• «Ալբանիա +». երբ ծիծաղը դառնում է ինքնաճանաչման լեզու

  Կան ներկայացումներ, որոնք պատմություն են պատմում։ Կան նաև այնպիսիք, որոնք պատմության պատրվակով խոսում են մարդու մասին։ «Ալբանիա +»-ն երկրորդներից է...

• Նորից կխնդրեի նրա զարդերն ու կոսմետիկան. Մարիամ Ղազանչյանը՝ տատիկի՝ Գալյա Նովենցի մասին

  Կան մարդիկ, որոնց անուններն արդեն վաղուց դարձել են մշակույթի պատմության անբաժանելի մասը...

• «Երջանկությունը գոհության մեջ է». Մարի Գրիգորյանի անկեղծ խոստովանությունները կյանքի, թատրոնի և սիրո մասին

  «Երջանկությունը գոհության մեջ է». Մարի Գրիգորյանի անկեղծ խոստովանությունները կյանքի, թատրոնի և սիրո մասին Թատրոնը մի վայր է, որտեղ դերասանը ամեն օր ապրում է մի քանի կյանք...

• Արտաշես Ալեքսանյան. կյանքից հեռացավ Արտիստը, որի սիրտը կշարունակի բաբախել նրա բազմաշերտ կերպարների մեջ

  Այսօր դադարեց բաբախել Արտիստի սիրտը՝ արտիստի, ով իր դերերի բազմազանությամբ ճանաչվեց իր ժողովրդի կողմից…

• Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

  Բեմում նա ապրում է տարբեր կյանքեր, իսկ բեմից դուրս նախընտրում է մնալ ինքն իրեն հավատարիմ...

• Ես հիմա էլ եմ երջանիկ. դերասան Լևոն Հարությունյան

  Մոմի լույսով դիմավորված 90-ականների Ամանորից մինչև այսօր՝ լույսերով լի տոնական օրեր...

• Քիմ Քարդաշյանը ՀՀ-ում կլիներ Վարդուշ մորքուրը՝ մի հարուստ ամուսնու «յաշիկ»-ում. դերասան Արեն Սաֆարյան

  Նա բեմ է բարձրանում ոչ միայն ծիծաղեցնելու համար։ Իր կատակներում իրականություն կա, բայց քողարկված՝ սուր հումորի լեզվով...

• Կյանքից հեռացել է ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Ռաֆայել Գրիգորյանը

  Կյանքից հեռացել է ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Ռաֆայել Գրիգորյանը, այս մասին տեղեկանում ենք Գոյ թատրոնի էջից…

Կան մարդիկ, որոնց մասին պատմելիս առաջին հերթին խոսում ես ոչ միայն նրանց մասնագիտության, այլև ներաշխարհի մասին։ Դերասան Արսեն Ալբարյանը հենց այդ մարդկանցից է․ արտաքուստ՝ հանգիստ ու հավասարակշռված, ներսում՝ զգացմունքների մեծ աշխարհով, որտեղ ապրում են հիշողությունները, երազանքները, հաղթանակներն ու նույնիսկ ձախողումները։
Նրա մանկության առաջին հիշողությունը կապված է ջերմության ու ընտանիքի հետ՝ մոմի լույսի տակ անցկացրած երեկոներ, լոտո, կարոտով լցված ընտանեկան պահեր, մոմի յուրահատուկ հոտ, որը տարիներ անց էլ կարող է վերադարձնել անցյալը։ Այդպիսի փոքր դրվագներից են ձևավորվում մարդու ամենախորը հիշողությունները։

Արսենը մանկության տարիներին հաճախ գովեստի էր արժանանում լավ սովորելու և կարգապահ լինելու համար, թեև ինքն էլ խոստովանում է՝ միշտ չէ, որ այդ կարգապահությունն իր սիրելի կողմն էր։ Իսկ նկատողությունները հիմնականում կապված էին այն պահերի հետ, երբ չէր կարողանում «խելոք մնալ» կամ երբ ուսման հարցերում թերանում էր։

Ծնողներից ժառանգած ամենակարևոր արժեքների մասին խոսելիս Արսենը առանձնացնում է բարությունն ու ազնվությունը, որոնք, իր կարծիքով, փոխանցվել են մայրիկից։ Թեև նա նշում է, որ բնավորությամբ շատ տարբեր են, բայց այդ մարդկային որակները դարձել են իր ներքին հենարաններից մեկը։

Դերասանի ամենամեծ գաղտնիքներից մեկը նրա զգացմունքներն են։ Նա խոստովանում է, որ հաճախ թաքցնում է իր էմոցիաները՝ չցանկանալով դրանք ամբողջությամբ ցույց տալ մարդկանց։ Սակայն հենց այդ զգայունությունն էլ, հնարավոր է, նրա արվեստի կարևոր աղբյուրներից մեկն է։ Արսենը չի թաքցնում, որ շատ էմոցիոնալ մարդ է և կարող է արտասվել նույնիսկ փոքր բաներից։

Մարդիկ երբեմն սխալ պատկերացում են կազմում նրա մասին․ ոմանք կարծում են, թե նա չափազանց թեթև ու «ջրիկ» բնավորություն ունի, մինչդեռ իրականում նա իրեն ավելի լուրջ մարդ է համարում՝ պարզապես գտնվելով այդ երկու ծայրահեղությունների միջև։

Արսենի համար սերը նախ և առաջ զգացում է, ոչ թե հաշվարկված ընտրություն։ Իսկ մարդկանց մեջ ամենաշատը նրան զայրացնում են տգիտությունն ու գռեհկությունը։ Նրա համար կարևոր են մտածողությունը, մարդկային վերաբերմունքն ու ներքին մշակույթը։

Դերասանական ճանապարհն ընտրելը նրա կյանքի այն որոշումներից է, որը կայացրել է՝ անկախ շրջապատի հնարավոր հակառակ կարծիքներից։ Արսենը ընտրեց բեմը և հետագայում հասկացավ, որ թատրոնն իսկապես իրենն է։ Թեև այդ գիտակցումը միանգամից չի եկել, բայց ինստիտուտ ընդունվելուց մի քանի ամիս անց նա զգացել է, որ գտել է իր տեղը։

Բեմ բարձրանալուց առաջ նրա ներսում տեղի է ունենում կենտրոնացման գործընթաց․ մի քանի րոպե առաջ նա հավաքում է իրեն, կենտրոնանում և պատրաստվում հանդիպմանը հանդիսատեսի հետ։ Նրա համոզմամբ՝ լավ դերասան լինելու համար անհրաժեշտ են և՛ տաղանդ, և՛ աշխատասիրություն։ Միայն մեկը բավարար չէ։

Դերասանական ճանապարհին եղել են նաև դժվար պահեր։ Բեմում ունեցած մեկ ձախողումը Արսենին ավելի լուրջ է դարձրել և ստիպել է ավելի մեծ պատասխանատվությամբ վերաբերվել իր մասնագիտությանը։

Նա ասում է, որ կյանքում ոչինչ չէր փոխի, քանի որ նույնիսկ սխալներն են մարդուն ձևավորում։ Նրա համար ամեն ինչ իր տեղում է՝ իր սխալներով և ճիշտ որոշումներով։ Իսկ ամենակարևոր կարծիքը, որին նա իսկապես ուշադրություն է դարձնում, սեփականն է։

Արսենի բնավորության հետաքրքիր կողմերից մեկն այն է, որ կարևոր որոշումները հաճախ կայացնում է էմոցիոնալ վիճակում։ Նա իրեն բնորոշում է նաև հումորով՝ ասելով, որ «անհնարին» կամ անսպասելի քայլեր անելու հատկություն ունի․ երբեմն անում է այն, ինչ ուզում է՝ առանց չափազանց շատ սահմանափակումների։

Թատրոնի մասին խոսելիս նա առանձնահատուկ ջերմությամբ է նշում Վանաձորի թատրոնը։ Իսկ սիրելի դերասան առանձնացնելը նրա համար դժվար հարց է․ երևի որովհետև արվեստում գնահատելու շատ անուններ կան, և մեկին ընտրելը հեշտ չէ։

Արսենի կյանքի ամենակարևոր մարդը մայրն է։ Իսկ Երևանում նրա սիրելի վայրերից մեկը «Պապլավոկ»-ն է՝ մի տարածք, որն իր մեջ պահում է քաղաքի հիշողություններն ու զգացողությունները։

Նա ունի նաև նոր երազանքներ․ ցանկանում է սովորել դաշնամուր նվագել։ Իսկ այն, ինչ միշտ ցանկացել է անել, բայց ինչ-որ չափով վախեցել է, գուցե կյանքի այլ ճանապարհ ընտրելն է՝ շարունակել այլ կարիերայով։

Արսեն Ալբարյանի մասին խոսելիս դժվար է չնկատել հակասությունների այդ հետաքրքիր համադրությունը․ զգայուն, բայց ուժեղ, լուրջ, բայց հումորով, զգացմունքային, բայց ինքնատիրապետող։ Նա այն մարդկանցից է, ովքեր չեն փորձում ամբողջությամբ բացատրել իրենց՝ թողնելով, որ իրենց մասին պատմեն իրենց քայլերը, բեմը և ստեղծած կերպարները։

Իսկ գուցե հենց դա է դերասանի ամենամեծ առանձնահատկությունը՝ կարողանալ զգալ կյանքը խորությամբ և այդ զգացողությունները փոխանցել ուրիշներին։

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում