• «ԹԷԱՏՐՈՆ» փառատոնի շրջանակում Երևանում կցուցադրվի «Ֆոլիա» ներկայացումը

  Սեպտեմբերի 14-ից 28-ը, Երևանի քաղաքապետարանի գլխավոր հովանավորությամբ, ՀՀ արտաքին գործերի նախարարության և ՀՀ էկոնոմիկայի նախարարության Զբոսաշրջության կոմիտեի աջակցությամբ, Հայաստանում կանցկացվի «ԹԷԱՏՐՈՆ» կատարողական արվեստների միջազգային ֆրանկոֆոն փառատոնը․․․

• «ԹԷԱՏՐՈՆ» փառատոնի շրջանակում Երևանում կներկայացվի բելգիական «Չայկա» թատերախմբի «Լոկո» խամաճիկային ներկայացումը

  Սեպտեմբերի 24-ին, ժամը՝ 19:30-ին, «ԹԷԱՏՐՈՆ» կատարողական արվեստների միջազգային ֆրանկոֆոն փառատոնի շրջանակում Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնում կներկայացվի բելգիական «Չայկա» թատերախմբի «Լոկո» խամաճիկային ներկայացումը...

• Հայաստանում կանցկացվի «ԹԷԱՏՐՈՆ» կատարողական արվեստի միջազգային ֆրանկոֆոն փառատոնը

  2026 թվականի սեպտեմբերի 14–28-ը Երևանի քաղաքապետարանի գլխավոր հովանավորությամբ Հայաստանում կանցկացվի «ԹԷԱՏՐՈՆ» կատարողական արվեստների միջազգային ֆրանկոֆոն փառատոնը...

• Տանիք, որը հիշում է հին Երևանը. աղավնատան պահապանի պատմությունը

  Ժամանակին Երևանն ուներ իր ուրույն երկինքը։ Այն կիսում էին հարյուրավոր աղավնիներ, տասնյակ աղավնատներ և մարդիկ, որոնց համար տան տանիքը ամենասիրելի վայրն էր։ Այսօր քաղաքային այդ ավանդույթը գրեթե անհետացել է՝ թողնելով անցյալի միայն հազվագյուտ պահապանների։ Մենք զրուցեցինք այդպիսի պահապաններից մեկի հետ և պարզեցինք, թե ուր են կորել բոլոր աղավնատները...

• Գիշերային Երևանը երաժշտության հնչյունների ներքո. երեկո KAMI FRIENDS-ի հետ՝ Ա. Խաչատրյանի անվան համերգասրահի տանիքին

  Երեկոյան Երևանը հատկապես գեղեցիկ է թվում։ Ավելի գեղեցիկ՝ Արամ Խաչատրյանի անվան համերգասրահի տանիքից․․․

• «Երևանի գիշերները» մշակութային նախագիծը կանցկացվի մայրաքաղաքի տարբեր այգիներում

  «Երևանի գիշերները» մշակութային նախագիծը բաղկացած է 6 համերգից՝ 3 դասական և 3 ջազային, որոնք կանցկացվեն Երևանի տարբեր այգիներում…

• «Գութան» փառատոնը նվիրված կլինի Գագիկ Գինոսյանի 60-ամյակին և կրկին կհամախմբի հայկական երգի և պարի լավագույն խմբերին

  Օգոստոսի 22-ին՝ ժամը 19:00-ին, «Մրրո» հայ ազգային արվեստի կենտրոնի նախաձեռնությամբ Երևանի Գաֆէսճյան քանդակների պարտեզում (Կասկադ) տեղի կունենա «Գութան» Հայաստանի ազգային-ավանդական երգի-պարի ամենամյա փառատոնը…

• Ծեսը միավորում է աշխարհները». Հինգ հազարամյա ճանապարհորդություն Լյանչժու քաղաքակրթությամբ

  Հինգ հազար տարին կարող է թվալ անսահման հեռավոր անցյալ…

Տանգոյի միջազգային օրը մի ամսաթիվ է, որը, օրացույցի բոլոր օրենքներով, պատկանում է Բուենոս Այրեսին, Կառլոս Գարդելին, նրա ձայնին և արգենտինական գիշերներին։ Իսկ այսօր տանգոն միավորում է միլիոնավոր սիրահարների ամբողջ աշխարհում՝ իր երաժշտական խորությամբ, շարժումների բարդ դրամատուրգիայով և զգացմունքային մտերմության ու տեխնիկական պահանջկոտության հազվադեպ համադրությամբ։

Եվ պարզապես պետք է փորձել հասկանալ, թե ինչպես է տանգոն ապրում Հայաստանում, որպեսզի բացահայտվի թաքնված քաղաքային մշակույթի մի ամբողջ շերտ՝ փոքրիկ ստուդիաներ, կանոնավոր միլոնգաներ և մարդկանց կայուն համայնք, որոնց համար այս պարը վաղուց դադարել է էկզոտիկ լինելուց ու դարձել է երկրորդ, զուգահեռ կյանք։

Պատահական քայլից մինչև մեկ այլ կյանքի հայտնաբերում

Իմ ճանապարհը դեպի այս փոքր համայնք սկսվում է Գայանեից։ Նա պարում է երեք տարի. «Ես սկսեցի բոլորովին պատահաբար... Ես պատահաբար ընկղմվեցի տանգոյի մեջ»։

Սկզբում նրան գրավում էր գեղագիտությունը՝ «ոսկե դարի» երաժշտությունը, դերերի հմայքը, կանացիության զգացումը։ Սակայն շուտով արտաքին շերտը զիջեց իրական բովանդակությանը. «Պարզվեց, որ դա ուղղակի ոտքերը շարժելը չէ, ինչպես բաչատայում։ Կա մի փիլիսոփայություն»։ Գայանեն այն ձևակերպում է իր ձևով. «երկու էգոիստների խաղ, որտեղ երկու անհատականություններ բախվում են, փորձարկում միմյանց և մտնում հանգիստ, բայց լարված երկխոսության մեջ, որտեղ կանացի «այո»-ն հաճախ դրսևորվում է թեթև «ոչ»-ի միջոցով։ Դա այնպիսի բնավորությունների խաղ է, որ դրանից պարզապես հնարավոր չէ կտրվել»։

«Կայծեր են թռչում», – ասում է նա՝ հիշելով, թե ինչպես էր իր ուսուցիչը նշում. «Տանգոյում միայն համառներն են մնում»։ Նա ծիծաղում է ու ավելացնում. «Խոսքը բնավորության մասին է։ Այն մասին, թե ինչպես ես քեզ պահում ներսում»։

Մեկ այլ ճանապարհ ինձ տանում է Անիի մոտ՝ արվեստագետի, որի համար տանգոն դարձել է ստեղծագործության շարունակություն։ Մենք հանդիպեցինք նրա հետ միլոնգաներից մեկում, որը նա կազմակերպել էր Minour Fusion–ի հարմարավետ միջավայրում և որն արդեն դարձել է Երևանում տանգերոսների համար հարազատ անկյուններից մեկը։

«Դա բացարձակ հոգեթափում է, ինքնաարտահայտման ուղի՝ սեփական ընկալման և երաժշտության զգացողության միջոցով», - ասում է նա։ Եվ ընդգծում է. ուսուցման գործընթացը վերջ չունի։

«Մենք միշտ սովորում ենք։ Միշտ կա մի մակարդակ, որին դու դեռ շատ հեռու ես։ Լճացման շրջանները անխուսափելի են, երբ թվում է, թե ոչինչ չի փոխվում՝ նույն երաժշտությունը, նույն դեմքերը... Ինչ-որ պահի բոլորի մոտ առաջանում է հեռանալու, ժամանակավորապես հրաժարվելու պահանջը։ Բայց եթե տանգոն արդեն «մտել է սիրտդ», մարդը միևնույն է վերադառնում է...»։

«Դա մեծ կյանքի փոքր մոդելն է, միկրո-տանգո կյանք», - ձևակերպում է նա։

Տանգոյի փիլիսոփայությունը. հասունություն, սահմաններ և հոգատարություն

«Եվրոպայում տանգոն հաճախ պարում են ավագ սերունդները, իսկ Հայաստանում հիմնականում միջին տարիքի մարդիկ են, choć վերջին շրջանում երիտասարդներն էլ են մի փոքր ավելացել», – պատմում է Անին։ Նա ընդգծում է, որ տանգոն ոչ թե թատերական պաթոսի կամ չզսպված կրքի մասին է, այլ նուրբ աշխատանքի՝ սեփական «ես»-ի և դիմացինի հետ, սեփական ու օտարի սահմանները զգալու ունակության մասին.
«Պետք է հասկանանք, որ մենք բոլորս շատ խոցելի ենք, տարբեր հոգեկան կառուցվածքով, և ամենակարևորը իրար հանդեպ զգայուն լինելն է։ Այդ դեպքում կարելի է վայելել պահի գեղեցկությունը, այն ազատությունը, որը տալիս են երաժշտությունն ու պարը»։

Տանգոյի ներսում գործում է «կաբեզեո» ծեսը, երբ տղամարդը հրավիրում է հայացքով, իսկ կինը պատասխանում է։ Տղամարդը չի մոտենում, քանի դեռ լուռ համաձայնությունը չկա, իսկ կինը իր հերթին սպասում է՝ չշտապեցնելով պահը։ «Որպեսզի ոչ ոք չմերժվի», – ընդգծում է Անին։

Գայանեն, իր հերթին, խոսում է մտերմիկ գրկախառնության դժվարության մասին. «Նրանք ինձ սովորեցնում են գրկախառնվել։ Ես դեռ չեմ կարողանում։ Դու գրկում ես անծանոթի, և պետք է հոգեբանորեն պատրաստ լինես»։ Տանգոն դառնում է տարածք, որտեղ սովորում ես ոչ միայն տեխնիկա, այլև մտերմություն։

Տանգերոս համայնք. Փոքրիկ «աղանդ» և ներքին աճի տարածք

Տանգոյի մասին ավելի շատ իմանալով՝ ես հասկացա. առասպել է, թե տանգոն հեշտ է։ Առասպել է, թե կնոջը պետք է կարմիր զգեստ հագնել, տղամարդը՝ վարդը ատամների մեջ պահել, և ամեն ինչ ինքնաբերաբար կստացվի։ Առասպել է, թե տանգոն կրքի և սեքսի մասին է, թե դա հորիզոնական ցանկության ուղղահայաց արտահայտություն է։ Տանգոն ծով է։ Յուրաքանչյուրը կարող է մոտենալ այդ ծովին և վերցնել այնքան, որքան կարող է տանել։

Տանգոյի մասին ավելի խոր ճանաչելով՝ վերջնականապես հասկացա, թե որքան տարածված է այն միտքը, որ տանգոն հեշտ է։ Առասպել է, թե կինը պետք է կարմիր զգեստ հագնի, տղամարդը՝ վարդը ատամների մեջ պահի, և ամեն ինչ ինքնաբերաբար կստացվի։ Առասպել է, թե տանգոն կրքի և սեքսի մասին է, թե դա հորիզոնական ցանկության ուղղահայաց արտահայտություն է։ Տանգոն ծով է։ Յուրաքանչյուրը կարող է մոտենալ և վերցնել այնքան, որքան կարող է տանել։

Երբ այս ամբողջ փորձառությունը համադրվում է, ձևավորվում է հայկական տանգո համայնքի ամբողջական պատկերը՝ փոքր, բայց կենսունակ «աղանդ», ինչպես նրանք ինքնահեգնանքով իրենց անվանում են։ Նորեկները գալիս են պատահաբար, հաճախ՝ ներքին որոնումների փուլում։ Մնում են նրանք, ովքեր իսկապես զգում են ազդեցությունը։ Նրանք, ովքեր չեն վախենում երկար ճանապարհից, ինքնաքննությունից, մտերմության, դերերի և փոխազդեցության վերաբերյալ իրենց պատկերացումները վերանայելու անհրաժեշտությունից։

Եվ երբ վերջում հարցնում եմ, թե ինչու հայերը՝ մշակութային զսպվածությամբ, հուզական խտությամբ և հիերարխիաների հանդեպ ձևավորված սովորությամբ բնորոշվող մարդիկ, պետք է գոնե մեկ անգամ փորձեն տանգո, պատասխանը զարմանալիորեն պարզ է. եթե չփորձես, երբեք չես իմանա, թե քո կյանքի որ շերտն է մնում փակված։ Որովհետև այս փոքր ստուդիաներում տանգոն դառնում է երկրորդ քամի, երկրորդ կենսագրություն, էջ, որը ոչ հանգամանքները, ոչ էլ տարիքը չեն կարող ջնջել։

Լիանա Աղաջանյան

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում