Կանանց զուգարանից՝ հասարակության հայելի. «Toilet կանանց համար»

Մանկությանս տիկնիկը կուզեի վերադարձնել

Armenia Marriott-ում կրկին համաշխարհային գաստրոնոմիկ շոու է՝ Le Petit Chef-ը վերադարձել է Երևան

Երբևէ ասե՞լ եք «Ես քեզ սիրում եմ»՝ իրականում այդպես չզգալով

«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Երաժշտություն, որը չի ճանաչում ժամանակը. «Նյու Ջեներեյշն Փրոջեքթ»-ի նախաձեռնությամբ՝ հոբելյանական երեկո Բաբաջանյանի հիշատակին

12:08, 28 հունվարի

Կան երեկոներ, որոնք ավարտվում են լույսերի անջատումով, և կան այնպիսիք, որոնց ավարտից հետո էլ երաժշտությունը շարունակում է հնչել ներսումդ։ «Առնո Բաբաջանյան 105» հոբելյանական համերգը հենց այդպիսի իրադարձություններից էր․ ոչ թե պարզապես նվիրված մեծ կոմպոզիտորի հիշատակին, այլ նրա ներկայությունն ապրեցնելու փորձ՝ բեմի, ձայնի և կենդանի զգացողությունների միջոցով։

Արամ Խաչատրյան համերգասրահը այդ երեկո դարձավ հանդիպման վայր տարբեր սերունդների համար, որոնց միավորում էր միևնույն երաժշտական հիշողությունը։ «Նյու Ջեներեյշն Փրոջեքթ» նախաձեռնության կյանքի կոչած այս համերգը վստահ քայլով վերածվեց ժամանակների երկխոսության՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է դասական ժառանգությունը նոր շնչով հնչել՝ չկորցնելով իր էությունը։

Բեմում հնչած յուրաքանչյուր կատարում ուներ սեփական պատմությունը։ Սրբուկի, Անուշ Բադալյանի, Հայկ Պետրոսյանի, Տիգրան Քախվեջյանի և Արամ Մելիքյանի մեկնաբանությունները ոչ թե պարզապես կատարումներ էին, այլ զգայական ուղերձներ՝ ուղղված հանդիսատեսին։ Նրանք Բաբաջանյանի երաժշտությանը հաղորդեցին նոր երանգներ՝ պահպանելով այն ներքին ազնվությունն ու անկեղծությունը, որով այդ ստեղծագործությունները տարիներ շարունակ ապրել են մարդկանց սրտերում։

Հատուկ դեր ուներ «Արմ. Սթրոնգ» նվագախումբը՝ գեղարվեստական ղեկավար Դավիթ Գյոդակյանի ղեկավարությամբ։ Կենդանի նվագակցությունը ստեղծեց այն ամբողջական հնչողությունը, որտեղ յուրաքանչյուր նոտա շնչում էր, իսկ յուրաքանչյուր դադար խոսում էր։ Համերգի հաղորդավար Կարեն Քոչարյանի ներկայությունը երեկոյին հաղորդեց ջերմություն ու մտերմություն՝ հանդիսատեսին պահելով այդ երաժշտական պատմության ներսում՝ սկզբից մինչև վերջ։

Այդ երեկո Բաբաջանյանի երաժշտությունը կրկին ապացուցեց, որ այն չի պատկանում միայն իր ժամանակին։ Այն ունի եզակի հատկություն՝ միաժամանակ լինել հիշողություն և ներկա, կարոտ և հույս, անցյալ և շարունակություն։ Նրա մեղեդիներում կա սեր, հայրենասիրություն և մարդկային հոգու պարզ ճշմարտություն, որը չի կորցնում իր ուժը, որքան էլ տարիները փոխվեն։

«Առնո Բաբաջանյան 105» համերգը վերածվեց ոչ միայն հոբելյանական իրադարձության, այլ նաև հիշեցման՝ իսկական արվեստը չի ավարտվում բեմում։ Այն ապրում է այն պահին, երբ հանդիսատեսը լքում է դահլիճը՝ տանելով իր հետ մի զգացում, որը բառերով դժվար է ձևակերպել, բայց հեշտ է ճանաչել․ դա երաժշտության ուժն է, որը մնում է մեզ հետ։


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում




Print  

  • Related News

TV SHOWS PHOTO VIDEO


@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search