«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

«Շատ սարսափելի կինո 5». հայտնի ֆրանշիզայի մահը

18:30, 19 հուլիսի

Վերջապես եկավ պահը՝ «Շատ սարսափելի կինո» սարսափ-կատակերգական շարքի վերջին ֆիլմը թողարկվեց։ Առաջին մասը գրավել էր հանդիսատեսին դեռևս 2000 թվականին, երբ դրա կատակները վերլուծվեցին մեջբերումների, բայց 26 տարի անց այն այլևս սարսափելի չէ, այլ շատ տարօրինակ ֆիլմ։

Կարծես թե ստեղծողները կորցրել են իրենց ոգին կամ պարզապես չեն կարողացել հաշվի առնել սերնդի անցումը, ուստի այն, ինչ աշխատել է առաջին մասերում, այլևս արձագանք չի գտնում։ Այս ժանրի ամբողջ կինոտիեզերքը հիմնված էր պարզ սկզբունքի վրա. վերցրեք ամենաճանաչելի տեսարանները կինովարձույթի հիթերից և մղեք դրանք աբսուրդի կետի, բայց այս մոտեցումը այսօր եզակի չէ։

Կամ գուցե դա այն պատճառով է, որ պարոդիայի ժանրը գործնականում սպառել է իր ընթացքը։ Առնվազն այս տեսակի մակերեսային պարոդիան։ Ժանրը սպառել է իրեն ներսից։ Չնայած միշտ կա հույս, որ որևէ ձգտող դեռահաս ռեժիսոր, իր ոչ ավանդական հեռանկարով, կարող է կենդանություն հաղորդել ինչ-որ բանի, որը հնացած է և մոռացված, առայժմ մենք ստիպված կլինենք բավարարվել նրանով, ինչ ունենք։

Պարոդիայի ֆիլմի ոճը պահպանվել է նաև նոր մասում։ Կարելի է նկատել ինչպես քիչ թե շատ նուրբ իրոնիա, այնպես էլ, մեծ մասամբ, ավելի ակնհայտ, գրեթե «դեռահասային» երգիծանք։ Սակայն այսօրվա հանդիսատեսի համար սա բավարար չէ, և անհնար է զարմացնել որևէ նոր բանով, քանի որ հումորի բնույթը փոխվել է։ 2000-ականների հումորը մեծ մասամբ հիմնված էր ցնցումների, ֆիզիոլոգիայի և կարծրատիպերի վրա՝ սեռականից և ռասայից մինչև սեռ։ Այս տեխնիկաներից մի քանիսն այժմ ընկալվում են ոչ թե որպես անամոթություն, այլ պարզապես որպես անհարմարություն, քանի որ հանդիսատեսի զգայունությունը նման կատակների նկատմամբ փոխվել է. այն, ինչը մի ժամանակ ընկալվում էր որպես համարձակ և մանկական սադրանք, այժմ հաճախ ընկալվում է որպես հնացած կոպտություն։

Այնուամենայնիվ, մեկուկես ժամ հիմարությունը քննադատության արժանի չէ՝ հաշվի առնելով ֆրանշիզայի հայեցակարգը։ Սակայն դժվար է գտնել այս ժանրի այդքան մեծ թվով երկրպագուներ։ «Շատ սարսափելի ֆիլմ 5»-ի ձախողման խնդիրը ոչ թե ֆիլմն է, այլ հանդիսատեսը, որը փոխվել է, և դա դժվար է հերքել։ Հանդիսատեսն աճել է, բայց ֆրանշիզան՝ ոչ։

Դուք կարող եք դիտել ֆիլմը որպես անցյալ դարաշրջանի հարգանքի տուրք, բայց ոչ ավելին։

Ռեգինա Մելիքյան


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search