• Բեն Շիրինյանի «Տնային տնտեսուհին» լիամետրաժ ֆիլմի համաշխարհային պրեմիերան տեղի է ունեցել Տորոնտոյի միջազգային կինոփառատոնում

  Բեն Շիրինյանի լիամետրաժ ռեժիսորական դեբյուտի՝ «Տնային տնտեսուհին» ֆիլմի համաշխարհային պրեմիերան տեղի է ունեցել Տորոնտոյի միջազգային կինոփառատոնում, գրում է Armenian Film Society-ն…

• «Օսկար»-ի «Լավագույն միջազգային լիամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում Հայաստանը կներկայացնի ռեժիսոր Թամարա Ստեփանյանի «Արտոյի երկիրը» ֆիլմը

  «Օսկար»-ի «Լավագույն միջազգային լիամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում Հայաստանը կներկայացնի ռեժիսոր Թամարա Ստեփանյանի «Արտոյի երկիրը» ֆիլմը, հայտնում է Հայաստանի ազգային կինոակադեմիան․․․․

• «Գեղեցիկ կադրը դեռ կինո չէ». Հովհաննես Ղազարյանը՝ ռեժիսորի աչքի, դերասանի ազատության և ժամանակի մասին

  Ի՞նչն է տարբերում ռեժիսորին պարզապես լավ նկարահանողից...

• Մահվան մղում՝ «Դեռահասների սեքսը և մահը «Միասմա» ճամբարում» ֆիլմում

  Կաննի կինոփառատոնի «Հատուկ հայացք» ծրագրում ներկայացված էր «Դեռահասների սեքսը և մահը «Միասմա» ճամբարում ֆիլմը, որի ռեժիսորն Ջեյն Շյոնբրունն էր, և մենք դրա դեմ ոչինչ չունենք, բայց պարզ էր, որ թեման պետք է լիներ դեռահասների, սեքսի, անհանգստության և այդ ամենի մասին․․․

• ArmenՅԱՆs. Ջեք Թոփալյան՝ «էյֆորիայի» հայ աստղը․ ինչպե՞ս բիզնեսը փոխարինեց դերասանի կարիերայով, «տանջեց» Ջեյքոբ Էլորդիին ու հայերեն խոսեց ամերիկյան հայտնի սերիալում

  Մենք՝ հայերս, աշխարհի որ երկրում էլ լինենք, միշտ հպարտություն ենք ապրում, երբ մեր հայրենակիցներից մեկին հանկարծ տեսնում ենք որևէ խոշոր միջազգային նախագծում...

• «Սոուլմ8յթ»․ նույնիսկ իդեալական կին ավատարը չդիմացավ տղամարդկանց բարդույթներին

  Ժամանակակից օրակարգը փորձում է մեզ համոզել, որ շուտով կանանց կփոխարինեն իդեալական ավատարները՝ անթերի արտաքինով, ուղեղի փոխարեն խոհարարական գրքով և գլխացավ չունեցող տրամադրությամբ։ Կանայք ուրախ են. վերջապես իրենց հանգիստ կթողնեն...

• Ինցել լինելու հպարտությունը «Միայն մեկ գիշեր» ֆիլմում

  Ի՞նչ կանեիք, եթե մի առավոտ արթնանայիք և տեսնեիք նախամուսնական սեռական հարաբերություններն արգելող օրենք․․․

• «Տնից լավ տեղ չկա». Արցախի ողբերգությունն ու իրական մարդկային պատմությունները՝ Դիանա Մեդիսոնի նոր վավերագրական ֆիլմում, որը ցուցադրվեց Երևանում

  There.s No Place Like Home/«Տնից լավ տեղ չկա»՝ սա է Դիանա Մեդիսոնի վավերագրական ֆիլմի հիմքում ընկած ուղերձը․․․

Կուլտային ֆիլմերի վերածննդի միտումը հասել է նորաձևության և իշխանության մասին ամենաազդեցիկ պատմություններից մեկին՝ «Սատանան նախընտրում է Պրադա» ֆիլմին։ Գրեթե երկու տասնամյակ անց ֆիլմը վերադառնում է, բայց արդեն այլ տրամադրությամբ․ ավելի քիչ հեքիաթ փայլուն ամսագրերի աշխարհում գտնվող մի աղջկա մասին, և ավելի շատ փորձ՝ հասկանալու ոլորտի հենց այդ կառուցվածքը։

Ապրիլի 29-ին «Երևան Մոլ»-ի Kinopark-ում տեղի է ունեցել նոր մասի փակ ցուցադրությունը։

Եվ, իհարկե, առաջինը, ինչը գրավում է ուշադրությունը՝ դերասանական կազմն է։ Մերիլ Սթրիփի, Էնն Հեթուեյի և Էմիլի Բլանտի վերադարձը գրեթե անթերի է ստացվում։ Նրանց կերպարները միանգամից ճանաչելի են և ինչ-որ պահի քեզ մոտ տարօրինակ զգացողություն է առաջանում․ կարծես ժամանակը անցել է կողքով, իսկ նրանք մնացել են նույն տեղում՝ միայն ավելի կոշտ, ավելի ճշգրիտ ու մի փոքր ավելի հասունացած։

Այս նոստալգիայի էֆեկտը այստեղ աշխատում է որպես հիշողության լուռ խայթ։

Բայց եթե նախկինում պատմությունը ավելի փակ ու գրեթե լիրիկական էր, ապա հիմա ֆիլմը ավելի լայն տեսանկյունից է նայում։ Այն արդեն ոչ այնքան պատմում է, որքան վերլուծում։ Մեր առաջ այլևս մեկ հերոսուհու ուղին չէ, այլ մի համակարգ, որի մեջ հայտնվում են բոլոր կերպարները։ Եվ յուրաքանչյուրն իր ձևով է այդ համակարգում խճճված։

Հումորը մնացել է իր տեղում՝ սուր, երբեմն՝ կծու, բայց առանց գռեհկության մեջ ընկնելու։ Այսօր հազվադեպ հանդիպող հավասարակշռություն է, երբ կատակն աշխատելու համար չի պահանջում պարզեցում։

Ավելի քիչ շքեղություն կա, և դա անմիջապես նկատելի է։ Տեսախցիկը ավելի հաճախ նայում է կուլիսների հետևը, քան ցուցափեղկերին։ Այստեղ նորաձևությունն այլևս ճաշակի մասին չէ, այլ կարգավիճակի, պատկանելության, «ներսում» լինելու իրավունքի։ Եվ ֆիլմը բավական ուղիղ ասում է․ այսօր մարդիկ չեն գնում պատմություն ունեցող իրեր, այլ՝ լոգո «լյուքսային համայնքի» անդամության համար։

Սյուժեն կառուցված է պարզ․ կա խնդիր, կա լուծում, կա հետևանք։ Բայց այդ պարզության հետևում թաքնված է տհաճ ճշմարտությունը՝ մարդիկ գրեթե չեն փոխվում։ Նրանք փոխում են իրենց դերերը, հարմարվում են, արդարացնում իրենց արարքները։ Իսկ իրական փոփոխությունները տեղի են ունենում միայն այն ժամանակ, երբ հետ գնալու այլևս ճանապարհ չկա։

Հատկապես հետաքրքիր կերպով բացվում են հերոսուհիների հարաբերությունները։ Էնդիի և Միրանդայի կապը դեռ շարունակում է կառուցված լինել հիացմունքի և դիմադրության լարվածության վրա, բայց հիմա դա արդեն հավասարների երկխոսություն է՝ թեկուզ չարտահայտված։ Եվ այդ ֆոնի վրա անսպասելի ուժեղ է հնչում Էմիլիի գիծը։

Նա այլևս պարզապես անցյալի խիստ օգնականը չէ․ այստեղ նա ունի իր սեփական խաղը։ Ընդ որում՝ երկակի։ Նա և համակարգի մի մասն է և մարդ, որը փորձում է այն շրջանցել ու գերազանցել։ Եվ հենց նրա միջոցով հատկապես պարզ է դառնում, թե որքան հեշտ է հարմարվել ու նույնքան հեշտ՝ ներսից կորցնել ինքնությունը։

Ֆիլմը պահպանում է առաջին մասի կարևոր ինտրիգը․ ո՞վ է այստեղ «սատանան»։ Ժամանակին հանդիսատեսը վիճում էր՝ արդյոք դա Միրանդան է, թե մեկ ուրիշը, մինչև անգամ Էնդիի նախկին ընկերոջը հասնելով։ Հիմա այդ հարցը կրկին մնում է բաց։ Այստեղ չկա հստակ հակահերոս։ Բայց կան ընտրություններ, կան սխալներ, կան հետևանքներ։ Եվ կա տարբերություն նրանց միջև, ովքեր կարող են ընդունել իրենց սխալները և նրանց միջև, ովքեր շարունակում են խաղալ մինչև վերջ։

Եվ, իհարկե, զգացվում է սերունդների բախումը։ Գլամուրի հին աշխարհը՝ կառուցված ճաշակի և հեղինակության վրա, բախվում է նոր իրականությանը, որտեղ ամեն ինչ որոշում են թրենդները, ալգորիթմները և ակնթարթային հավանությունը։ Լրագրողական միջավայրը ներկայացված է առանց ռոմանտիկայի ու շքեղության, նույնիսկ եթե խոսքը նորաձևության ամսագրի մասին է։ Արդյունաբերությունն այլևս չի ձևավորում իմաստներ, այն ավելի հաճախ պարզապես արձագանքում է դրանց։

Եթե առաջին մասը ստիպում էր երազել նորաձևության աշխարհի մասին, ապա այսը ստիպում է ինքդ քեզ հարց տալ․ իրականում ի՞նչ է թաքնված այդ աշխարհի հետևում և արդյո՞ք դու ուզում ես այնտեղ հայտնվել։

Կադրերը վերցված են IMDb կայքից։

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում