«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

Ռեյխսթագի «մատույցներում» (ֆոտո)

17:13, 27 ապրիլի

«Ռեյխսթագ» բառը հետսովետական պետությունների քաղաքացիների մոտ անմիջապես բազմաթիվ զգացողություններ է առաջացնում՝ ներշնչված վավերագրական եւ գեղարվեստական ֆիլմերից: Առաջին հերթին, բնականաբար, վեր է հառնում պաթետիկ շարժուձեւով հիստերիկ ճառեր ասող ֆյուրերի կերպարը:

Հետո հիշողության մեջ առաջ են գալիս գեստապոն, Գիմլերը՝ Գերինգի եւ Գեբելսի հետ, իսկ որպես այս ամենի ավարտ՝ հայտնի լուսանկարը, որը պատկերում է սովետական հերոսներ Կանտարիային եւ Եգորովին՝ կարմիր դրոշը ռեյխսթագի տանիքին բարձրացնելիս:

Իրականում, «ռեյխսթագ» բառը («Reich»՝ պետություն եւ «tagen»՝ ժողովվել բառերից) գերմանական պառլամենտների բավական խաղաղ, ինչպես նաեւ այդ պառլամենտի նիստի անվանումն է: Բեռլինի խորհրդարանի շենքը, որ կոչվում է նաեւ ռեյխսթագ, կառուցվել է XIX դարի վերջին եւ դարձել ազգի խորհրդանիշը: Պատահական չէ դրա մուտքի հսկայական մակագրությունը՝ «Dem Deutsche Volke» («Գերմանական ժողովրդին»):

1933 թվականի տխրահռչակ հրդեհից հետո, ինչպես նաեւ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վերջին օրերի կատաղի մարտերի հետեւանքով շենքը զգալիորեն վնասվել է, բայց հետո, խաղաղ ժամանակներում, վերականգնվել է: Ներկայում այստեղ ԳԴՀ-ի բունդեսթագն է: Այսպիսին է ռեյխսթագի համառոտ պատմությունը:

Շենքին կարելի է մոտենալ ոչ պակաս հայտնի «Unter den Linden» փողոցով («Լորենիների ներքո»), որի երկարությունը 1390 մետր է, իսկ լայնությունը տեղ-տեղ հասնում է 60 մետրի: Բրանդենբուրգյան դարպասներին մոտ արդեն կարելի է տեսնել աշխարհի տարբեր երկրներից ժամանած զբոսաշրջիկների:

Ցանկացողներն այստեղ կարող են լուսանկարվել «կենդանի արձանների», Բեռլինի խորհրդանիշ արջի, դաշնակից զորքերի համազգեստ հագած ստատիստների, ինչպես նաեւ չգիտես ինչ պատճառով այստեղ հայտնված «Գիշատիչ» ֆիլմի այլմոլորակայինների հետ: Ճանապարհին ուղեւորներին սպասում են հին ոճով ձեւավորված գեղեցիկ ձիաքարշ կառասայլերը:

Անցնելով Բրանդենբուրգյան դարպասները, թեքվում ենք աջ եւ մի քանի վայրկյան այց աչքերի առջեւ բացվում է ռեյխսթագը: Շենքը փոքր-ինչ ցածրադիր է, որը թաքցնում է նրա ոչ այնքան փոքր՝ 47 մետր բարձրությունը: Անփորձ զբոսաշրջիկի համար այնտեղ մտնելը դժվար է: Բանն այն է, որ հարկավոր է նախապես համացանցի հատուկ էջում հերթագրվել: Այնպես որ, այդ փոքրիկ նրբությունից անտեղյակ զբոսաշրջիկը ստիպված է ռեյխսթագի բազմաթիվ արձաններով եւ խորաքանդակներով հիանալ հեռվից:

Ալբերտ Խաչատրյան


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search