• «Օսկար»-ի «Լավագույն միջազգային լիամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում Հայաստանը կներկայացնի ռեժիսոր Թամարա Ստեփանյանի «Արտոյի երկիրը» ֆիլմը

  «Օսկար»-ի «Լավագույն միջազգային լիամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում Հայաստանը կներկայացնի ռեժիսոր Թամարա Ստեփանյանի «Արտոյի երկիրը» ֆիլմը, հայտնում է Հայաստանի ազգային կինոակադեմիան․․․․

• «Գեղեցիկ կադրը դեռ կինո չէ». Հովհաննես Ղազարյանը՝ ռեժիսորի աչքի, դերասանի ազատության և ժամանակի մասին

  Ի՞նչն է տարբերում ռեժիսորին պարզապես լավ նկարահանողից...

• Մահվան մղում՝ «Դեռահասների սեքսը և մահը «Միասմա» ճամբարում» ֆիլմում

  Կաննի կինոփառատոնի «Հատուկ հայացք» ծրագրում ներկայացված էր «Դեռահասների սեքսը և մահը «Միասմա» ճամբարում ֆիլմը, որի ռեժիսորն Ջեյն Շյոնբրունն էր, և մենք դրա դեմ ոչինչ չունենք, բայց պարզ էր, որ թեման պետք է լիներ դեռահասների, սեքսի, անհանգստության և այդ ամենի մասին․․․

• ArmenՅԱՆs. Ջեք Թոփալյան՝ «էյֆորիայի» հայ աստղը․ ինչպե՞ս բիզնեսը փոխարինեց դերասանի կարիերայով, «տանջեց» Ջեյքոբ Էլորդիին ու հայերեն խոսեց ամերիկյան հայտնի սերիալում

  Մենք՝ հայերս, աշխարհի որ երկրում էլ լինենք, միշտ հպարտություն ենք ապրում, երբ մեր հայրենակիցներից մեկին հանկարծ տեսնում ենք որևէ խոշոր միջազգային նախագծում...

• «Սոուլմ8յթ»․ նույնիսկ իդեալական կին ավատարը չդիմացավ տղամարդկանց բարդույթներին

  Ժամանակակից օրակարգը փորձում է մեզ համոզել, որ շուտով կանանց կփոխարինեն իդեալական ավատարները՝ անթերի արտաքինով, ուղեղի փոխարեն խոհարարական գրքով և գլխացավ չունեցող տրամադրությամբ։ Կանայք ուրախ են. վերջապես իրենց հանգիստ կթողնեն...

• Ինցել լինելու հպարտությունը «Միայն մեկ գիշեր» ֆիլմում

  Ի՞նչ կանեիք, եթե մի առավոտ արթնանայիք և տեսնեիք նախամուսնական սեռական հարաբերություններն արգելող օրենք․․․

• «Տնից լավ տեղ չկա». Արցախի ողբերգությունն ու իրական մարդկային պատմությունները՝ Դիանա Մեդիսոնի նոր վավերագրական ֆիլմում, որը ցուցադրվեց Երևանում

  There.s No Place Like Home/«Տնից լավ տեղ չկա»՝ սա է Դիանա Մեդիսոնի վավերագրական ֆիլմի հիմքում ընկած ուղերձը․․․

• «Ես ուզում եմ քեզ հետ սեքսով զբաղվել» ֆիլմը կամ ինչպես սեքսը վերածել կրկեսի

  Ֆիլմի մասին խոսելուց առաջ՝ երկու կարևոր կետ. այն կատակերգություն է, և դա Գրեգ Արակիի ֆիլմն է, ռեժիսորի, որին հաճախ «գեյ» են անվանում՝ իր ֆիլմերի պատճառով․․․

Ջոդի Ֆոսթերը կինոլեգենդ է, ով դարձել է այդպիսին 1990-ականներից ի վեր՝ «Գառնուկների լռությունը» ֆիլմում իր դերով, և հետագայում շարունակել է իր բարձր հաջողակ կինոկարիերան։ Նա հիանալի կերպով մարմնավորում է կրքոտ կերպարներ՝ անկախ ժանրից, չնայած հարկ է նշել, որ քրեական դրամաները նրան ամենից շատ են համապատասխանում։ Եթե երբևէ պատկերացրել եք որևէ ոլորտում հաջողակ կին մասնագետի, Ֆոսթերը կխաղա այն հիանալի կերպով։

Դերասանուհին հավատարիմ է իր ոճին նաև Ռեբեկա Զլոտովսկու նոր «Մասնավոր կյանք» ֆիլմում։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել անցյալ տարի՝ Կաննի կինոփառատոնում, մրցույթից դուրս, և ջերմորեն ընդունվել է քննադատների և հանդիսատեսի կողմից։ Համացանցում շարունակում են քննարկել դերասանուհու դերը արտհաուս կինոյի և ժամանակակից հոգեթերապիայի համատեքստում։

Ֆոսթերի կերպարը՝ հոգեբույժ Լիլիանը, իմանում է իր հիվանդի՝ Պաուլայի մահվան մասին, բայց հրաժարվում է հավատալ, որ դա ինքնասպանություն է եղել, այլ ոչ թե սպանություն, և սկսում է իր սեփական հետաքննությունը։

Սկզբում լարվածությունը կուտակվում է, և դուք ցանկանում եք ընկղմվել այս խորհրդավոր պատմության մեջ, բայց հետո ձեր սպասումները կոտրվում են ինչպես ճենապակյա ափսեն բետոնե հատակին, քանի որ ուշադրությունը կենտրոնանում է Լիլիանի հոգեբանական պրոֆիլի և նրա՝ սիրելիների հետ հարաբերությունների վրա՝ սա է արտհաուս կինոյի էությունը։

Միևնույն ժամանակ, արտհաուս մոտեցումը բավականին հաջող է որոշ տեղերում, այն ձևով, որով ռեժիսորը հեգնում է քրեական դրաման՝ խախտելով ժանրային կոնվենցիաները, ինչպես նաև հոգեթերապիան, նույնիսկ հիպնոսը և անցյալ կյանքերը։ Այստեղ չկան կրկնակի իմաստների կամ նուրբ պատմությունների շքեղություն, որոնք շատերի համար անհասանելի են, և հենց դա է, որ ֆիլմը դարձնում է գրավիչ։ «Մասնավոր կյանք»-ը սահմանում է տոն և սպասումներ, ապա խաթարում դրանք, կառուցում նորերը, ապա կոտրում դրանք։ Բացի Ֆոսթերի՝ որպես նևրոտիկ թերապևտի գերազանց խաղից, էկրանին ամեն ինչ՝ ծավալվող հումորը նույնպես աչքի է ընկնում։ Այս կոշկակարի երեխաները կոշիկ չունեցող երեխաներ են, որոնց ներկայացնում է հոգեբույժ, որը չի կարողանում ճանաչել իր սեփական փորձը. ինչպիսի անակնկալ, այնպես չէ՞։

Լիլիանի արձագանքը սեփական արցունքներին, ենթադրելով, որ դրանք աչքի վարակի հետևանք են, նույնպես զվարճալի է ներկայացված։ Եվ այն ձևը, որով հասկացությունները փոխարինվում են պարզ անտարբերությամբ՝ որպես անմիջականություն և պրոֆեսիոնալիզմ, հոգեբանության ժամանակակից միտումների և հոգեթերապիայի պաշտամունքի լիակատար ծաղր է։ Ե՞րբ հոգեբանությունն ու հոգեբուժությունը կարողացան ձեռք բերել նման հոդված։ Կերպարներից մեկը բառացիորեն բացականչում է, որ Ֆրեյդը հրաժարվել է հիպնոսից, երբ հասկացել է, որ մարդկանց արագ բուժելը շահավետ չէ։ Իհարկե, սիգար ծխող պապիկը դա չի ասել, բայց դուք և ես գիտենք, որ դա բավականին հավանական է։

Եթե նկատեք այն իրոնիկ հպումը, որով ռեժիսորը ներկայացնում է սյուժեի հիմնական պահերը, կարող եք վայելել, թե ինչպես է հերոսուհու առօրյա կյանքը (և ձեր սեփականը) չափազանցված՝ վերածվելով ուրիշների միջոցով ինքներդ ձեզ որոշ խորհրդավոր ուսումնասիրության։ Մենք դիտարկում ենք կերպարների տարօրինակ վարքագիծը, բայց չենք գտնում դրա համար որևէ բացատրություն կամ տրամաբանություն։ Սակայն, վերջիվերջո, ո՞վ կմտածեր, որ այս պատմության մեջ ամենախենթ մարդը հենց հոգեբույժն է։

Սյուժետային շրջադարձերը շատ չեն երևում, և լարվածությունը արդարացված չէ, այնպես որ անհրաժեշտ չէ անհանգստանալ սփոյլերների մասին, քանի որ փչացնելու ոչինչ չկա։ Բայց եթե դուք փնտրում եք քաոսային (և, իհարկե, արտհաուսային) ֆիլմ՝ ձեզ զվարճացնելու համար, ինչու՞ ոչ։

Ռեգինա Մելիքյան

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում