• Մերկ կորսետները գրավել են կարմիր գորգը. Աստղերից ով է մերկությունը վերածել արվեստի, և ո՞վ է չափն անցել  

  Մերկ մարմինը դարձել է 2026 թվականի գլխավոր նորաձևության աքսեսուարը։ Հայդի Քլումը, Զենդայան, Քիմ Քարդաշյանը և այլ հայտնիներ դուրս են գալիս անսովոր կորսետներով, որոնք ընդօրինակում են մերկ կուրծքն ու կորերը։ Ոմանք սադրիչ հանդերձանքները վերածում են արվեստի գործերի, մինչդեռ մյուսները ռիսկի են դիմում չափազանց բացահայտող թվալ...

• Chanel-ը, Gucci-ն և Burberry-ն հարվածի տակ են. Ինչ են թաքցրել շքեղ ապրանքանիշերը հաճախորդներից  

  Շքեղ ապրանքանիշերը տարիներ շարունակ ոչնչացրել են չվաճառված իրերը՝ բացառիկությունը պահպանելու և իրենց հավաքածուների արժեզրկումը կանխելու համար: Այժմ Եվրամիությունը փորձում է վերջ դնել այս պրակտիկային...

• Պլասիդո Դոմինգոն ներկայացրել է կադրեր՝ Երևանում կայանալիք համերգի փորձից

  Այսօր՝ հոկտեմբերի 16-ին, Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնում տեղի կունենա հայ մեծանուն տենոր, համաշխարհային օպերային արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչ Գեղամ Գրիգորյանի ծննդյան 75-ամյակին նվիրված գալա-համերգը․․․

• Հավակնության և առևտրի խաչմերուկում. Հայացք՝ 2026 թվականի Երևանի նորաձևության շաբաթին

  Չորրորդ Երևանի նորաձևության շաբաթը պատմություն դարձավ՝ իր հետևում թողնելով հարյուրավոր փայլուն կադրեր սոցիալական ցանցերում և նկատելի հետք ինչպես տեղական, այնպես էլ արտասահմանյան մամուլում․․․

• Սյուզան Մարգարյանի արձագանքը Սիրուշոյի պատմությանը, Fashion Week-ն ու Երևանի 2808-ամյակը․ Instagram-ը՝ այս շաբաթ

  Հոկտեմբերի 7-ին կայացավ Վարդուհի Վարդանյանին նվիրված մեծ համերգը, որի ընթացքում գրանցվեցին մի շարք տպավորիչ ու հուզիչ դրվագներ...

• Երևանը, որ այսպես նայում ես, Հռոմից ոչ միայն հին չէ, այլև շատ նոր քաղաք է

  Երևանը միայն քարտեզի վրա նշված քաղաք չէ․ այն հիշողություն է, պատմություն, սեր ու երազանք՝ միավորված մեկ անվան մեջ...

• Zuhair Murad-ը մեղմացրել է սովորական շքեղությունը՝ միջերկրածովյան երանգ, ծոպեր և Մերիլին Մոնրոյից ոգեշնչված զգեստ

  Zuhair Murad-ը մի քայլով հեռացել է սովորական երեկոյան գլամուրից և ներկայացրել գարնանային ավելի թեթև ու անկաշկանդ պատրաստի հավաքածու․․․

• Մաթյո Բլազին հաղթական ելույթ է ունեցել Chanel-ի համար. Կոկո Շանել, թվիդ և մի փոքր համարձակություն  

  Մեկ տարի առաջ Մաթյո Բլազին իր դեբյուտն է կատարել Chanel-ի նորաձևության տան պոդիումին՝ բացելով նոր գլուխ լեգենդար տան պատմության մեջ։ Այժմ, 12 ամիս անց, նա վերադարձել է Grand Palais իսկական հաղթանակով՝ իր գարուն/ամառ 2027 հավաքածուով, որը և՛ սիրո խոստովանություն էր Կոկո Շանելի նկատմամբ, և՛ ապագայի խոստում...

Մեկ շաբաթ է անցել «Երևանի նորաձևության շաբաթ 2026»-ի ավարտից։ Այս մի քանի օրերը հնարավորություն տվեցին ոչ միայն բացահայտել հայ դիզայներների աշխատանքները, այլև ուսումնասիրել տեղական նորաձևության ոլորտը միջազգային մասնագետների աչքերով։ Նորաձևության շաբաթվա միջազգային հյուրերից մեկը Ստելլա Մանֆերդինին էր՝ հայտնի իտալացի նորաձևության լրագրող և Harper's Bazaar Italia-ի և ELLE Italia-ի խմբագիրը, որոնք երկուսն էլ Hearst Italia մեդիա խմբի մաս են կազմում։ Իր աշխատանքում նա նորաձևությունը ուսումնասիրում է գրականության, կինոյի, դասական և ժամանակակից արվեստի պրիզմայով՝ լուսաբանելով առաջատար համաշխարհային նորաձևության տների ցուցադրությունները, այդ թվում՝ Saint Laurent-ի, Valentino-ի, Schiaparelli-ի և Chanel-ի։

NEWS.am STYLE-ի հետ հարցազրույցում Ստելլան կիսվեց Հայաստան կատարած իր առաջին այցի տպավորություններով՝ քննարկելով, թե որ հայ դիզայներներն ու հավաքածուներն են գրավել իր ուշադրությունը, մշակութային ժառանգությունը, միջազգային ճանաչումը և այն, թե ինչ է պակասում «Երևանի նորաձևության շաբաթ»-ին հետագա զարգացման համար։

Սա է Ձեր առաջին այցն է Հայաստան։ Որո՞նք էին Ձեր առաջին տպավորությունները երկրի և 2026 թվականի Երևանի նորաձևության շաբաթվա մասին, և ի՞նչը ձեզ ամենից շատ զարմացրեց։

Այո, սա իմ առաջին անգամն էր Հայաստանում, և ես ուրախ եմ, որ իմ աշխատանքը թույլ է տալիս ինձ բացահայտել նոր մշակույթներ և հանդիպել նոր մարդկանց։

Իմ առաջին տպավորությունները ձևավորվել են հենց առաջին օրը, երբ մենք այլ միջազգային հյուրերի հետ ուսումնասիրեցինք պատմական վայրերը։ Մենք ունեինք ուղեկցորդ, որը մեզ պատմեց տարածաշրջանի և Երևանի հին պատմության մասին։ Մենք նաև այցելեցինք Գառնիի տաճար և Քարերի սիմֆոնիա։ Մինչև ժամանելը ես շատ բան չգիտեի Հայաստանի պատմության մասին, և երկրի հետ իմ ծանոթությունը սկսվեց դրա պատմական ժառանգությունից։

Ես միշտ նախընտրում եմ, որ նորաձևության շաբաթները ունենան մի տեսակ պատմական ծանոթություն։ Այն թույլ է տալիս տեսնել հավաքածուները և դիզայներներին ավելի լայն, ավելի համապարփակ համատեքստում։ Երբ դուք ծանոթանում եք որևէ վայրի և նրա պատմության հետ, անխուսափելիորեն սկսում եք նկատել անցյալի արձագանքները հավաքածուներում։ Ես իսկապես զարմացա՝ հայտնաբերելով այս հղումներից մի քանիսը նորաձևության շաբաթվա ընթացքում ներկայացված աշխատանքներում։ Սրանք մանրամասներ են, որոնք կարող են աննկատ մնալ առանց երկրի պատմության և մշակույթի իմացության։ Բայց Հայաստանի մասին գոնե ինչ-որ բան իմանալով՝ ես արդեն զգում էի մի տեսակ կապվածություն այն ամենի հետ, ինչ տեսնում էի։

Որքա՜ն հրաշալի է այդ պատմությունը դարձել ձեր հավաքածուների մի բանալին։ 

Ո՞ր դիզայներները Ձեզ համար ամենաշատը առանձնացան, և ի՞նչն է ձեզ հատկապես գրավել նրանց մեջ՝ մասնագիտական ​​տեսանկյունից։

Ես կցանկանայի առանձնացնել ցուցադրությանը ներկայացված երկու ապրանքանիշ, երկուսը՝ ցուցասրահներից, և մեկը, որի հավաքածուն ներկայացվեց ցուցադրության ձևաչափով։ Կային ավելի ուշագրավ ապրանքանիշեր, բայց ես կնշեմ այն ​​ապրանքանիշերը, որոնք իսկապես արձագանք գտան ինձ մոտ։

Դրանք էին DUNESI-ն և Themis-ը։ Նրանք առանձնանում էին իրենց պատմողական հմտություններով՝ ուժեղ անհատականությամբ, որը թափանցում էր բոլոր հագուստների միջով։ Ես նաև նրանց մեջ տեսա մամուլի հետ շփվելու և իրենց աշխատանքը ցուցադրելու անկեղծ ցանկություն։ Հենց դա է, ինչ մենք՝ լրագրողներս, փնտրում ենք. պատմելու արժանի պատմություններ և մարդիկ, որոնք ունակ են դրանք փոխանցել լսարանին։ Ես չեմ ուզում դիզայներներից բառեր պոկել․ կարծում եմ՝ հասկանում եք, թե ինչ նկատի ունենում։

Ցուցասրահներում ներկայացված ապրանքանիշերի շարքում ես կառանձնացնեի Sunrise-ը և iBird Studio-ն։ Ահա, թե ինչու․ նրան ունեն իրենց ուրույն բնավորությունը, նրանց դիզայնը գեղեցիկ կերպով է կատարված, և նրանք կարողանում են բացատրել իրենց հագուստի հիմքում ընկած գաղափարները։

Ցուցադրությունների շարքում կառանձնացնեի Ռեզա Նադիմիին։ Նրա աշխատանքը տպավորեց ինձ իր վարպետությամբ, ձեռքի տպագրությամբ, մանրակրկիտ արված գործով և տեքստիլով։ Եվ, կրկին, ամեն ինչ կապված է հենց մարդու, նրա ջերմության և մտերմության հետ։ Նադիմին նաև մի քանի ստեղծագործություններ է տրամադրել մամուլին։ Սա շատ խելացի քայլ է դիզայների համար. այն բառացիորեն նրա հագուստը դուրս է բերում քաղաք, հանրության ուշադրության կենտրոնում և դառնում է քննարկման թեմա։

Դուք այնքան ջերմորեն եք խոսում հավաքածուների հետևում կանգնած մարդկանց մասին։ Ի՞նչ եք կարծում Նորաձևության շաբաթվա մասին՝ որպես ամբողջություն։ Ո՞րն է, Ձեր կարծիքով, դրա ամենաուժեղ կողմը, և ի՞նչը կարելի է բարելավել։

Գլխավոր առավելությունը դրա մասշտաբն է։ Քանի որ Նորաձևության շաբաթը համեմատաբար փոքր է, այն ազատություն ունի փորձարկելու, սահմանները ընդլայնելու և տեղ տալու ոչ ավանդական լուծումներին և, իհարկե, երիտասարդ դիզայներներին։ Միտումները հեշտությամբ կարելի է թողնել այլ նորաձևության շաբաթներին։ Մեկ այլ կարևոր կետ է Հայաստանի չափազանց հարուստ և բազմակողմանի մշակութային ժառանգությունը, որը տեղական արդյունաբերությանը զարգացման հսկայական հնարավորություն է տալիս։

Ինչ վերաբերում է աճին, ես չեմ կարծում, որ Նորաձևության շաբաթը պետք է սահմանափակվի մեկ ինքնությամբ։ Կան ընդհանուր, պարզեցված հասկացություններ. Լոնդոնը փորձարկումների մասին է, Նյու Յորքը՝ մինիմալիզմի և առևտրային նորաձևության, իսկ Փարիզը՝ բարձր նորաձևության։ Սակայն այսօր նման սահմանումները այլևս չեն գործում։ Նորաձևությունը դառնում է ավելի ու ավելի ճկուն և բազմազան, ուստի Երևանը կարիք չունի փորձել տեղավորվել նախապես որոշված ​​կատեգորիայի մեջ։

Միակ բանը, որ ես կբարելավեի, կազմակերպվածությունն է։ Ժամանակացույցը պետք է լինի ավելի կոմպակտ և լավ մտածված, իսկ ցուցադրությունները՝ ավելի լավ խմբավորված։ Անհրաժեշտ է նաև առանձին ժամանակ և տարածք հատկացնել փողոցային ոճին։

Լրագրողների համար Նորաձևության շաբաթ այցելելը նշանակում է կրկնապատկել մեր աշխատանքային ծանրաբեռնվածությունը. մենք գալիս ենք լուսաբանելու ցուցադրությունները, բայց նաև ունենք մեր սովորական աշխատանքները տանը: Մենք ստիպված էինք գիշերներ աշխատել ամեն ինչ ավարտելու համար, գրեթե ժամանակ չունենալով երկիրը, տեղական տեսարժան վայրերը և նորաձևության աշխարհից դուրս գտնվող մարդկանց ճանաչելու համար: Տաշքենդում և Ալմաթիում անցկացվող Visa նորաձևության շաբաթը հիանալի օրինակ է՝ հրաշալի միջոցառումներ, որոնք արժե ուսումնասիրել։

Ի՞նչ եք կարծում, ի՞նչ է պետք Երևանին՝ միջազգային նորաձևության քարտեզում տեսանելի դառնալու և իր դիրքերը ամրապնդելու համար։

Առաջին հերթին՝ ժամանակ և կապերի ավելի լայն ցանց, որը աստիճանաբար կառուցվում է: Ավելի շատ հայ դիզայներներ պետք է հրավիրվեն որպես հյուրեր այլ միջազգային նորաձևության շաբաթների: Կարևոր է զարգացնել գործընկերություններ, աշխատել սոցիալական լրատվամիջոցների հետ և համագործակցություն հաստատել համալսարանների, միջազգային հարթակների և մասնագիտական ​​ցուցահանդեսների հետ: Դրա մեծ մասն արդեն իսկ տեղի է ունենում: Հիմա գլխավոր խնդիրն է թույլ տալ, որ կապերը արմատավորվեն և անհատական ​​ծանոթությունները վերածվեն երկարատև հարաբերությունների։

Ես իսկապես համաձայն եմ Ձեր այն մտքին, որ Երևանը պարտադիր չէ տեղավորվի նախապես որոշված ​​շրջանակի մեջ։ Այնուամենայնիվ, կուզենայի հարցնել հատկապես հայկական նորաձևության մասին. արդյո՞ք այս օրերին կարողացաք հասկանալ դրա բնույթը: Տեսնո՞ւմ եք ճանաչելի ստեղծագործական ստորագրություն տեղացի դիզայներների շրջանում:

Ես չէի պնդի, որ որևէ առանձնահատկություն եմ առանձնացրել: Սա այսօրվա նորաձևության շաբաթվա համար ավելի ու ավելի դժվար է դառնում: Այնուամենայնիվ, ես նկատել եմ մի քանի կրկնվող մոտիվներ՝ հղումներ տեղական տեսարժան վայրերին և Հայաստանին բնորոշ խորհրդանշական վայրերին, երեկոյան հագուստի գերազանց աշխատանք և տեղական ծագում ունեցող նյութերի իսկությունը:

Ես կարծում եմ, որ յուրաքանչյուր ապրանքանիշ պետք է զարգացնի իր սեփական ինքնությունը: Դիզայները պարտադիր չէ, որ հայտարարի. «Ես հայ դիզայներ եմ» կամ «Ես իտալացի դիզայներ եմ»: Շատ ավելի կարևոր է կարողանալ ասել. «Ես դիզայներ եմ, որը ստեղծում է սա»: Ամբողջ տեսարանը կարող է չունենալ որևէ առանձնահատկություն, և դա այդքան էլ կարևոր չէ:

Դուք նշեցիք, որ փողոցային ոճն ուսումնասիրելու համար գրեթե ժամանակ չի մնացել, բայց գուցե ինչ-որ բան Ձեզ տպավորե՞լ է: Ի՞նչ եք կարծում, ինչպե՞ս են երևանցի կանայք հագնվում․ եղե՞լ են ինչ-որ մանրամասներ կամ համադրություններ, որոնք հատկապես աչքի էին ընկնում:

Մենք շատ ժամանակ չունեինք քաղաքը ուսումնասիրելու համար, և չկար փողոցային ոճի համար նախատեսված հատուկ տարածք, որտեղ լուսանկարիչները կարող էին լուսանկարել կերպարները, և մենք կարողանայինք դրանք ուսումնասիրել: Այսպիսով, տեսածիցս նկատեցի շերտավորում և գույների բազմազանություն, բայց ոչ պայծառ կամ ճչան: Կային բազմաթիվ տպագրություններ, բայց ոչ սկանդինավյան, կոպենհագենյան ոճով: Սկանդինավիան հայտնի է շերտավորման հանդեպ իր սիրով, բայց այստեղ այն այլ տեսք ունի՝ ավելի նրբագեղ, կառուցվածքային, բնական, հողային երանգների գերակշռությամբ: Զարդերը նույնպես առանձնանում էին. շատ արտահայտիչ, մեծ և հաստ:

Հայաստանն ունի շատ հարուստ տեսողական մշակույթ, և ես հետաքրքրված եմ, թե ինչպես եք մոտենում դրան: Ինչպե՞ս կարող են դիզայներները մոտենալ դրան, որպեսզի նորաձևությունը մնա ժամանակակից և կպած իր արմատներին՝ առանց ավանդական մոտիվների մեջ փակվելու: Եվ որտե՞ղ է, Ձեր կարծիքով, մշակութային ինքնության և բարձր նորաձևության համընդհանուր լեզվի միջև հավասարակշռությունը:

Ես չեմ կարծում, որ դիզայները պարտավոր է պահպանել կապը իր արմատների հետ, եթե չի զգում դրանց մի մասը: Կարևոր է ստեղծել ինքնություն, որը ձեզ համար իսկական է թվում և որը մյուսները նույնպես կարող են ճանաչել: Վերջիվերջո, այն պետք է գրավի հաճախորդներին, անկախ նրանից, թե որքան ռոմանտիկ կարող է լինել մեր վերաբերմունքը նորաձևության նկատմամբ։

Հավասարակշռության համար միասնական բանաձև չկա: Դուք կարող եք խորապես ընկղմվել մշակութային ժառանգության մեջ և զարգացնել փոքր, բայց նվիրված լսարան: Դուք կարող եք շարժվել դեպի ավելի առևտրային նորաձևություն և ավելի լայն լսարան, կամ կարող եք գտնել միջին դիրք: Ոչ մի մոտեցում բնույթով ավելի լավ չէ, քան մյուսը։

Ես կարծում եմ, որ նորաձևությունը գնալով ավելի պարզեցվում է և հարմարվում ալգորիթմներին և միտումներին: Նորաձևության միջազգային լեզուն դառնում է միատարր, և շատերը նույն կերպ են խոսում: Հետևաբար, գլխավոր մարտահրավերը նոր բան ստեղծելն է, լինի դա առևտրային արտադրանք, թե ժառանգության վրա հիմնված աշխատանք: Կարևոր է, որ ինքնությունը ճանաչելի և իմաստալից լինի երկու հիմնական լսարանի՝ գնորդների և հաճախորդների համար։

Դուք նշեցիք գնորդների և հաճախորդների մասին, բայց կա մեկ այլ լսարան, որին դիզայներները իսկապես ցանկանում են դիմել՝ մամուլը։ Դուք աշխատում եք որպես միջազգային նորաձևության խմբագիր, ուստի ես հատկապես հետաքրքրված եմ ներքին տեսանկյունից. ի՞նչն է դարձնում հավաքածուն արժանի այնպիսի հրատարակությունների ուշադրությանը, ինչպիսիք են Harper's Bazaar Italia-ն կամ ELLE Italia-ն։

Սովորաբար մամուլին գրավում է կլիշեներից դուրս եկող պատմությունը և այն պատմող անձնավորությունը։ Կարևոր են ձևերն ու ուրվագծերը, որոնք առաջարկում են ինչ-որ նոր բան, այլ ոչ թե պարզապես արդեն տեսածի ևս մեկ վերամշակում։ Լավ ոճավորումը նույնպես կարևոր է. հագուստը պետք է կենդանանա մարմնի վրա։ Մենք ուզում ենք տեսնել, թե ինչպես են դրանք շարժվում և ինչպես կարելի է կրել։ Սա հատկապես կարևոր է շապիկի նկարահանումների և խոշոր ամսագրերի հոդվածների համար։

Եվ, իհարկե, կա մարդկային գործոնը. մենք շփվում ենք մարդկանց հետ։
Մենք այդպիսին ենք, ուստի մեզ համար կարևոր է հանդիպել մարդկանց, որոնց հետ հաճելի է զրուցել։ Որպես նորաձևության խմբագիր՝ ես փնտրում եմ ոչ միայն գեղեցիկ իրեր, այլև ինչ-որ բան, որի մասին արժե գրել՝ հագուստից այն կողմ։ Դա կարող է լինել մարդ, որոշակի գործընթաց, գաղափարի հանդեպ մոլուցք կամ որոշակի աշխարհայացք։ Ահա, թե ինչն է հավաքածուն վերածում պատմության։

Հավաքածուներում դուք փնտրում եք պատմություն, ոչ թե պարզապես գեղեցիկ իրեր, և դա շատ ոգեշնչող է։ Եվ եթե նայեք ոլորտին ավելի լայնորեն՝ միջազգային նորաձևության շաբաթներին, ապա ո՞ր միտումներն եք իսկապես հետաքրքիր համարում, և որոնք, ընդհակառակը, կրկնվող են և աստիճանաբար կորցնում են իրենց թափը։

Ես զգում եմ, որ նորաձևությունը դարձել է միտումների անվերջ հետապնդում։ Ամեն ինչ այնքան արագ է փոխվում, որ նույնիսկ գունապնակը, կարծես, կրճատվել է բեժ երանգների շարքի։

Բայց կա հույս։ Ես այն տեսնում եմ մաքսիմալիզմի մեջ. նորաձևության մեջ, որը չի վախենում հայտարարություն անել, տեղ զբաղեցնել և ուղերձ փոխանցել։ Ի վերջո, նորաձևությունը նաև քաղաքականություն է, և որոշ չափով հագուստը ձևավորում է մարդուն։ Ահա թե ինչու ես հետաքրքրված եմ դիզայներներով, ովքեր դիրքորոշում են ընդունում, այլ ոչ թե պարզապես մնում են մեջտեղում։ Ես հետաքրքրված եմ նրանցով, ովքեր խոսում են նյութերի, արտադրական շղթաների, տեխնիկայի և հագուստ ստեղծելու բարդությունների մասին, այլ ոչ թե ցուցադրում են պատրաստի կտորներ, կարծես դրանք պարզապես հայտնվել են ոչ մի տեղից։ Ես գնահատում եմ հագուստը, որը պարուրում է մարմինը և ստեղծում անվտանգության զգացում, և ստեղծագործական աշխատանքը, որին ժամանակ է տրվում մտորելու։

Սա հատկապես նկատելի է այնպիսի վայրերում, ինչպիսիք են Երևանը կամ Կենտրոնական Ասիան։ Չկան բազմաթիվ ապրանքանիշեր ունեցող հսկայական կոնգլոմերատներ, ինչպես նաև դիզայներների անընդհատ ռոտացիա, որոնց ժամանակ չի տրվում ծաղկելու։ Ես գնահատում եմ դա։

Ինձ համար ամենահետաքրքիր միտումը քննադատական ​​մտածողությունն է։ Այն կարող է արտահայտվել անթերի կարվածքով, սև կոստյումով կամ շքեղ զգեստով։ Ես հետաքրքրված եմ հագուստով, որը ուղերձ է փոխանցում։

Ինձ անտարբեր է թողնում «սառը» լինելու ձգտումը, նորաձև տեսք ունենալու և ժամանակակից միտումներին համապատասխանելու ձգտումը։ Հատկապես, երբ պատմական նորաձևության տները վերածվում են իրենց ծաղրանկարների։ Ինձ դուր չեն գալիս «սառը» բառերը. դրանք հաճախ ոչինչ չեն նշանակում։

Շատ հաճելի է լսել, թե ինչպես եք այդքան ջերմորեն խոսում երևանյան տեսարանների մասին։ Եկեք վերադառնանք մեր ներկայիս իրավիճակին և մի փոքր երազենք ապագայի մասին. ի՞նչ կցանկանայիք տեսնել հաջորդ Երևանի նորաձևության շաբաթում, և ի՞նչ ներուժ եք տեսնում հայկական նորաձևության համար միջազգային ասպարեզում։

Ես կցանկանայի տեսնել բացատրական նյութեր հավաքածուների մասին, որոնք հյուրերին բաժանվում են ցուցադրություններից առաջ, օրինակ՝ նստատեղերի վրա։ Դրանք կտրամադրեին համատեքստ և կօգնեին նրանց հասկանալ հավաքածուն նույնիսկ ցուցադրությունից առաջ, քանի որ հակառակ դեպքում շատ մանրամասներ աննկատ կմնան։ Օրինակ, ինձ շատ դուր եկավ, որ Themis-ի դիզայները եկավ ինձ մոտ ցուցադրությունից երկու օր առաջ և ասաց, թե ինչ եմ տեսնելու։ Ես գիտեի, որ հավաքածուն ոգեշնչված է Կասկադից, ուստի կարողացա ճանաչել այդ գաղափարը իրերի, տպագրությունների և ուրվագծերի մեջ։ Սա իսկապես օգտակար մոտեցում է։

Ես կկրկնեմ ավելի կոմպակտ ժամանակացույցի մասին կետը. դա թույլ կտա հյուրերին լիովին վայելել ցուցադրություններն ու քննարկումները, միաժամանակ ժամանակ թողնելով քաղաքն ու երկիրը ճանաչելու համար։

Ինչ վերաբերում է ներուժին, Երևանի նորաձևության շաբաթը կարող է զարգանալ այլ փոքր նորաձևության շաբաթների հետ մեկտեղ։ Այն դրանցից ամենաերիտասարդն է և ժամանակ է պահանջում, բայց այն կարող է դառնալ կարևոր հարթակ այն դիզայներների համար, որոնց աշխատանքը խորապես արմատավորված է տեղական մշակութային համատեքստում։

Նորաձևությունը չափազանց արդյունավետ միջոց է մարդկանց երկրներն ու մշակույթները ներկայացնելու համար։ Երևանի նորաձևության շաբաթը կարող է Հայաստանը ներկայացնել միջազգային հանրությանը և մարդկանց պատճառ տալ հետաքրքրվելու երկրով և, հնարավոր է, այցելելու այնպիսի վայր, որի մասին երբեք չէին մտածել։ Ի վերջո, հենց հետաքրքրասիրությունն է մեզ՝ լրագրողներիս, մղում դեպի նոր վայրեր։ Երբ ես ստացա հրավերը, ես իսկապես հետաքրքրված էի, և ուրախ եմ, որ եկա։

Կազմակերպիչները հիանալի աշխատանք են կատարում։ Ես վայելեցի իմ ժամանակը այստեղ։ Պարզապես մի փոքր ավելի շատ ժամանակ և ավելի լավ կազմակերպվածություն է պետք, բայց ես նախագծի համար պայծառ ապագա եմ տեսնում։

Հարցազրույցը՝ Լիանա Աղաջանյանի

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում