• Ռուսական դրամատիկական թատրոնը բացեց 89-րդ թատերաշրջանը «Սովորական պատմություն» ներկայացմամբ

  Երևանի Կ․ Ստանիսլավսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնը սեպտեմբերի 18-ին բացեց իր 89-րդ թատերաշրջանը...

• Նոր բեմի առաջին ծափերը. Երևանում բացվեց Հայ և ռուս արդի դրամայի թատրոնը  

  Սեպտեմբերի 15-ի երեկոն Երևանի թատերական կյանքում պարզապես հերթական ներկայացման օր չէր։ Հայաստանի թատերական գործիչների միության դահլիճում առաջին անգամ իր ներկայությունը հաստատեց նորաստեղծ Հայ և ռուս արդի դրամայի թատրոնը...

• Սունդուկյանի թատրոնը մեկնարկում է 105-րդ թատերաշրջանը․ նոր բեմադրություններ, կրթական ծրագրեր ու նոր համագործակցություններ

  Գ․ Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի 105-րդ թատերաշրջանը մեկնարկում է ոչ միայն նոր ներկայացմամբ, այլև թատրոնի աշխատանքի նոր շեշտադրումներով…

• «Գոյ»-ը վերադարձ չէ, շարունակություն է․ դերասան Արսեն Ազիզյանը՝պայքարի, կորսված բեմի և չլռող թատրոնի մասին

  «Գոյ» թատրոնի շուրջ վերջին տարիների պատմությունը վաղուց դուրս է եկել պարզապես թատերական կառույցի սահմաններից․․․

• «ԹԷԱՏՐՈՆ» փառատոնի շրջանակում Երևանում կցուցադրվի «Ֆոլիա» ներկայացումը

  Սեպտեմբերի 14-ից 28-ը, Երևանի քաղաքապետարանի գլխավոր հովանավորությամբ, ՀՀ արտաքին գործերի նախարարության և ՀՀ էկոնոմիկայի նախարարության Զբոսաշրջության կոմիտեի աջակցությամբ, Հայաստանում կանցկացվի «ԹԷԱՏՐՈՆ» կատարողական արվեստների միջազգային ֆրանկոֆոն փառատոնը․․․

• «ԹԷԱՏՐՈՆ» փառատոնի շրջանակում Երևանում կներկայացվի բելգիական «Չայկա» թատերախմբի «Լոկո» խամաճիկային ներկայացումը

  Սեպտեմբերի 24-ին, ժամը՝ 19:30-ին, «ԹԷԱՏՐՈՆ» կատարողական արվեստների միջազգային ֆրանկոֆոն փառատոնի շրջանակում Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնում կներկայացվի բելգիական «Չայկա» թատերախմբի «Լոկո» խամաճիկային ներկայացումը...

• Հայաստանում կանցկացվի «ԹԷԱՏՐՈՆ» կատարողական արվեստի միջազգային ֆրանկոֆոն փառատոնը

  2026 թվականի սեպտեմբերի 14–28-ը Երևանի քաղաքապետարանի գլխավոր հովանավորությամբ Հայաստանում կանցկացվի «ԹԷԱՏՐՈՆ» կատարողական արվեստների միջազգային ֆրանկոֆոն փառատոնը...

• «Գերին և Գրեյսը»․ հույսի և մենության մասին տրագիկոմեդիան հայ հանդիսատեսին կներկայացնեն Հովհաննես Բաբախանյանն ու Նարինե Չիլինգարյանը

  ԱՄՆ-ում բնակվող ՀՀ վաստակավոր արտիստ Հովհաննես Բաբախանյանը սեպտեմբերին հյուրախաղերով հանդես կգա հայրենիքում...

Կան ներկայացումներ, որոնք պատմություն են պատմում։ Կան նաև այնպիսիք, որոնք պատմության պատրվակով խոսում են մարդու մասին։ «Ալբանիա +»-ն երկրորդներից է։

Առաջին իսկ տեսարաններից պարզ է դառնում, որ այստեղ բեմը պարզապես գործողությունների տարածք չէ։ Այն մի միջավայր է, որտեղ ամեն արտահայտություն, ամեն լռություն, նույնիսկ ամենաանմեղ թվացող կատակն իր հասցեատերն ունի։ Եվ այդ հասցեատերը հաճախ հենց դահլիճում նստած մարդն է։

Արա Երնջակյանի բեմադրության ամենաուժեղ կողմերից մեկն այն է, որ այն չի բաժանում կյանքը սևի և սպիտակի։ Այստեղ ծիծաղը երբեք միայն ծիծաղ չէ, իսկ տխրությունը՝ երբեք ամբողջովին մռայլ։ Այդ երկու զգացողությունները կողք կողքի են ապրում՝ ինչպես իրական կյանքում, որտեղ ամենածիծաղելի պատմությունները հաճախ ամենացավոտ ճշմարտություններն են թաքցնում։ 

Ներկայացման ընթացքում հասկանում ես, որ ծիծաղել ես մի բանի վրա, որն իրականում այնքան էլ ծիծաղելի չէ։ Եվ հենց այդ զգացողությունն է դառնում ներկայացման գլխավոր հաղթանակը։ Այն ստիպում է ոչ թե պարզապես արձագանքել բեմում կատարվողին, այլ վերանայել սեփական վերաբերմունքը մեր առօրյային, սովորություններին, հասարակությանը։

Դերասանական կազմը ստեղծում է կենդանի ու հավատալի միջավայր։ Այստեղ դժվար է առանձնացնել մեկ գլխավոր հերոսի, որովհետև յուրաքանչյուր կերպար կարծես մեկ ամբողջության մասն է։ Նրանք չեն փորձում լինել կատարյալ կամ բացառիկ։ Նրանք ճանաչելի են։ Երբեմն այնքան ճանաչելի, որ թվում է՝ նրանցից մեկին արդեն հանդիպել ես՝ բակում, աշխատավայրում, կամ նույնիսկ սեփական հայելու առաջ։

«Ալբանիա +»-ի առանձնահատկությունն այն է, որ այն չի կորցրել իր արդիականությունը, թեև բեմում է արդեն երկար տարիներ։ Որոշ ներկայացումներ ժամանակի ընթացքում դառնում են թանգարանային նմուշներ, իսկ այս բեմադրությունը, հակառակը, ամեն նոր դիտման ժամանակ կարծես նոր շերտ է բացում։ Հավանաբար որովհետև փոխվում են ժամանակները, բայց մարդը, իր հակասություններով, սպասումներով և թուլություններով, շարունակում է մնալ նույնը։ 

Այս ներկայացումը չի փորձում հանդիսատեսին համոզել կամ խրատել։ Այն պարզապես հայելի է մոտեցնում։ Իսկ հայելու արժեքը նրանում չէ, որ ցույց է տալիս այն, ինչ ուզում ենք տեսնել, այլ այն, ինչ հաճախ շրջանցում ենք։

«Ալբանիա +»-ն ավարտվում է ոչ թե վերջին տեսարանով, այլ այն հարցերով, որոնք հանդիսատեսն իր հետ տանում է տուն։ Լավ թատրոնի ամենակարևոր չափանիշը, թերևս, հենց դա է. երբ ներկայացումը դադարում է լինել միայն բեմական իրադարձություն և վերածվում է ներքին երկխոսության։

Եթե արվեստի նպատակը միայն զվարճացնելը լիներ, թատրոնը վաղուց կզիջեր իր տեղը էկրաններին։ Բայց կան ներկայացումներ, որոնք հիշեցնում են, թե ինչու է մարդը շարունակում վերադառնալ թատրոն։ «Ալբանիա +»-ն այդ ներկայացումներից մեկն է. այն չի աղմկում, չի քարոզում, չի պարտադրում։ Այն պարզապես նստում է կողքիդ և սկսում խոսել քո մասին։

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում