• Տեխնոլոգիական մագնատները դարձել են Հոլիվուդի նոր մանյակները. ինչո՞ւ է Սիլիկոնային հովիտն այժմ սարսուռ առաջացնում

  Հոլիվուդյան իրականության մեջ Սիլիկոնային հովիտը եկել է ոչ թե մարդկությանը փրկելու, այլ լոգարանում նրան մորթելու համար, գրում է Washington Post-ը…

• Երբ ամուսնության մեջ խոսում են միայն օրգազմի մասին, բայց՝ ուրիշի. «Հրավեր» ֆիլմը

  «Հրավեր» կարճ վերնագրով թողարկված կատակերգությունը գործընկերության, սեռական ազատագրման և հոգեթերապիայի մասին է, ու դրանով էլ գրավել է հանդիսատեսին․․․

• Բեն Շիրինյանի «Տնային տնտեսուհին» լիամետրաժ ֆիլմի համաշխարհային պրեմիերան տեղի է ունեցել Տորոնտոյի միջազգային կինոփառատոնում

  Բեն Շիրինյանի լիամետրաժ ռեժիսորական դեբյուտի՝ «Տնային տնտեսուհին» ֆիլմի համաշխարհային պրեմիերան տեղի է ունեցել Տորոնտոյի միջազգային կինոփառատոնում, գրում է Armenian Film Society-ն…

• «Օսկար»-ի «Լավագույն միջազգային լիամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում Հայաստանը կներկայացնի ռեժիսոր Թամարա Ստեփանյանի «Արտոյի երկիրը» ֆիլմը

  «Օսկար»-ի «Լավագույն միջազգային լիամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում Հայաստանը կներկայացնի ռեժիսոր Թամարա Ստեփանյանի «Արտոյի երկիրը» ֆիլմը, հայտնում է Հայաստանի ազգային կինոակադեմիան․․․․

• «Գեղեցիկ կադրը դեռ կինո չէ». Հովհաննես Ղազարյանը՝ ռեժիսորի աչքի, դերասանի ազատության և ժամանակի մասին

  Ի՞նչն է տարբերում ռեժիսորին պարզապես լավ նկարահանողից...

• Մահվան մղում՝ «Դեռահասների սեքսը և մահը «Միասմա» ճամբարում» ֆիլմում

  Կաննի կինոփառատոնի «Հատուկ հայացք» ծրագրում ներկայացված էր «Դեռահասների սեքսը և մահը «Միասմա» ճամբարում ֆիլմը, որի ռեժիսորն Ջեյն Շյոնբրունն էր, և մենք դրա դեմ ոչինչ չունենք, բայց պարզ էր, որ թեման պետք է լիներ դեռահասների, սեքսի, անհանգստության և այդ ամենի մասին․․․

• ArmenՅԱՆs. Ջեք Թոփալյան՝ «էյֆորիայի» հայ աստղը․ ինչպե՞ս բիզնեսը փոխարինեց դերասանի կարիերայով, «տանջեց» Ջեյքոբ Էլորդիին ու հայերեն խոսեց ամերիկյան հայտնի սերիալում

  Մենք՝ հայերս, աշխարհի որ երկրում էլ լինենք, միշտ հպարտություն ենք ապրում, երբ մեր հայրենակիցներից մեկին հանկարծ տեսնում ենք որևէ խոշոր միջազգային նախագծում...

• «Սոուլմ8յթ»․ նույնիսկ իդեալական կին ավատարը չդիմացավ տղամարդկանց բարդույթներին

  Ժամանակակից օրակարգը փորձում է մեզ համոզել, որ շուտով կանանց կփոխարինեն իդեալական ավատարները՝ անթերի արտաքինով, ուղեղի փոխարեն խոհարարական գրքով և գլխացավ չունեցող տրամադրությամբ։ Կանայք ուրախ են. վերջապես իրենց հանգիստ կթողնեն...

«Սիրատ» ֆիլմը, որը անցյալ տարվա Կաննի կինոփառատոնում արժանացավ ժյուրիի մրցանակին, հիմնականում հիշվում է միայն դրա համար, բայց դուք դա կհասկանաք միայն դիտելուց հետո: Եթե ​​դուք տատանվում եք ձեր ժամանակը վատնելու հարցում, մենք այն կխնայենք՝ պատմելով ֆիլմի հիմնական առանձնահատկությունների մասին։

Նախ՝ սա ճանապարհային ֆիլմ է, սիրողականների համար նախատեսված ժանր, ուստի որոշ դիտողներ արդեն դուրս են մղված այս պահին։

Երկրորդ՝ սյուժեն պատմում է մի հոր մասին, որը գնում է անապատ՝ գտնելու իր դստերը, որը անհետացել է ռեյվի ժամանակ: Եվ թմրամոլների ռեյվի մշակույթը ծառայում է ոչ միայն որպես ֆոն, այլև գրեթե որպես պատմության հիմնական թեմա: Մենք հասկանում ենք, որ սա արտհաուս ֆիլմ է, ի վերջո։

Երրորդ՝ էկրանին հիշարժան դերասանական խաղ չկա, բայց դա կարելի է բացատրել այն փաստով, որ գլխավոր հերոսից բացի, ամբողջ դերասանական կազմը պրոֆեսիոնալ դերասաններ չեն, այլ մարգինալացված անհատներ, որոնք բառացիորեն վերցված են փողոցային փառատոներից: Ավելին, կերպարների անունները նույնական են «դերասանների» իրական անուններին և մականուններին։

Սա արտ-հաուս կինոյի հայտնի, թեև ոչ ժողովրդական կարծրատիպ է։ Այն կարող է ընդունվել որպես վատ ներկայացումների արդարացում, բայց ռեժիսորի քննադատությունը, թե ինչու են նրանց մարմնավորած կերպարները այդքան թերզարգացած, ուղղակի հարձակում է նրա վրա։

Եվ այստեղ է, որ ի հայտ է գալիս չորրորդ խնդիրը՝ կերպարների ներքին կոնֆլիկտներն ու հարաբերությունները ուսումնասիրելու որևէ փորձի բացակայությունը։ Սա չի կարելի անվանել խորը իմաստ ունեցող միտումնավոր քայլ, քանի որ այն ամբողջությամբ չափազանց անփույթ է կատարված։

Պատկերացրեք մի մեքենա, որով քարկոծված անծանոթների խումբը արագորեն անցնում է անապատով մի տղամարդու և նրա որդու հետ, որոնք փորձում են գտնել իրենց անհետ կորած դստերն ու քրոջը։ Որքանո՞վ է իրատեսական, որ այս բոլոր մարդիկ ոչ մի ջանք չեն գործադրում միմյանց ավելի լավ ճանաչելու համար իրենց ճանապարհորդության ընթացքում։ Նույնիսկ տաքսիով 10 րոպեանոց  ուղևորությունը Երևանում հազիվ թե կարող է խուսափել սրտառուչ զրույցներից, իսկ ահա մենք օրեր ունենք անապատում։

Հինգերորդ՝ գլխավոր հերոսի որդին, որը կամ անտարբեր է, կամ զուրկ է խոսքերից, կամ էլ՝ մոտիվացիայից։ Ինչո՞ւ է նա այստեղ։ Մանկական երեկույթի ժամանակ ստվարաթղթե եղևնին ավելի շատ էկրանային ժամանակ և իմաստ ունի։

Վեցերորդ՝  այս ամբողջ ճանապարհորդության ֆոնին սկսվում է նաև քաղաքացիական պատերազմ։ Ինչու և որտեղի՞ց, դուք երբեք չեք իմանում։ Պարզապես ևս մեկ անմոտիվացված լեյտմոտիվ։ 

Յոթերորդ՝ անհետ կորած աղջիկը պատմության խթանն է, ճանապարհորդության բոլոր կերպարների մոտիվացիան, բայց դիտողին երբեք չեն ասում, թե ով է նա, ովքեր են նրա ընկերները, ինչ հարաբերություններ ունի հոր և եղբոր հետ, կամ նույնիսկ ինչու է նա ընդհանրապես գնացել այս ռեյվին։ Ինչ-որ միֆական աղջիկ, ինչ-ինչ պատճառներով մենք պետք է համակրենք նրան, բայց չենք կարող, քանի որ նա գոյություն չունի որպես դիմանկար։

Ութերորդ՝ քարացած մարգինալացված մարդկանց պարը էլեկտրո երաժշտության տակ չափազանց շատ ժամանակ է խլում՝ հաշվի առնելով, որ մենք ոչինչ չգիտենք այս տղաներից որևէ մեկի մասին, բացի նրանց անուններից։

Ցանկը կարելի է շարունակել, բայց դա հազիվ թե անհրաժեշտ լինի։ Սա արտհաուս է, այն «բոլորի համար չէ», այն Կաննի ժյուրիի մրցանակակիր է։ Եվ նույնիսկ վերնագիրը, որը հղում է կատարում իսլամական դիցաբանությանը և պնդում է, որ ինտելեկտուալ ֆիլմ է, հակառակ ազդեցությունն ունի։

Ռեգինա Մելիքյան

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում