• «Օսկար»-ի «Լավագույն միջազգային լիամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում Հայաստանը կներկայացնի ռեժիսոր Թամարա Ստեփանյանի «Արտոյի երկիրը» ֆիլմը

  «Օսկար»-ի «Լավագույն միջազգային լիամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում Հայաստանը կներկայացնի ռեժիսոր Թամարա Ստեփանյանի «Արտոյի երկիրը» ֆիլմը, հայտնում է Հայաստանի ազգային կինոակադեմիան․․․․

• «Գեղեցիկ կադրը դեռ կինո չէ». Հովհաննես Ղազարյանը՝ ռեժիսորի աչքի, դերասանի ազատության և ժամանակի մասին

  Ի՞նչն է տարբերում ռեժիսորին պարզապես լավ նկարահանողից...

• Մահվան մղում՝ «Դեռահասների սեքսը և մահը «Միասմա» ճամբարում» ֆիլմում

  Կաննի կինոփառատոնի «Հատուկ հայացք» ծրագրում ներկայացված էր «Դեռահասների սեքսը և մահը «Միասմա» ճամբարում ֆիլմը, որի ռեժիսորն Ջեյն Շյոնբրունն էր, և մենք դրա դեմ ոչինչ չունենք, բայց պարզ էր, որ թեման պետք է լիներ դեռահասների, սեքսի, անհանգստության և այդ ամենի մասին․․․

• ArmenՅԱՆs. Ջեք Թոփալյան՝ «էյֆորիայի» հայ աստղը․ ինչպե՞ս բիզնեսը փոխարինեց դերասանի կարիերայով, «տանջեց» Ջեյքոբ Էլորդիին ու հայերեն խոսեց ամերիկյան հայտնի սերիալում

  Մենք՝ հայերս, աշխարհի որ երկրում էլ լինենք, միշտ հպարտություն ենք ապրում, երբ մեր հայրենակիցներից մեկին հանկարծ տեսնում ենք որևէ խոշոր միջազգային նախագծում...

• «Սոուլմ8յթ»․ նույնիսկ իդեալական կին ավատարը չդիմացավ տղամարդկանց բարդույթներին

  Ժամանակակից օրակարգը փորձում է մեզ համոզել, որ շուտով կանանց կփոխարինեն իդեալական ավատարները՝ անթերի արտաքինով, ուղեղի փոխարեն խոհարարական գրքով և գլխացավ չունեցող տրամադրությամբ։ Կանայք ուրախ են. վերջապես իրենց հանգիստ կթողնեն...

• Ինցել լինելու հպարտությունը «Միայն մեկ գիշեր» ֆիլմում

  Ի՞նչ կանեիք, եթե մի առավոտ արթնանայիք և տեսնեիք նախամուսնական սեռական հարաբերություններն արգելող օրենք․․․

• «Տնից լավ տեղ չկա». Արցախի ողբերգությունն ու իրական մարդկային պատմությունները՝ Դիանա Մեդիսոնի նոր վավերագրական ֆիլմում, որը ցուցադրվեց Երևանում

  There.s No Place Like Home/«Տնից լավ տեղ չկա»՝ սա է Դիանա Մեդիսոնի վավերագրական ֆիլմի հիմքում ընկած ուղերձը․․․

• «Ես ուզում եմ քեզ հետ սեքսով զբաղվել» ֆիլմը կամ ինչպես սեքսը վերածել կրկեսի

  Ֆիլմի մասին խոսելուց առաջ՝ երկու կարևոր կետ. այն կատակերգություն է, և դա Գրեգ Արակիի ֆիլմն է, ռեժիսորի, որին հաճախ «գեյ» են անվանում՝ իր ֆիլմերի պատճառով․․․

Կան ֆիլմեր, որոնցում սարսափը գալիս է խավարից, և կան այնպիսիները, որոնցում այն լույսի մեջ է մտնում՝ պարզ օրը, կապույտ ալիքների վրա, կիզիչ արևի տակ, ալիքների սպիտակ ատամների մեջ։

«Գիշատիչ գազանները» դրանցից մեկն է։ Սա պարզապես սարսափ ֆիլմ չէ մոլագարի և շնաձկների մասին, սա գիշատիչների մասին ճիչ է, որը կրում է մարդկային դեմք և խոսում է մեղմ ձայնով։

Ֆիլմը տիպիկ B դասի ֆիլմ է։ Գլխավոր դերերում են ամերիկացի սերֆեր Զեֆիրը (Հասի Հարիսոն) և Բրյուս Թաքերը (Ջայ Քորթնի)՝ մոլագար նավավար, որը շնաձկներին մարդկանցով է կերակրում և ամեն ինչ ձայնագրում VHS-ով, կարծես իր սերունդներին ցանկանա կամքը ճնշելու ձեռնարկ թողնել։

Գրեթե ամեն ինչ երկրորդական է՝ կարծրատիպային պատկերներ, կանխատեսելի ավարտ։

Կերպարները վատ են զարգացած, հատկապես զոհերը։ Նրանք ավելի շատ գործառույթ են, քան կենդանի մարդիկ։

Բռնության տեսարանները նկարահանված են գրեթե սառնասրտորեն. ոմանք կարող են սա համարել ուժեղ տեխնիկա, բայց նաև կարող է տհաճ լինել։

Ֆիլմ՝ ազատության և վերահսկողության մասին, այն մասին, թե ինչպես երբեմն շնաձուկը փրկություն է, իսկ մարդը՝ դահիճ։

Զեֆիրը, որի անունը բառացիորեն նշանակում է «թեթև ծովային քամի», դիտորդից վերածվում է գործողի, փախստականից՝ գիշատչի։ Նա չի գոռում, չի կորչում խուճապի մեջ, այլ հիշում է, դիտարկում է, որոնում է։

Սա գոյատևման սարսափ է, որը հիմնված է բնազդների վրա, բայց ոչ թե կենդանական, այլ կանացի, որտեղ գլխավորը ինտուիցիան, զգոնությունն ու լուռ վճռականությունն են։ Մարմնի, կամքի և ջրի վերադարձի դաժան պատկերը ցույց է տալիս, որ խոշոր գիշատիչների մեջ մարդը ամենավտանգավորն է։

Ժապավեն, որը համատեղում է սլեշեր, շնաձկան մասին սարսափ ֆիլմ և քրեական դրամա։ Ոչ մեծ խորություն, բայց հստակ ուղղվածությամբ և անհանգիստ մթնոլորտով։ Սա դժվար ժանրային կինոնկար է, ստեղծված նյութի ըմբռնմամբ, բայց առանց որևէ նոր բան ասելու փորձի։ Այն կարող է գրավիչ լինել, եթե դուք սիրում եք ինտենսիվ, էմոցիոնալ մինիմալիստական կինո, բայց այն փախուստի միջոց չի առաջարկում, միայն բռնության տեսարան է։

Ռեգինա Մելիքյան

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում