• 800-ամյա պատմություն ունեցող հայկական բալասանը. ինչպես հին բաղադրատոմսը նոր կյանք ստացավ Մատենադարանում

  Դրա բաղադրատոմսը պահպանվել է միջնադարյան հայկական ձեռագրերում․․․

• Բոհեմ թատրոնում «Բլեֆ» է սպասվում․ Արտյոմ Կարապետյանի առաջին դերը թատրոնում, Արփինե Իսրայելյանի վերադարձը, մյուս հերոսներն ու փորձերը (VIDEO)

  Բոհեմ թատրոնը պատրաստվում է նոր ներկայացման։ Այն կոչվում է «Բլեֆ» և ելնելով վերնագրից՝ դժվար չէ պատկերացնել, թե ինչ զվարճալի խառնաշփոթ է սպասվում հանդիսատեսին...

• Լուսինե Կոստանյան․ «Ինչ եմ զգում, երբ սիրում եմ»

  Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի բեմում Լուսինե Կոստանյանը ներկայանում է Ջուլիետի կերպարով՝ Շեքսպիրի ամենահայտնի սիրո պատմություններից մեկում...

• Առաջին կինը, որը ստեղծում էր էրոտիկ նկարներ. Վերածննդի դարաշրջանի նկարչուհի Լավինիա Ֆոնտանայի պատմությունը

  Իր կենդանության օրոք նա համարվում էր տաղանդավոր դիմանկարիչ, որին վարձում էին ազդեցիկ կարդինալները, իսկ նրա նկարները զարդարում էին իտալական ազնվականության տները․․․

• Արքայազն Հարրիին մեղադրել են արքայադուստր Դիանայի մահից շահույթ ստանալու մեջ. նա 100,000 դոլար է ստացել մոր մասին բացահայտումների համար

  Արքայազն Հարրին հայտնվել է քննադատության նոր ալիքի կենտրոնում՝ վշտի վերաբերյալ իր սեփական դասընթացի թողարկումից հետո․․․

• Հարրի Փոթերի առաջին հրատարակությունը աճուրդում վաճառվել է 400,000 դոլարով

  Ջ. Ք. Ռոուլինգի 1997 թվականի «Հարրի Փոթերը և փիլիսոփայական քարը» գրքի հազվագյուտ օրինակը վաճառվել է գրեթե 400,000 դոլարով, հայտնում է New York Post-ը։ Սա առաջին տպագիր օրինակն է, որից, ենթադրաբար, մնացել է ընդամենը մոտ 500 օրինակ…

• «Ընթրիք հիմարի հետ»․ ներկայացում, որը ձեզ կստիպի մտածել՝ արդյոք արժե՞ ընդունել չորեքշաբթի օրերի ընթրիքի հրավերները

  Հոկտեմբերի 13-ին Կ. Ստանիսլավսկու անվան ռուսական պետական դրամատիկական թատրոնում տեղի ունեցավ Ֆրանսիս Վեբերի «Ընթրիք հիմարի հետ» հայտնի ստեղծագործության նոր բեմադրության պրեմիերան...

• Գոյ թատրոնի վերադարձը «Խելագարը» ներկայացմամբ

  Գոյ թատրոնն ապացուցում է, որ թատերախումբը կարող է գոյություն ունենալ նույնիսկ հարազատ պատերից դուրս...

«Ես արվեստում ոչնչով չեմ ուզում զբաղվել, բացի մարդուց»։
Հենրիկ Մալյանի այս մի նախադասությունը, թերևս, նրա ամբողջ ստեղծագործական ճանապարհի ամենաճիշտ բանաձևն է։ Ռեժիսոր, բեմադրիչ, մանկավարժ, կինոյի ու թատրոնի մարդ, բայց նախևառաջ՝ մարդուն դիտող ու ուսումնասիրող արվեստագետ։

1925 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Թելավում ծնված Մալյանի անունը հայ մշակույթում վաղուց արդեն միայն կենսագրական փաստ չէ։ Նրա ֆիլմերը՝ «Եռանկյունին», «Մենք ենք, մեր սարերը», «Հայրիկը», «Նահապետը», «Կտոր մը երկինքը», տարբեր ժամանակների ու տարբեր մարդկանց պատմություններ են, բայց նրանց միավորում է նույն կենտրոնը՝ մարդը։

Մալյանն ասում էր.

«Ես գիտեմ մարդուն»։

Այս վստահությունը նրա կինոյում զգացվում է։ Նա մարդուն չի դիտում հեռվից։ Նրա հերոսների կողքին է։ Նրանց հետ ծիծաղում է, տխրում, երբեմն էլ՝ լռում։

Մալյանի համար կինոն միայն պատմություն պատմելու միջոց չէր։ Նա հավատում էր, որ յուրաքանչյուր ժամանակաշրջան իր կինոն ունի։

Եվ գուցե հենց սա է պատճառը, որ նրա ֆիլմերը միայն անցյալի մասին չեն թվում։ Մարդկային հարաբերությունները, կարոտը, հումորը, միայնությունը, ընտանիքը, հայրենիքի զգացողությունը ժամանակի հետ չեն հնանում։

Մալյանի հայացքը

Հենրիկ Մալյանի լուսանկարներում մի բան հատկապես գրավիչ է՝ հայացքը։ Խիստ չէ, բայց խորն է։ Հանգիստ է, բայց կարծես անընդհատ ինչ-որ բան է ուսումնասիրում։

Նրա դստերը՝ Նարինե Մալյանին, տարբեր առիթներով տեսնելիս այդ նմանությունն միշտ նկատելի է եղել։ Նույն կեցվածքը, նույն աչքերը, նույն հայացքի առանձնահատուկ հանգստությունը։

Երբեմն նմանությունը պարզապես դեմքի գծերի մեջ չէ։ Այն մարդու նստելու, նայելու, լռելու ձևի մեջ է։ Եվ Նարինեի դեպքում հենց դա է ամենահետաքրքիրը։

Նարինեն այսօր շարունակում է իր հոր ստեղծած թատերական ճանապարհը։ 1980 թվականին Մալյանի հիմնադրած կինոդերասանի թատրոն-ստուդիան այսօր կրում է նրա անունը։

Եվ հենց այդ թատրոնում էլ այսօր՝ սեպտեմբերի 30-ին, Հենրիկ Մալյանի ծննդյան օրը, բեմ կբարձրանա «Հեքիաթներ» ներկայացումը։

Թումանյանի հեքիաթների հիման վրա Մալյանը «Հեքիաթները» բեմադրել էր 1981 թվականին։ Հետաքրքիր է, որ Թումանյանը նրա կյանքում հայտնվել էր շատ ավելի վաղ՝ դեռ մանկության տարիներին։ Նարինե Մալյանի պատմելով՝ փոքրիկ Հենրիկը, դեռ տառաճանաչ չլինելով, հեքիաթների գրքերի նկարներից սեփական պատմություններ էր հորինում։

Այսօր այդ պատմությունները կարծես փակ շրջան են կազմում․ երեխան, որը հեքիաթներ էր հորինում, տարիներ անց դրանք բերեց բեմ։

Մալյանի մասին խոսելիս հաճախ առաջինը հիշում ենք նրա ֆիլմերը։ Բայց գուցե ավելի ճիշտ է հիշել նրա հարցը մարդու մասին։

Ի՞նչն է մարդուն դարձնում մարդ։
Ի՞նչ է մնում նրա մեջ, երբ փոխվում է ժամանակը։
Ինչո՞ւ է երբեմն ամենապարզ պատմությունն այդքան խորն ու ազդեցիկ լինում։

Մալյանն իր արվեստով փորձում էր պատասխանել այդ հարցերին։

Եվ այսօր նրա ծննդյան օրը նրա անունը կրող թատրոնում կրկին հեքիաթ է պատմվելու։

Գուցե սա նրա մասին խոսելու ամենագեղեցիկ ձևերից մեկն է։

Ոչ թե պարզապես հիշել նրան, այլ նրա բեմում նորից բացել վարագույրը։

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում