆրանսիացին

23:48   8 հոկտեմբերի, 2012

Տիկնիկային թատրոնի առջեւ կանգնած է մի ընտանիք: Գիշեր է, դրսում մարդ չկա:

Միայնակ հայտնված դերասանը հանկարծակիի է գալիս, նստում է կրպակի մոտ: Սպասում է. որոնում հայացքով: Նայում շուրջբոլորը…Նրա կողքին ընկած է ճամպրուկը, գինու կիսախմած շշեր, մի զույգ կարմիր կոշիկներ ու ակորդեոնը: Դրանք նախատեսված են ներկայացման համար: Բայց ի՞նչ ներկայացման: Անկյունում կանգնած մտածում եմ. «Ինչի՞ վրա է հույսը դրել: Այստեղ ոչ ոք չկա ու չի լինի: Անձրեւ, գիշեր, ցուրտ»:

Դերասանը վերցրեց երաժշտական գործիքը ու սկսեց նվագել մեղմ ֆրանսիական մի վալս: Ասֆալտին ընկնող անձրեւի կաթիլներից եկող գունեղ ձայնը հին պատեֆոնի աղմուկ հիշեցրեց: Հանկարծ թատրոնից սկսեցին մարդիկ դուրս գալ, բազմություն հավաքվեց: Բոլորը նայում էին ֆրանսիացուն: Մի պահ նա վերածվեց անկողնախորշի երկրպագուի: Նա ցանկանում էր ակորդեոնով վալս նվագել ամենահարազատի ու ցանկալիի համար, պարել նրա հետ ու…. «մեկ-երկու –երեք, մեկ –երկու, երեք…բայց Նա չկար»:
Ասպետը ճամպրուկում եղած հագուստից «ստեղծել» էր իր ընկերուհուն, իսկ հետո ինքը նույնպես վերափոխվեց  «տիկնոջ», սիրահետեց բազմության մեջ գտնվող մի աղջկա, բայց այդպես էլ իր հարազատ ու միակին չգտավ…

Դերասանի դրամատիկ ապրումները հանդիսատեսին ծիծաղաշարժ էին թվում, քանի որ նա նույնպես ժպտում էր իր անհաջողություններից…

Ներկայացման ավարտին վալս հնչեց: Միայնակ դերասանը նվագեց հուզված բազմության համար: Զույգերը, աշնան տերեւների պես, քամուց պտտվում էին ու կամաց հաշվում. «մեկ-երկու-երեք, մեկ-երկու-երեք»:

Ֆոտո: Արտակ Պողոսյան



© NEWS.am STYLE