«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

«Ես կարողացա նրա հոգին տուն բերել». Ջո Մանգանիելոն՝ իր նախնիների և Հայոց ցեղասպանության հիշատակի մասին

18:38, 24 ապրիլի

Հայոց ցեղասպանության 111-րդ տարելիցի առթիվ ամերիկացի դերասան Ջո Մանգանիելոն, ով մոր կողմից հայկական ծագում ունի, սոցիալական ցանցերում կիսվել է Հայաստան կատարած իր այցելության և 1915 թվականի ողբերգության հետ կապված իր ընտանիքի պատմության անձնական հիշողություններով։

«Երկու տարի առաջ ես անհավանական պատիվ ունեցա ծառ տնկելու Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրում՝ Երևանում, Հայաստանում», - սկսվում է նրա գրառումը։

«Ես այս ծառը նվիրեցի իմ մեծ տատիկի՝ Թերվիզ Դարակջյանի հիշատակին, ով 1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցած Հայոց ցեղասպանությունը վերապրածներից էր։ Ես հաճախ այս ժեստը նկարագրել եմ որպես 109 տարի անց շշի մեջ գրված հաղորդագրության պատասխան։ Այս կերպ ես կարողացա նրա հոգին տուն բերել»։ Նա վերապրեց աննկարագրելի սարսափներ, որպեսզի իմ տատիկ Սիրարփին կարողանա ծնվել, և որպեսզի իր մեջ կրած հին մշակույթն ու տոհմածառը շարունակվի։

Թուրքիայի կողմից Ցեղասպանության ճանաչումը բուժման նախապայման չէ: Մեր նախնիների պատմությունները պարզապես պատմելն է անհրաժեշտ՝ ցանկացած ձայնով: Սա բավարար է հաստատելու համար, որ, չնայած ամեն ինչին, նրանց զոհաբերությունը ապարդյուն չի եղել, և նրանց հիշատակը կշարունակի ապրել։

Հավերժությունը ապագայի որևէ կետ չէ… այլ ներկան է: Եվ մենք բոլորս գոյություն ունենք դրա մեջ նրանց շնորհիվ: Նրանց անսասան ոգու շնորհիվ Հայաստանը շարունակում է ապրել…


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search