Կանանց զուգարանից՝ հասարակության հայելի. «Toilet կանանց համար»

Մանկությանս տիկնիկը կուզեի վերադարձնել

Armenia Marriott-ում կրկին համաշխարհային գաստրոնոմիկ շոու է՝ Le Petit Chef-ը վերադարձել է Երևան

Երբևէ ասե՞լ եք «Ես քեզ սիրում եմ»՝ իրականում այդպես չզգալով

«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Մեծամտությունից, իրար չլսելուց, խաբելուց, բողոքելուց հայերը պետք է հրաժարվեն

16:30, 3 հոկտեմբերի

«Բլոկադա» ներկայացումը պատմում է արցախցի ընտանիքի մասին, որի կյանքը փոխվում է շրջափակման հետևանքով, և Երևանից Արցախ հասած ընտանիքի հետ հանդիպման մասին։ Երկու ընտանիքների պատմության միջոցով ներկայացումը խոսում է ոչ միայն պատերազմի ու կորստի, այլև մարդկանց միմյանց հասկանալու, սեփական վախերի ու հիշողությունների հետ ապրելու մասին։

Պիեսի հեղինակն Անի Մաղաքյանն է, բեմադրող ռեժիսորը՝ Սեդրակ Գոջամանյանը։ Ներկայացման մեջ խաղում են Մարջան Ավետիսյանը, Շանթ Հովհաննիսյանը, Վաչե Երիցյանը, Մարիամ Ալեքսանյանը, Էլեն Գևորգյանը և Բորիս Մելքոնյանը։

«Բլոկադա»-ի առանձնահատկություններից մեկն այն է, որ պատմությունը չի կառուցվում միայն մեծ իրադարձությունների շուրջ։ Այստեղ կարևոր են նաև մարդկանց միջև հարաբերությունները՝ ինչ է փոխվում, երբ նույն տարածքում հայտնվում են տարբեր փորձառություններ ունեցող մարդիկ, և որքան հեշտ կամ դժվար է այդ տարբերությունների կողքին մարդ մնալը։

Դերասանների համար այս աշխատանքը նաև սեփական սահմանների հետ հանդիպելու փորձ է եղել։ Կերպարների մեջ գտնել իրենց նմանն ու իրենցից ամենահեռու հատկանիշը, հասկանալ՝ ինչ հարցեր են հերոսները ստիպում իրենց տալ, և մտածել՝ արդյոք նրանց ճակատագրում ինչ-որ բան հնարավոր կլինե՞ր փոխել։

Այս ամենի կողքին ներկայացման մեջ անընդհատ զգացվում է վախի ու սիրո հակադրությունը։ Վախը՝ կորցնելու, չիմանալու, չվերադառնալու։ Սերը՝ տան, մարդու, ընտանիքի և այն վայրի նկատմամբ, որն այլևս միայն աշխարհագրական կետ չէ։

Հենց այստեղ էլ «Բլոկադա»-ն դուրս է գալիս մեկ ընտանիքի պատմության սահմաններից։ Արցախը ներկայացման մեջ միաժամանակ հիշողություն է և ներկա։ Իսկ լռելու կամ բարձրաձայնելու ընտրությունը վերաբերում է ոչ միայն հերոսներին, այլև նրանց, ովքեր այսօր փորձում են խոսել այդ հիշողության մասին։

Ներկայացումից հետո դերասաններին ուղղված բլից հարցերն էլ հիմնականում նույն տարածքում էին՝ ինչն է մարդը տանում իր կերպարից, ինչից է պատրաստ հրաժարվել և արդյոք արվեստը կարող է փոխել ցավի հետ մեր հարաբերությունը։

Թերևս ամենակարևորն այն է, որ «Բլոկադա»-ն պատրաստի պատասխաններ չի առաջարկում։ Այն ավելի շատ ստիպում է մտածել՝ ինչ ենք հիշում, ինչ ենք կորցրել և ինչի մասին դեռ պետք է խոսել։


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում




Print  

  • Related News

TV SHOWS PHOTO VIDEO


@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search