«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

Երեք իրավիճակ, որոնք բացահայտում են մարդու էությունը

21:12, 8 փետրվարի

Մարդու էությունն ավելի ճիշտ է դրսեւորվում`

1. Մենության մեջ, քանի որ այդ ժամանակ նա ազատվում է բոլոր ցուցադրական բաներից

Միայն երբ մենակ ենք, մենք կարող ենք սթափ գնահատել բոլոր ցավալի երեւույթները, մոռանալ շրջապատի կարծիքի մասին ու սեփական եզրակացություններն անել: Մեր գիտակցությունը մեզ հետ խոսում է լիակատար լռության մեջ, օրինակ՝ քնից առաջ հազարավոր մտքեր են գրոհում մեր գիտակցության վրա, հարյուրավոր հարցեր՝ ամպրոպի նման խախտելով գիշերային լռությունը: Միայն այդ պահերին մենք կարող ենք բարձրաձայն ասել այն, ինչն իրոք ուզում ենք, ինչի կարիքն ունենք, ինչ մասին երազում ենք ու ինչին ձգտում ենք: Մարդիկ իրենց համար կարեւոր բաների մասին խոսում են միայն երբ մենակ են, չէ՞ որ լսված լինելու վախը ցանկացած կտտանքից սարսափելի է: Մեր բոլոր վախերը վաղուց պաշտպանական զգացմունքների, թեթեւ ստի ու հավերժ ինքնախաբեության պատնեշ են կառուցել: Միայն մենությունն ու ինքդ քեզ հետ ազնիվ խոսակցությունն են օգնում քեզ ճանաչել առանց սովորական աշխարհիկ ունայնության, օտար ազդեցության ու մանկությունից ծանոթ՝ «դու դա չես կարող անել»-ի:

2. Երբ զայրացած ենք, քանի որ մարդն այդ ժամանակ մոռանում է բոլոր կանոնները

Ցավոք, մենք շատ դաժան ենք, մեզանից յուրաքանչյուրի մեջ կա չարություն ու դժգոհություն: Վեճի ժամանակ մեզնից վատ խոսքերի, սպառնալիքների, վիրավորանքների ու որքան էլ տարօրինակ չթվա՝ անկեղծության, մի ամբողջ շատրվան է հորդում: Մենք գիտենք մեր զրուցակցի «աքիլեսյան գարշապարը» ու հատուկ հնարավորինս ուժեղ ենք կանգնում դրա վրա: Մենք դիպուկահարի նման տեսնում ենք նշանակետը ու այլեւս ոչ մի խոչընդոտ չենք նկատում: Հենց այդ պահերին ենք մենք մերկացնում մեր հոգին ու մտքերը: Պետք է վախենաս ինքդ քեզնից նման պահերին, չէ՞ որ երբեմն մենք այդ ժամանակ այնքան խորն ենք ճանաչում մեզ, որ հետո այլեւս չենք կարողանում համակերպվել այդ սարսափելի իրողությանը: Մենք ինքներս ենք ընտրում, թե ինչպես ապրենք, ստեղծագործենք ու ում հետ շփվենք: Մենք մեր ձեռքով ենք գրում մեր պատմությունը՝ հիմք ընդունելով մեր անձնական փորձը ու մեր հույսերը, բայց պոռթկումները բացում են մեր անգիտակից եզրույթները, ու դրանք ոչ միշտ էլ հպարտության արժանի:

3. Նոր հանգամանքներում, քանի որ հրաժարվում է իր սովորություններից

Մենք համակարգի մարդիկ ենք, գրաֆիկի ստրուկներ ու պատահականության ուղեկիցներ: Մեզնից յուրաքանչյուրի մեջ կա հանգամանքների հետ ձուլվելու մեր ձեւն ու համակարգը: Մարդիկ սովորում են ամեն ինչին, ցանկացած տարիքում ու ցանկացած մայրցամաքում: Մեկը վեր է մագլցում՝ ատամները սեղմած, մյուսը հոսանքին է տրվում, ասես դա գոյատեւելու միակ ձեւն է: Եվ ոչ մեկին չի կարելի հանդիմանել կամ գովել, չէ՞ որ դատավորի դերում կարող են լինել միայն նրանք, ովքեր մեղք չեն գործել, իսկ մեզնից յուրաքանչյուրը գոնե մեկ մեղք կյանքում գործել է: Եվ միայն նոր վայրը, նոր կոլեկտիվը կամ էլ միջավայրի փոփոխությունն է բացում մեր իսկական դեմքը: Մենք բոլորս դիմակներ ենք կրում ու ավտոմատ փոխում դրանք անհրաժեշտ պահերին: Հարազատների հետ մենք մի տեսակ ենք, ընկերների հետ՝ այլ, կոլեկտիվում մենք որպես կանոն դրական կերպարի դիմակ ենք կրում: Մենք միշտ ուզում ենք լինել ավելի լավը, քան իրականում կանք, բայց եթե մենք ազնիվ լինենք, ապա կխոստովանենք ,ո ր դեռ շատ հեռու ենք իդեալից: Բայց այստեղ ոչ մի սարսափելի կամ մահացու բան չկա, չէ՞ որ մեզնից յուրաքանչյուրի կյանքում կա մեկը, որը սիրում ու ընդունում է մեզ այնպիսին, ինչպիսին մենք կանք: Հանուն նման մարդու արժե ապրել, ստեղծագործել ու ստեղծել: Մի վախեցեք սխալներից, չէ որ դրանք մարդու համար են ստեղծված: Բայց հիշեք, որ սիրելի մարդկանց համբերությունն էլ սահմաններ ունի:

Աղբյուրը՝ Creu


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search