• «Օսկար»-ի «Լավագույն միջազգային լիամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում Հայաստանը կներկայացնի ռեժիսոր Թամարա Ստեփանյանի «Արտոյի երկիրը» ֆիլմը

  «Օսկար»-ի «Լավագույն միջազգային լիամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում Հայաստանը կներկայացնի ռեժիսոր Թամարա Ստեփանյանի «Արտոյի երկիրը» ֆիլմը, հայտնում է Հայաստանի ազգային կինոակադեմիան․․․․

• «Գեղեցիկ կադրը դեռ կինո չէ». Հովհաննես Ղազարյանը՝ ռեժիսորի աչքի, դերասանի ազատության և ժամանակի մասին

  Ի՞նչն է տարբերում ռեժիսորին պարզապես լավ նկարահանողից...

• Մահվան մղում՝ «Դեռահասների սեքսը և մահը «Միասմա» ճամբարում» ֆիլմում

  Կաննի կինոփառատոնի «Հատուկ հայացք» ծրագրում ներկայացված էր «Դեռահասների սեքսը և մահը «Միասմա» ճամբարում ֆիլմը, որի ռեժիսորն Ջեյն Շյոնբրունն էր, և մենք դրա դեմ ոչինչ չունենք, բայց պարզ էր, որ թեման պետք է լիներ դեռահասների, սեքսի, անհանգստության և այդ ամենի մասին․․․

• ArmenՅԱՆs. Ջեք Թոփալյան՝ «էյֆորիայի» հայ աստղը․ ինչպե՞ս բիզնեսը փոխարինեց դերասանի կարիերայով, «տանջեց» Ջեյքոբ Էլորդիին ու հայերեն խոսեց ամերիկյան հայտնի սերիալում

  Մենք՝ հայերս, աշխարհի որ երկրում էլ լինենք, միշտ հպարտություն ենք ապրում, երբ մեր հայրենակիցներից մեկին հանկարծ տեսնում ենք որևէ խոշոր միջազգային նախագծում...

• «Սոուլմ8յթ»․ նույնիսկ իդեալական կին ավատարը չդիմացավ տղամարդկանց բարդույթներին

  Ժամանակակից օրակարգը փորձում է մեզ համոզել, որ շուտով կանանց կփոխարինեն իդեալական ավատարները՝ անթերի արտաքինով, ուղեղի փոխարեն խոհարարական գրքով և գլխացավ չունեցող տրամադրությամբ։ Կանայք ուրախ են. վերջապես իրենց հանգիստ կթողնեն...

• Ինցել լինելու հպարտությունը «Միայն մեկ գիշեր» ֆիլմում

  Ի՞նչ կանեիք, եթե մի առավոտ արթնանայիք և տեսնեիք նախամուսնական սեռական հարաբերություններն արգելող օրենք․․․

• «Տնից լավ տեղ չկա». Արցախի ողբերգությունն ու իրական մարդկային պատմությունները՝ Դիանա Մեդիսոնի նոր վավերագրական ֆիլմում, որը ցուցադրվեց Երևանում

  There.s No Place Like Home/«Տնից լավ տեղ չկա»՝ սա է Դիանա Մեդիսոնի վավերագրական ֆիլմի հիմքում ընկած ուղերձը․․․

• «Ես ուզում եմ քեզ հետ սեքսով զբաղվել» ֆիլմը կամ ինչպես սեքսը վերածել կրկեսի

  Ֆիլմի մասին խոսելուց առաջ՝ երկու կարևոր կետ. այն կատակերգություն է, և դա Գրեգ Արակիի ֆիլմն է, ռեժիսորի, որին հաճախ «գեյ» են անվանում՝ իր ֆիլմերի պատճառով․․․

Մինչեւ «Օսկար» ամենամյա մրցանակաբաշխության արարողությունը հաշված օրեր են մնացել. գլխավոր կինոիրադարձությունը տեղի կունենա փետրվարի 10-ին։ Սա 92-րդ արարողությունն է, եւ անվանի կինոքննադատների կանխատեսմամբ՝ այն լի կլինի ամենատարբեր ինտրիգներով. յուրաքանչյուր անվանակարգի համար լուրջ պայքար կծավալվի։

Մենք առանձնացրել ենք, որպես կանոն, չորս ամենաքննարկվող անվանակարգերը եւ դրանք կներկայացնենք առանձին-առանձին, իհարկե՝ փորձելով կանխատեսել հաղթողի անունը:
Արդեն ներկայացրել ենք ե՛ւ սքանչելի տիկնանց, որոնք ընդգրկված են «Կնոջ լավագույն դեր» անվանակարգում, ե՛ւ ջենթլմենների, որոնք ներկայացված են «Տղամարդու լավագույն դեր» պարգեւին:

Իսկ այսօր կներկայացնենք մարդկանց, որոնք ղեկավարում են ստեղծագործական գործընթացը:

«Լավագույն ռեժիսոր» անվանակարգում կպայքարեն 5 ռեժիսորներ:

Պոն Ջուն-հո - «Մակաբույծները»

Քվենտին Տարանտինո - «Մի անգամ... Հոլիվուդում»

Թոդ Ֆիլիփս - «Ջոկեր»

Մարտին Սկորսեզե - «Իռլանդացին»

Սեմ Մենդես - «1917»

Եթե մեր կամքը լիներ, ապա յուրաքանչյուր թեկնածու կստանար մեկական «Օսկար», բայց, ցավոք, մենք պետք է ընտրենք միայն մեկին:

Պոն Ջուն-հոն` իր «Մակաբույծներով», մեծ հիացմունք է առաջացրել` այնքան, որ արդեն խոսվում է ֆիլմի ամերիկյան ռեմեյքի մասին: Ժապավենի ուժեղ կողմերն են ամուր դերասանական խաղը եւ այն, թե ինչպես է կինոնկարը դետալային կերպով աճպարարություն անում ժանրերով. սոցիալական ողբերգությունից` մինչեւ թրիլերի տարրեր: Մենք 100 տոկոսով վստահ ենք, որ պարոն Պոնը արձանիկ կվերցնի «Լավագույն միջազգային կինոնկար» անվանակարգում, եւ թվում է, որ դա կլինի նրա բարձրակետը:

Թոդ Ֆիլիփսն ավելի հայտնի է որպես կատակերգության ժանրի ռեժիսոր, որի պսակը դարձավ «Տղաների խնջույքը» եռապատումը: Երբ հայտարարվեց, որ նա սկսել է «Ջոկեր»-ի նկարահանումները, շատերը թերահավատորեն էին վերաբերվում դրան (ինչպես ցույց տվեց ժամանակը` շատ իզուր): Ֆիլմը դարձավ մեգահիթ: Սակայն պետք է խոստովանել, որ շատ առումներով դա գլխավոր հերոսի դերակատար Հոակին Ֆենիքսի արժանիքն է: Իհարկե, չենք ցանկանում ցածրացնել Ֆիլիփսի արժանիքները, բայց քիչ հավանական է, որ նրան այս անվանակարգում «Օսկար» տան:

Վերջին տարում Մարտին Սկորսեզեն կինոարդյունաբերության մեջ մի քանի հայփային թեմաների (որոնք ինքն էլ ստեղծել էր) կենտրոնում էր` բացասական արձագանքները «Մարվել» կինոտիեզերքի մասին, «Ջոկերը» նկարահանելու առաջարկի մերժումը, եւ հենց «Իռլանդացու» հետ կապված իրավիճակը, որին կարող էին ընդհանրապես արգելել մասնակցել «Օսկարին»: Բանն այն է, որ կինոակադեմիան ինքնին շատ պահպանողական է եւ, մեղմ ասած, ընդհանրապես չի սիրում սթրիմինգային ծառայությունները եւ Netflix-ը` մասնավորապես, իսկ «Իռլանդացին» հենց Netflix-ի արտադրանքն է:

«Իռլանդացին» ինքնին լավն է. Ալ Պաչինոյից, Ռոբերտ Դե Նիրոյից եւ Ջո Պեշիից բաղկացած հին գվարդիան` Մարտինի գլխավորությամբ, հասկացնում է, որ «դեռ կարելի է պայքարել»: Սակայն, անկեղծ ասած, ֆիլմը վարպետի ամենահզոր աշխատանքը չէ. այն ակնհայտորեն պարտվում է Մարտինի ավելի վաղ ֆիլմերին, ինչպիսիք են, օրինակ, «Ուրացողները» կամ «Կազինոն»:
«Իռլանդացին» ամբողջությամբ ներծծված է Սկորսեզեի ձեռագրով, եւ ուստի ռեժիսորական առումով դրանում նորարարական ոչինչ չկա:

Սեմ Մենդեսը` իր «1917-ը» ռազմական դրամայով, կարող է ֆավորիտ համարվել. ֆիլմում մի շարք ռեժիսորական գտածոներ կան: Գլխավորն այն է, որ ֆիլմը, կարծես, ամբողջությամբ մի դուբլով է նկարահանված: Նկարահանման այսպիսի մեթոդը դժվար մարտահրավեր է ռեժիսորի եւ նկարահանող ողջ անձնակազմի համար, բայց Մենդեսը փայլուն կերպով գլուխ է հանել: Հենց այս ձեւի շնորհիվ էր Ալեխանդրո Գոնսալես Ինյարիտուն 2015 թվականին «Օսկար» ստացել իր «Բըրդմեն» ֆիլմի համար: Եվ վերջում հիշեցնենք, որ Մենդեսն արդեն ստացել է «Ոսկե գլոբուսի», BAFTA-ի, «Քննադատների ընտրության» եւ «Ամերիկայի ռեժիսորների գիլդիայի» արձանիկները:

Քվենտին Տարանտինոն, թվում է, Մենդեսի միակ լուրջ մրցակիցն է: Քվենտինը ռեժիսոր է, որը, առաջին հերթին, հայտնի է իր սեփական ոճով, եւ դա կարող է իրեն զգալի հնարավորություն տալ այս անվանակարգում հաղթելու համար: Ասել, որ «Մի անգամ... Հոլիվուդում»-ը ամբողջովին ռեժիսորական ֆիլմ է, կնշանակի ոչինչ չասել: Ըստ էության, ֆիլմը ոչ այլ ինչ է, քան ռեժիսորի հարգանքի տուրք «ոսկե դարի» Հոլիվուդին (Կինոակադեմիան պարզապես պարտավոր է նշել այսպիսի ժեստը), որում իրենց դերասանական խաղով, խարիզմայով եւ հիանալի քիմիայով փայլեցին Բրեդ Փիթը եւ Լեոնարդո Դի Կապրիոն: Եվ, այո, ազնիվ լինենք` Տարանտինոն վաղուց արդեն արժանի է ռեժիսուրայի համար արձանիկի:

Նորայր Նազարյան

Շարունակելի

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում