• Նկարիչը թանգարանի անվտանգության աշխատակիցների ուշադրությունը շեղել է անպարկեշտ ձայների միջոցով, որպեսզի գաղտնի կերպով կախի Met Gala-ն քննադատող իր նկարը

  Մինչ աստղերը երազում են հայտնվել Met Gala-ի հյուրերի շարքում, նկարիչ Դեյվիդ Սեբաստիանը որոշել է միջոցառման պատմության մեջ իր անունը թողնել բոլորովին այլ կերպ…

• Ծաղկունք»-ի 10-ամյակը՝ Մոսկվայում․ երկու մեծամասշտաբ համերգային ծրագիր՝ մեկ հարթակում

  Հոկտեմբերի 25-ին Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքում կայացավ «Ծաղկունք» միջազգային 10-րդ հոբելյանական փառատոնը…

• Մոնա Լիզայի դեմքի ևս մեկ առեղծված․ գիտնականները բացահայտել են հոնքերի և թարթիչների բացակայության հնարավոր պատճառը

  Մոնա Լիզայի խորհրդավոր ժպիտը դարեր շարունակ հուզել է մարդկանց երևակայությունը, սակայն այժմ հետազոտողների ուշադրությունը գրավել է Լեոնարդո դա Վինչիի հայտնի դիմանկարի մեկ այլ առանձնահատկություն…

• Առաջին կինը, որը ստեղծում էր էրոտիկ նկարներ. Վերածննդի դարաշրջանի նկարչուհի Լավինիա Ֆոնտանայի պատմությունը

  Իր կենդանության օրոք նա համարվում էր տաղանդավոր դիմանկարիչ, որին վարձում էին ազդեցիկ կարդինալները, իսկ նրա նկարները զարդարում էին իտալական ազնվականության տները․․․

• Հայաստանի «Քարերի սիմֆոնիան» վերածվել է ֆանտաստիկ աշխարհի. 3D նկարիչը ստեղծել է բնական հուշարձանի թվային տարբերակը

  Հայկական «Քարերի սիմֆոնիան» ոգեշնչել է եռաչափ նկարիչ Արթուր Արթինյանին ստեղծել ֆանտաստիկ թվային տարածք՝ մոնումենտալ բազալտե սյուներով, ոսկե խորհրդանիշներով և կրակե դարպասներով․․․

• Գնված 30 դոլարով, վաճառված 1.3 միլիոն դոլարով. մոռացված նկարը դարձել է աճուրդի սենսացիա  

  Երբեմն իսկական գանձը թանգարանի կամ էլիտար պատկերասրահի կարիք չունի. հնաոճ իրերի բակում պատահական զբոսանքը բավական է: Ահա թե ինչպես է ամերիկացի նկարչուհի Գերտրուդ Աբերքրոմբիի փոքրիկ նկարը հայտնվել գնորդի ձեռքում, որը դրա համար վճարել է ընդամենը 30 դոլար: Մի քանի ամիս անց աշխատանքը աճուրդում վաճառվել է անհավանական 1.3 միլիոն դոլարով՝ սահմանելով համաշխարհային ռեկորդ նկարչուհու համար...

• 20,000 ֆունտ ստերլինգ արժողությամբ «Մադոննայի կրծկալը» կարող էր այրել երեխաներին. անսովոր քանդակները ստիպված են եղել թաքցնել արևից

  20,000 ֆունտ արժողությամբ արտասովոր գեղարվեստական ​​ինստալյացիան, որը տեղացիները համեմատում են Մադոննայի խորհրդանշական կոն կրծկալի հետ, ստիպված են եղել տեղափոխել այն բողոքներից հետո, որ մետաղական կառուցվածքը արևի տակ կարող էին այրել երեխաներին, հայտնում է Daily Mail-ը․․․

• Ռիմա Պիպոյանը՝ Գդանսկի միջազգային պարի փառատոնի ժյուրիի կազմում․ հայկական ժամանակակից պարը՝ միջազգային բեմում

  Սեպտեմբերի 12–20-ը Լեհաստանում անցկացվեց Գդանսկի ամենամյա միջազգային պարի 18-րդ փառատոնը, որի շրջանակում սեպտեմբերի 14–17-ը տեղի ունեցավ ժամանակակից պարի մենապարերի միջազգային մրցույթը...

1920 թվականին Ոստանիկ Մանուկ Ադոյանը՝ մի երիտասարդ հայ նկարիչ, գաղթեց Միացյալ Նահանգներ՝ փրկվելու Հայոց ցեղասպանությունից։ Նա չորս տարի ապրեց Մասաչուսեթսում գտնվող իր հարազատների հետ, նախքան Նյու Յորք տեղափոխվելը և Արշիլ Գորկի ազգանունը վերցնելը՝ ի պատիվ հայտնի ռուս գրող Մաքսիմ Գորկու։

Բեն Իսթհեմի խմբագրությամբ հրատարակված նոր գիրքը՝ «Արշիլ Գորկի. Նյու Յորք քաղաքը», պատմում է Գորկու գեղարվեստական զարգացման մասին՝ Նյու Յորքի՝ որպես մոդեռնիստական արվեստի Մեքքայի ֆոնի վրա, հավասարակշռելով սյուրռեալիզմը և աբստրակտ էքսպրեսիոնիզմը։ Այնտեղ գրողներն ու արվեստաբանները ուսումնասիրում են նկարչի Մանհեթենյան շրջանը, մինչդեռ Ադամ Գոպնիկի «Կրկին Գորկին» էսսեն ուսումնասիրում է, թե ինչպես են ժամանակն ու տարածությունը միահյուսվում Գորկու նկարներում։ Այստեղ նա ներկայացնում է Գորկու հիմնարար կրկնակի դիմանկարը և Ամերիկայում հայ ներգաղթյալի փորձը։ Art News Paper մեջբերում է Արշիլ Գորկու ստեղծագործությունից. Նյու Յորք

«Արշիլ Գորկուն և Ամերիկայի մյուս մեծ ներգաղթյալ դիտորդներին միավորում էր այն, որ նրանցից յուրաքանչյուրը հետապնդում էր ժամանակակից իմաստով՝ ստեղծագործելով առևտրի օրենքներին հակառակ, և նրանցից յուրաքանչյուրը անցել էր հին հունական իմաստով՝ անցնելով ցավի և փորձության միջով, որը լուծում գտավ արվեստում և նրանց տվեց, թերևս, նկարչի համար հասանելի անմահության միակ նմանակումը՝ տեղ կոլեկտիվ հիշողության մեջ։ Իր վերջին հարցազրույցում (1948) Գորկին կրկին իրեն անվանում է ռուս, բայց նաև «վաղ ամերիկացի», ով, ըստ հարցազրույց վարողի, «չի սիրում օտարերկրացի անվանվել և իրեն համարում է առաջին բնակիչներից մեկը, քանի որ նա կարողանում է շատ ավելի խորը գնահատել Ամերիկայում կյանքի առավելությունները, քան նրանք, ովքեր այստեղ ծնվել են «երջանիկ պատահականությամբ»։ Գորկու կյանքում զգացվում է ներգաղթյալին բնորոշ կարոտը՝ կորած, ավելի հարուստ, ավելի անմշակ անցյալի համերը, հոտերը և ձևերը վերականգնելու և պահպանելու ցանկությունը՝ և միևնույն ժամանակ դրան կյանք հաղորդելու ամերիկյան իրականության մասշտաբով և հավակնություններով։

Մասշտաբն ինքնին դառնում է ասիմիլյացիայի ամենակարևոր միջոցը՝ «արա դա մեծ մասշտաբով, և դու դա արել ես ամերիկյան կերպով»։ Եթե Սեզանի կոչն էր «ամբողջությխմբ վերաշարադրել Պուսենին կյանքից», ապա Գորկին ([Վիլեմ] դը Կունինգի հետ միասին) երազում էր հին աշխարհի արհեստավորական, բազմաշերտ, անհավասար գունազարդումը տեղափոխել լայն ընդհանրացումների և անսահման հորիզոնների մի լանդշաֆտի մեջ։ Եվ այսպես, մենք կրկին ու կրկին վերադառնում ենք Գորկու գլխավոր, հիմնարար նկարչությանը՝ ներգաղթյալի և, հետևաբար, ամերիկյան փորձի գլուխգործոցին՝ «Նկարիչը և նրա մայրը» (մոտ 1926–36)։ Հիմք ընդունելով պաշտոնական լուսանկարը՝ Գորկին այն վերանկարել է ավելի քան մեկ տասնամյակի ընթացքում. այն դարձել է նրա ամբողջ արվեստի հիմքը։

Մենք տեսնում ենք տղային և նրա մորը, և գիտենք, որ նա անհավանականորեն կմահանա սովից նրա գրկում [Հայոց] ցեղասպանության ժամանակ և այլևս երբեք չի տեսնի իր որդուն։ Այս պատկերը այնքան խորը ապրում է մեր գիտակցության մեջ, անկախ նրանից, թե քանի անգամ ենք մենք վերադառնում դրան. դա նկարազարդում չէ, այլ սրբանկար, պատմության մի մաս, որն այսօր անհետանում է։ Կորուստներ, որոնք կարող են փոխհատուցվել հնարավորությամբ։

Սովից և հալածանքներից, հին աշխարհի զուսպ հանդիսավորությունից, երկար ճանապարհորդությունից հետո ծնվում են էներգիա և հույս։ Եվ հույսի հետ միասին գալիս է անհագ կարոտ անցյալ աշխարհի հանդեպ և անհրաժեշտություն՝ արձանագրելու այն ամենը, ինչ տեղի է ունեցել մեկնման և նկարչության միջև։ Գորկու ժողովուրդը կրքոտ ուխտագնացությունների և անհնարին վերադարձների շարք է, արվեստագետներ, որոնք, չնայած երբեմն թվացյալ աբսուրդին, պայքարում էին անհավանական դժվարությունների դեմ՝ իրենց պատկերներին կյանք տալու համար։ Գորկու վերջին խոսքերը, որոնք գրվել են իր ցավոտ հաշվարկված ինքնասպանությունից առաջ [նա ինքնասպան է եղել 1948 թվականին]՝ «ցտեսություն, սիրելիս» (մեկ տարբերակով), միաժամանակ անչափ սիրող մարդու սրտի ճիչն էին և գրական հղում ռուս բանաստեղծ և դրամատուրգ Ալեքսանդր Պուշկինին վերագրվող տողին, որը գրել է մենամարտում մահանալուց առաջ։ Պատմության անեծքը և վերականգնման հույսը՝ հինն ու նորը, միահյուսված են ցավի մեջ։ Բոլոր արվեստագետները մահանում են մենամարտում, գուցե տաղանդի մենամարտում աշխարհի հետ։ Մենք նրանց պատվում ենք ոչ թե նրանց պատմության մեջ վերադարձնելով, այլ հիշելով, որ ամեն ինչ, ինչ մենք պատմություն ենք անվանում, այն է, ինչ նրանք արել են։ Եվ նրանք արել են առավելագույնը, որ կարող էին»։

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում