«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

«Հայաստանը հրաշքների երկիր է». Յան Շենկմանը «Մեզ մոտ՝ Երեւանում» գրքի շնորհանդեսին

12:15, 13 ապրիլի

«Ari» ստենդ-ափ ակումբում տեղի ունեցավ ռուս բանաստեղծ եւ լրագրող Յան Շենկմանի «Մեզ մոտ՝ Երեւանում» գրքի շնորհանդեսը։ NEWS.am STYLE-ի հատուկ թղթակիցը պատմում է, թե ինչպես է այն անցել։

Երeuան. գարուն, Շeնկման։ Վախենալով ուշանալուց՝ ես գրքերով լի պայուսակով վազում եմ քաղաքով մեկ` դեպի հնչեղ անունով մի վայր, որը կոչվում է «Ari»։ Ես հայտնվում եմ աղոտ լուսավորությամբ եւ ցածր առաստաղներով փոքրիկ սենյակում, բեմի վրա՝ խոսափող եւ երկու աթոռ։ Հյուրերը զրուցում են շուրջս, բարեւում են ծանոթներին, գրկախառնվում են ու նստում իրենց տեղերը։ Մենք Երեւանում ենք, ինչը նշանակում է, որ չենք կարող շտապել եւ ուշանալ։ Մշակութային եւ արվեստի գործիչների կենտրոնացումը մեկ քառակուսի մետրի վրա զարմանալի է. հյուրերի մեջ հեշտությամբ կարելի էր ճանաչել դերասանների, պատմաբանների, գրողների, արվեստագետների եւ գրականագետների։

«Երբ մարդիկ դիմում են ինձ, առաջին բանը ես ասում եմ՝ «Մի րոպե»։ Սրանով ժամանակ եմ շահում՝ մի ամբողջ րոպե: Իսկ հետո ասում եմ՝ «Ի՞նչ, ես չեմ հասկանում»։ Այդ պահից ամեն անգամ խոսակցությունը փակուղի է մտնում»:

«Մեզ մոտ՝ Երեւանում»-ը Յան Շենկմանի վեցերորդ գիրքն է․ այն պատմվածքների եւ էսսեների ժողովածու է հեղինակի երեւանյան արկածների մասին։ Հրատարակիչն Արեւիկ Աշխարոյանն է, սրբագրող՝ Անահիտ Թաթեւոսյան, շապիկի հեղինակ՝ Կարիշոկ Դուլյան։

«Գիշեր, Երեւանի կենտրոն։ Երկու հայ կանգնած են խաչմերուկում եւ բարկացած բղավում են միմյանց վրա։ Դեմքերն աղավաղված են, շուտով սպանություն կլինի.

-Ի՞նչ են գոռում,-հարցրի մի անցորդի։

Ինձ համար թարգմանեցին՝

-Ի՜նչ հրաշալի մարդ ես։ Քեզ շատ եմ հավանում:

Ես հասկացա, որ սպանությունը հետաձգվում է»։

Պատմաբան եւ գրող Մարկ Գրիգորյանը՝ ժողովածուն ձեռքին, շրջվում է դեպի հեղինակը եւ հարցնում.

-Յան, ո՞նց ես։ 

Առանց շփոթվելու՝ Յանը գրեթե ակնթարթորեն պատասխանում է հայերենով․

- Ոչինչ։

Մարկը նշում է, որ գիրքը հայերին այլ պատկերացում է տալիս իրենց մասին եւ շոշափում է մարդկային արժանապատվության բարդ թեման եւ այն, թե որքան դժվար կարող է լինել այն պահպանել դժվար ժամանակներում: Ինքը՝ հեղինակը, ավելի զուսպ է խոսում իր ստեղծագործության մասին՝ այն անվանելով «ուղղակի տեքստեր» եւ խոստովանում է, որ գրքում ընդգրկված է իր երեւանյան կյանքի մասին միայն կեսը։ «Գիրքը միանգամից ամեն ինչի մասին է՝ Հայաստանի, արտագաղթի, այդ թվում՝ պատերազմի, Ռուսաստանի մասին»,-կիսվում է Յանը՝ նշելով, որ եթե ընթերցողին թվում է, թե գիրքը գրված է միայն Հայաստանի եւ Երեւանի մասին, ապա դա օպտիկական պատրանք է։

«Կներես, եղբայր, պատշգամբ չկա,- ասաց տերը:

Բրոքերը վրդովվեց.

«Իսկ Ձեր կարծիքով, որտե՞ղ է նա խմելու իր սուրճը»:

Յանը իր պատմությունն անվանում է «հիբրիդային արտագաղթ», որտեղ նա գրում է.

««Նոյի» եւ «Արարատի» միջեւ Հրազդան գետն է։ Այն փոքր է եւ թույլ, բայց դա քաղաքի մեջ է, իսկ լեռներում այն ​​այնքան հզոր է եւ արագաշարժ, որ նույնիսկ էլեկտրակայաններ են կառուցում դրա վրա: Մարդկանց դեպքում էլ է այդպես»։

Հետո Յանը ասում է. «Ինձ համար այս գիրքը ավելի շուտ պարտության մասին է», եւ դահլիճում բարձրանում է վրդովմունքի մի ալիք։ Բոլոր ներկաների համար հեղինակի գիրքը ոչ մի կերպ կապված չէ պարտության հետ, եւ դա հեշտ է բացատրել: Այնուամենայնիվ, գրքում նկարագրված հայաստանյան կյանքի մասին էսքիզները լի են հումորով եւ հրճվանքով, ինչից կարող է թվալ, որ Յանի պատմվածքների ժողովածուն գեղեցիկ գիրք է Երեւանի կյանքի մասին՝ ռուս էմիգրանտի աչքերով։ Սակայն այն, թե ինչ է գրված, ինչպես եւ ում կողմից, նույնպես կարեւոր է։ Եվ հենց այստեղ էլ թաքնված է պարտության տխուր կողմը, որի մասին, հավանաբար, խոսում է Յանը: Հեղինակի եւ ընթերցողների կողմից գրքի ընկալման երկիմաստությունը երեւում է նաեւ նրանից, թե ինչպես են վերջիններս երբեմն բառացիորեն ընկալում տեքստը՝ մոռանալով դրա գեղարվեստականության մասին։

«Հայերը սիրում են հարցնել, թե ինչպես են գործերը: Այս հարցը զուգակցվում է «Բարեւ Ձեզ»-ի հետ՝ անմիջապես դրան հետեւելով։ Անհնար է բարեւել եւ չհարցնել, թե ինչպես եք»:

Խոսելով շապիկի մասին՝ Յանը խոստովանում է. «Ինձ շփոթեցնում էր այն, որ նկարը ուրախ ու պայծառ էր, քանի որ կարծում եմ՝ իմ գիրքը մութ է եւ ողբերգական։ Բայց ամեն ինչ հիանալի ստացվեց»։ Այնուհետեւ Յանը բացահայտում է շապիկի գաղտնիքը. «Ես վստահ եմ, որ սա առաջին գիրքն է Հայաստանում, որի շապիկին սեքսով են զբաղվում»։ Հենց նույն պահին դահլիճում սկսեցին ուսումնասիրել գիրքը՝ փորձելով տեսնել շապիկը, եւ սկսեցին զարմացած շշնջալ։ 

Շուտով Յանին շրջապատում են հյուրերը, նա համեստորեն ընդունում է շնորհավորանքն ու կիսախավարի մեջ գրքեր է ստորագրում հյուրերի համար, մինչդեռ նրանք կատակում են ու հայերեն արտահայտություններ անում։ Սկսեցի մտածել՝ հնարավո՞ր է, արդյոք, տանը ավելի օտարազգի լինել, քան էմիգրանտը, որը գրում է Հայաստանի մասին։

Ռեգինա Մելիքյան


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News

TV SHOWS PHOTO VIDEO


@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search