Թեմա կա. ո՞ւմ մասին է Աստղիկ Սաֆարյանը մտածում գիշերվա 2-ին և ո՞ւմ է տեսնում որպես «Երկու աստղի» հաջորդ զույգ

Օսկար Ուայլդի «Սալոմեն»՝ Երևանի դրամատիկական թատրոնի նոր հարթակում

Կանանց զուգարանից՝ հասարակության հայելի. «Toilet կանանց համար»

Մանկությանս տիկնիկը կուզեի վերադարձնել

Armenia Marriott-ում կրկին համաշխարհային գաստրոնոմիկ շոու է՝ Le Petit Chef-ը վերադարձել է Երևան

Երբևէ ասե՞լ եք «Ես քեզ սիրում եմ»՝ իրականում այդպես չզգալով

«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Սամվել Երվինյանի կախարդական ջութակը. թափառականի կարոտն ու արմատներին միշտ հավատարիմ մնալու ջերմությունը

15:24, 24 փետրվարի

Հմայիչ ջութակ, լույսի ու ստվերի պար, բուռն ծափահարություններ. այս խոսքերը կարող են փոխանցել Արամ Խաչատրյան համերգասրահում փետրվարի 23-ի երեկոյի մթնոլորտը, բայց չեն կարող սպառել դրա ողջ հմայքը։ Այդ օրը բեմը վերածվել էր նուրբ հույզերի եւ կրքերի բուռն տարածության, որտեղ ձայնը պատկանում էր Սամվել Երվինյանի ջութակին։ Նրա համերգը, որը խորհրդանշականորեն կոչվում է «Կախարդական ջութակ», արդարացրեց իր անունը. երաժշտությունը հնչում էր, երգում, լալիս է, ծիծաղում եւ կարծես շնչում էր ունկնդիրների հետ միասին:

Այս կախարդանքը բացահայտվեց «Արի, իմ սոխակ» ստեղծագործության շողշողացող ակորդներով՝ Ռաֆայել Պատկանյանի բանաստեղծության հիման վրա՝ տոգորված թեթեւ մելամաղձությամբ եւ հայրենի հողի հանդեպ սիրով։ Երվինյանի ջութակը հնչում էր հենց Հայաստանի ձայնի պես՝ մեղմ, հրավիրող, երբեմն մեղմ, ինչպես առավոտյան քամին, երբեմն հպարտ ու ուժեղ, ինչպես լեռնագագաթների արձագանքը։

Իսկ հետո համերգը վերածվեց տրամադրությունների ու ոճերի խճապատկերի։ Խաչատուր Ավետիսյանի «Կապույտ թռչունը հույս ու թեթեւություն պարգեւեց, կրքով ու խառնվածքով եռացող արգենտինական տանգո Էլ Չոկլոն եւ, իհարկե, Շառլ Ազնավուրի մեղեդիները նույնպես, որոնցում սերը, ցավն ու քնքշությունը միահյուսված են հավերժական պատմությանը։

Այս երեկոյում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցրել «Կարոտը»՝ Երվինյանի սեփական ստեղծագործությունը, նրա սրտի բաբախյուն-երաժշտությունը, Հայաստանի, նրա լեռների, նրա օդի, նրա մարդկանց սիրո հռչակագիրը։ Հնչյունները լի էին թափառականի կարոտով ու ջերմությամբ, մարդ, որը միշտ հավատարիմ է իր արմատներին:

Համերգը կարելի է անվանել իսկական երաժշտական ճամփորդություն՝ երբեմն ռոմանտիկ, երբեմն դրամատիկ, մերթ խանդավառությամբ լի, մերթ ցավոտ տխրությամբ պարուրված։ Յուրաքանչյուր ստեղծագործություն հնչում էր այնպես, կարծես նվագում էր ոչ թե ջութակը, այլ հենց հոգին։ Եվ թվում է, թե ամբողջ դահլիճը, շունչը պահած, լսում էր ոչ միայն երաժշտությունը, այլեւ նոտաների միջեւ եղած լռությունը, չէ՞ որ դրանում նույնպես կախարդանք կար։


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News

TV SHOWS PHOTO VIDEO


@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search