«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

Բայկալյան արկածներ. օր երկրորդ

21:58, 20 ապրիլի

Ես արթնացա բավական վաղ եւ հասցրեցի մեկ ժամ տրամադրել նախորդ օրվա գնումները, տեղեկատվական գրականությունն ուսումնասիրելուն. չէի ցանկանում հեռուստացույցի կամ ցնցուղի ձայներով արթնացնել հարեւանուհուս:

Այդ օրը եղանակը մեզ երես տվեց. երկնքում ոչ մի ամպ չկար եւ վառ արեւը թափանցում էր պատուհանի վարագույրների միջով: Տրամադրությունն ուրախ էր. այսօր մեզ սպասում էր մոտորանավակով զբոսանք Բայկալով: Այդ պատճառով մենք լավ նախաճաշեցինք, բավական տաք հագնվեցինք. նավի վրա քամին չեղյալ չէր հայտարարվել, իսկ նավախցում նստել չէինք ցանկանում: Գլխակապն ու արեւային ակնոցը, ինչպես հետագայում պարզվեց, ամենից անհրաժեշտ իրերն էին:

Ցավոք, ոչ մի բառ չի կարող փոխանցել այն հրճվանքը, որ ես զգացի լողալու ժամանակ: Ո՛չ երկնքի գեղեցկությունը, ո՛չ ջրի թափանցիկությունը, ո՛չ հիասքանչ տեսարանները չեն տրվում իմ գրական տաղանդին: Հարկավոր է տեսնել այդ ամենը՝ գնահատելու համար:

Զբոսանքի վերջնական նպատակը Բայկալյան բացառիկ երկաթուղին դիտելն էր: Անձամբ ես պարզապես չեմ հավատում, որ մարդիկ ձեռքերով, առանց տեխնիկայի կարողացել են ընդամենը 2 տարում կառուցել այդ հրաշքը (1902-1904 թ.թ.):

Մենք լողացինք նրա պահպանված հատվածի երկայնքով եւ անցանք ճանապարհի ամենաերկար թունելով՝ 830 մետր՝ ժայռի մեջ փորված եւ քարերով շարված:

Ի դեպ, ես հաշվեցի նման 8 թունել, բայց դրանք, բնականաբար, ավելի շատ են, եւ բոլոր կամուրջները կառուցված են առանց որեւէ նյութի քարերը միմյանց միացնելու մեթոդով: Իսկ ամենազարմանալին. այս ամենը հրաշալի վիճակում է եւ գործում է: Ցավալի է միայն, որ, չնայած տեղադրված աղբամաններին, զբոսաշրջիկներն իրենցից հետո մեծ քանակությամբ աղբ են թողնում:

Ավելի ուշ արդեն՝ ուխա եւ վերադարձ: Իսկ երեկոյան՝ հյուրանոցի հյուրընկալ տերը, ընթրիք, շոգեբաղնիք, կարաոկե եւ բիլյարդ: Տպավորություն էր, որ աշխարհը ստեղծված է միայն նրա համար, որ ամեն րոպե ուրախացնի ինձ…


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search