• «Եվրատեսիլ» երգի մրցույթը փոխում է պատերազմող երկրների մասին կանոնները

  «Եվրատեսիլ» երգի մրցույթի կազմակերպիչները թարմացրել են իրենց կանոնները՝ նշելով, որ եթե զինված հակամարտության մեջ ներգրավված երկիրը հաղթի մրցույթում, ապա այն չի կարողանա այն հյուրընկալել հաջորդ տարի, գրում է BBC-ն․․․

• Կանադան առաջին անգամ կմասնակցի Եվրատեսիլ երգի մրցույթին 2027 թվականին  

  Կանադայի ճանապարհը դեպի մրցույթ բացվել է անցյալ շաբաթ, երբ կանադական հանրային հեռարձակող CBC/Radio-Canada-ն դարձել է Եվրոպական հեռարձակողների միության (EBU) լիիրավ անդամ, որը կազմակերպում է ամենամյա փառատոնը..

• «Երբ մի դուռ փակվում է, ավելի մեծն է բացվում». հետ-եվրատեսիլյան ամփոփում Սիմոնի հետ

  Երգիչը NEWS.am STYLE-ի հետ խոսել է իր ապրումների, չանցնելու պատճառները վերլուծելու ցանկության բացակայության, սոցիալական ցանցերում տեղի ունեցած անսպասելի միջադեպի և առաջիկա ստեղծագործական ծրագրերի մասին...

• Լեհաստանի ներկայացուցիչ Միխավ Ստոխելը «Դասական Եվրատեսիլ 2026» միջազգային մրցույթի հաղթողն է

  Երևանում ավարտվեց «Դասական Եվրատեսիլ 2026»-ը, որի մրցանակի համար պայքարում էր 11 երկիր…

• Իսրայելական կողմը ներողություն է խնդրել է Հայաստանի Հանրային հեռուստաընկերությունից՝ «Եվրատեսիլի» ընթացքում Հայաստանի կողքին Ադրբեջանի դրոշը ցուցադրելու համար

  Հանրային հեռուստաընկերությունը պաշտոնական պարզաբանում էր պահանջել Իսրայելի հանրային «KAN» հեռուստաընկերությունից՝ «Եվրատեսիլ 2026»-ի երկրորդ կիսաեզրափակչի ընթացքում տեղի ունեցած միջադեպի առնչությամբ, երբ լրատվական ծրագրով Հայաստանի մասին խոսելիս ցուցադրվել էր այլ երկրի՝ Ադրբեջանի դրոշը...

• Լիլի Մորտոն դուստր է ունեցել, Իվետա Մուկուչյանը հայտնել է նորության մասին, եվրատեսիլյան կրքեր․ Instagram-ը՝ այս շաբաթ

  Վիեննայում երեկ ավարտվեց «Եվրատեսիլ» երգի մրցույթը, որի հաղթողը դարձավ Բուլղարիայի ներկայացուցից Dara-ն...

• «Եվրատեսիլ 2026»-ի հաղթող ճանաչվեց Բուլղարիան

  Վիեննայում կայացավ «Եվրատեսիլ 2026»-ը...

• ՈւՂԻՂ․ «Եվրատեսիլ 2026». մեծ եզրափակիչ

  Վիեննայում մեկնարկել է «Եվրատեսիլ 2026»-ը։ Ցանկալի տիտղոսի համար պայքարում է 25 երկիր...

Այլևս նույնիսկ զվարճալի չէ, թե ինչպես է այս տարի իր 70-ամյակը նշող համաշխարհային երգի մրցույթը վերածվել ածանցյալ գաղափարների և թույլ վոկալի շքերթի։ «Եվրատեսիլ 2026»-ը իսկապես կարելի է անվանել վերջին տարիների ամենաթույլ, ամենաձանձրալի և արհեստական ​​մրցույթներից մեկը։ Անհանգստության, տարօրինակության և նույնական «խորը» թվերի անվերջանալի կառնավալ, որտեղ արտիստները մրցում են ոչ թե իրենց երգերով, այլ այն հոգեբանական անհարմարության մակարդակով, որը կարող են առաջացնել հանդիսատեսի մոտ...

Եվ ամենազարմանալին այն է, որ նախորդ տարիների համեմատ հեշտ է աչք փակել մրցույթի անվերջ քաղաքականացման վրա։ Այո, եղել են սկանդալներ։ Այո, ավելի շատ բողոքի ցույցեր, բոյկոտներ և լարվածություն կա Իսրայելի շուրջ։ Բայց խնդիրը բոլորովին էլ դա չէ։ Խնդիրն այն է, որ «Եվրատեսիլ 2026»-ը պարզվեց անտանելի ձանձրալի է։

Մրցույթի մթնոլորտը վերածվել է, մի տեսակ, անվերջանալի ֆրիկների շքերթի։ Յուրաքանչյուր երրորդ համարը կամ «մութ էներգիա» էր, կամ կեղծ-մետալ, կամ էլ հերթական էկզորցիզմը՝ ճանկերով, ծխով և տանջալից հայացքով դեպի տեսախցիկը։ Կարծես երկրները կրկին տեսել են TikTok-ի ռոքի և անհանգստացնող գեղագիտության գրկախառնությունը և սկսել են զանգվածաբար կլոնավորել միմյանց։

Իսկ ամենասարսափելի մասը՝ վոկալը

Եվրատեսիլը նախկինում երգի մրցույթ էր։ Նույնիսկ ամբողջ խելագարության հետ մեկտեղ կային ուժեղ ձայներ, ակադեմիական պատրաստվածություն և հզոր կենդանի ելույթներ։ Բայց հիմա․․․ Յուրաքանչյուր երրորդ համարը հազիվ էր կարողանում կատարել իր սեփական երգը։ Մարդիկ խեղդվում էին, բաց էին թողնում նոտաները, թաքնվում էին ֆոնային վոկալի ետևում և գոռում երգելու փոխարեն։

Տրամաբանական հարց է առաջանում. որտե՞ղ են վոկալիստները։ Որտե՞ղ են այն արտիստները, ովքեր իրականում կարող են երգել։ Որտե՞ղ կա երաժշտություն ստեղծելու փորձ, ոչ թե ընդամենը երեք րոպե TikTok-յան բովանդակություն։

Խորվաթիա. երեք րոպե խավար

LELEK-ը հստակ ցանկանում էր ստեղծել «խորը» և մթնոլորտային համար, բայց, ի վերջո, «Andromeda»-ն չափազանց կոնցեպտուալ, գերծանրաբեռնված և չափազանց դանդաղ էր Եվրատեսիլի համար։

Մռայլ, ձգձգված նախաբանը, ծանր տեմպը, էթնո դրաման, բարդ սիմվոլիկան՝ թվում էր, թե համարը հուսահատորեն ցանկանում էր ավելի կարևոր թվալ, քան իրականում կար։ Երբ երգը դանդաղորեն հասնում էր իր գագաթնակետին, հանդիսատեսն արդեն կորցնում էր հետաքրքրությունը։

Իրավիճակն էլ ավելի էր բարդանում հնչյունային խնդիրներով. վոկալ ներդաշնակությունները հնչում էին խլացված և անհամաձայն, իսկ ուժեղ եզրափակիչ նոտաները պարզապես կորչում էին։ Էթնո-հուզական կատարման փոխարեն, արդյունքը ևս մեկ «մռայլ» համար էր, որը մարեց երկրորդ պլան՝ այս մրցաշրջանի տասնյակ նմանատիպ անհանգստացնող կատարումների շարքում։

Սերբիա. TikTok-մետալ՝ դեպրեսիվ դեռահասների համար

LAVINA մետալ խումբը ներկայացրեց Սերբիան Եվրատեսիլ 2026-ում՝ հզոր և հուզական «Kraj mene» («Իմ կողքին») երգով։ Նրանց ելույթը այն պահերից մեկն էր, երբ համարը փորձում էր վտանգավոր թվալ, բայց միայն հոգնածություն էր թողնում։ Ճանկեր, ճիչեր, խավար։ Զգացողություն էր, թե քեզ բռնի կերպով ներքաշում են ուրիշի դեռահասության ճգնաժամի մեջ։

Ամբողջ երգը գոյություն ունի միայն վերջին տասը վայրկյանների համար։ Մնացած ժամանակ հեռուստադիտողը նայում է անհանգիստ լույսի, ծանր հայացքների և «տարբեր» թվալու փորձի նույնական մոխրագույն զանգվածին։

Հեգնական է, որ Եվրատեսիլ 2026-ում գրեթե բոլորը այդպիսին էին։

Լիտվա. Երբ արվեստի տունը դառնում է խոշտանգում

Լիտվան այնքան ջանք թափեց «խորը» թվալու համար։ Այնքան ջանք թափեց, որ մի պահի ներկայացումը սկսեց նմանվել թատերական խոշտանգման։ Հռետորական վոկալ, ծանր շնչառություն, օպերատորական աշխատանք, սև-սպիտակ պատկերներ, կեղծ-ինտելեկտուալ մթնոլորտ՝ այս ամենը ոչ մի տեղ չտվող երգի համար։

Դա այն համարներից մեկն էր, որը ստիպում է անկեղծորեն հարցնել. «Ի՞նչ դիտեցի հենց նոր»։ Երաժշտություն գրեթե չկար։ Ներկայացումից հետո հիշողությանդ մեջ մնում է միայն արտիստի արծաթափայլ դեմքը և այն զգացողությունը, որ ինչ-որ մեկը շատ ջանք թափեց քեզ երեք րոպեանոց «արվեստ» վաճառելու համար։

Լեհաստան. Վոկալ հիստերիա երաժշտության փոխարեն

Եվրատեսիլ 2026-ում Լեհաստանը ներկայացրեց երգչուհի ԱԼԻՉՅԱՆ (Ալիկյա Շեմպլինսկա)՝ անգլերեն «Pray» երգով... Որը, ըստ էության, հենց այն է, ինչ դուք կանեք այն լսելիս՝ այն ավելի արագ ավարտելու համար։ Որովհետև նա լիակատար վոկալային հիստերիայի մեջ ընկավ։ Զգացողություն էր, որ արտիստին ասել էին. «Դու ունես երեք րոպե։ Ցույց տուր ինձ այն ամենը, ինչ կարող ես»։ Եվ նա սկսեց երգը փոթորկել՝ ասես խոչընդոտների ուղով։

Մելիզմներ, ճիչեր, ժանրերի միջև թռիչքներ, անվերջ վոկալային զարդարանքներ՝ այս ամենը այնքան ծանրաբեռնեց ելույթը, որ երգն ինքնին պարզապես անհետացավ։ Սա է այս տարվա Եվրատեսիլի խնդիրը։ Լեհաստանից հետո քո գլխում մնում է միայն աղմուկն ու հոգնածությունը։

Կիպրոս. Եվս մեկ «Շակիրա», որը պատահաբար հասավ եզրափակիչ

Կիպրոսը այլևս նույնիսկ երաժշտական ​​համար չէ։ Եվս մեկ «Շակիրա Temu-ից», որը ինչ-որ կերպ հասավ եզրափակիչ։ Ամբողջ համարը կախված էր բացառապես նրա բաց կերպարից, սեքսուալ շարժումներից և լսարանին «տաք արևելյան էներգիա» վաճառելու փորձից։

Մինչդեռ նրա վոկալը բառացիորեն քանդվեց առաջին իսկ վայրկյաններից։ Ակնհայտ էր, որ երգչուհին խեղդվում էր, չէր կարողանում արտասանել իր տողերը և պայքարում էր ներքին գոյատևման համար։

Պարը նույնպես տարօրինակ տեսք ուներ. անվստահ, անուժ, անխարիզմա։

Ռումինիա. BDSM, խեղդում և ցցեր

Գոնե Ռումինիան անկեղծորեն խոստովանեց, որ մտադիր էր գրավել հանդիսատեսին ցնցող բովանդակությամբ։ Ալեքսանդրա Կապատանեսկուն Ռումինիան վերադարձրեց մրցույթ ընդմիջումից հետո՝ առավելագույնս ագրեսիվ համարով, որը, կարծես, հատուկ պատրաստված էր հակասությունների համար։ Մետալ, գոթական դեկորացիա, մռայլ գեղագիտություն, ծանր վիզուալներ և «Choke Me» կրկներգը, որը այնքան շատ անգամ կրկնվեց, որ երգի կեսին զգացողություն է առաջանում, որ խնդրում ես խեղդվել։

Հիմնական վեճը բռնկվեց տեքստի շուրջ։ Ակտիվիստներն ու քննադատները մեղադրեցին համարին խեղդման, բռնության և BDSM գեղագիտության ռոմանտիկացման մեջ, հատկապես այնպիսի տողերով, ինչպիսին է «Ես ուզում եմ, որ դու խեղդես ինձ»։ Ռումինական թիմը հետագայում ստիպված եղավ արդարանալ՝ բացատրելով, որ երգն իրականում «ներքին վախերի փոխաբերություն» էր։ Ի վերջո, Ռումինիան կրկին հիշվեց ոչ թե իր երաժշտությամբ, այլ այն աղմուկի և հակասությունների քանակով, որը նրանք կարողացան առաջացնել մոտ երեք րոպեանոց ելույթի ընթացքում՝ ակնհայտորեն, բավարար՝ եզրափակիչ անցնելու համար։

Ինչպես տեսնում ենք, այս տարի եզրափակիչ փուլ անցածները հիմնականում կամ արդեն հակասություններ առաջացրած ելույթներ էին, կամ ելույթներ, որոնք այնքան ծանրաբեռնված էին «հայեցակարգով» և խորը թվալու փորձերով, որ երգն ինքնին պարզապես կորավ թաղանթի մեջ։ Եզրափակչի մյուս կեսը, ընդհակառակը, ներկայացրեց չափազանց անվտանգ և ընդհանուր համարներ, որոնք մոռացվեցին գրեթե անմիջապես ելույթից հետո։

Ավստրալիան՝ Դելտա Գուդրեմի մասնակցությամբ, որին միջազգային մամուլը ինչ-ինչ պատճառներով ակտիվորեն թվարկեց որպես սեզոնի ֆավորիտ, իրականում հնչեց՝ որպես լիովին ստանդարտ փոփ երգ՝ առանց ուժեղ հպման կամ հույզերի։ Կամ Ֆինլանդիան՝ Լինդա Լամպենիուսի և Փիթ Պարկկոնենի մասնակցությամբ. այո, ջութակ է, այո, տպավորիչ է, բայց, միևնույն ժամանակ, կա Ալեքսանդր Ռիբակը, որի «Fairytale»-ը մարդիկ վերստին լսում են տարիներ անց, քանի որ այն իսկապես գրավիչ երգ է։

Եվ այսպես, վերջիվերջո, ամբողջ մրցույթը կազմված էր այսպիսի ծայրահեղություններից. կամ ևս մեկ մռայլ ներկայացում՝ ճիչերով, ծխով և կեղծ-խորը խորհրդանիշներով, կամ այնքան ստերիլ և անվտանգ թիվ, որ դրա մասին մոռանում ես նույնիսկ արդյունքների հրապարակումից առաջ։ Եվ ամենավատն այն է, որ գրեթե ամբողջը և՛ զզվելիորեն նման էր, և՛ սրտխառնոց առաջացնող ձանձրալի։

Լիանա Աղաջանյան

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում