Թատրոնը՝ որպես ներշնչանքի աղբյուր․ Մարիկա Դովլաթբեկյանը՝ բեմից դուրս

Աիդա Կարապետյանի ու ամուսնու՝ Արամի սիրո պատմությունը. ծանոթությունից մինչև անսպասելի ամուսնություն

Մարդիկ կան՝ վատ բաներ են մեր հետևից ասում, մարդիկ կան՝ ուրախանում են. Հելոուինը` Հայաստանում

VIDEO. Սոս Ջանիբեկյանը, Լուիզա Ներսիսյանը, Դիանա Մալենկոն և Լևոն Հախվերդյանը՝ սիրային քառանկյունու կիզակետում

Ինչպես Նարեին դիմավորեցին «Զվարթնոց» օդանավականում՝ «Մանկական Եվրատեսիլում» հաղթանակից հետո. երգչուհու էմոցիաները

Թեմա կա. ո՞ւմ մասին է Աստղիկ Սաֆարյանը մտածում գիշերվա 2-ին և ո՞ւմ է տեսնում որպես «Երկու աստղի» հաջորդ զույգ

Օսկար Ուայլդի «Սալոմեն»՝ Երևանի դրամատիկական թատրոնի նոր հարթակում

Կանանց զուգարանից՝ հասարակության հայելի. «Toilet կանանց համար»

Մանկությանս տիկնիկը կուզեի վերադարձնել

Armenia Marriott-ում կրկին համաշխարհային գաստրոնոմիկ շոու է՝ Le Petit Chef-ը վերադարձել է Երևան

Երբևէ ասե՞լ եք «Ես քեզ սիրում եմ»՝ իրականում այդպես չզգալով

«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Լույս է տեսել Հաքան Սեքինելգինի «Հայոց ցեղասպանությունը եւ Թուրքիան. հանրային հիշողություն եւ ինստիտուցիոնալացված ժխտում» գիրքը

14:29, 24 ապրիլի

B.Tauris-ը՝ Bloomsbury Publishing-ի հրատարկչությունը, հայտարարել է Հաքան Սեքինելգինի «Հայոց ցեղասպանությունը եւ Թուրքիան. հանրային հիշողություն եւ ինստիտուցիոնալացված ժխտում» գրքի հրատարակման մասին:

Այս գրքում Հաքան Սեքինելգինն ուսումնասիրում է այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով 1915 թվականի իրադարձությունների ժխտումը վերարտադրվում է պաշտոնական խոսակցություններում եւ այն ազդեցությունը, որն այն ունենում է Թուրքիայի քաղաքացիների վրա:

Ուսումնասիրելով հանրային կրթությունը, մեդիա դիսկուրսը, ակադեմիական հրապարակումները եւ Հայոց ցեղասպանության քննարկմանը նվիրված հանրային միջոցառումները՝ գիրքը պնդում է, որ հանրային մակարդակով Թուրքիայում գոյություն ունի ժխտման «քերականություն» կամ «ռեպերտուար»: Գրքի մանրակրկիտ վերլուծությունը ուսումնասիրում է, թե ինչպես են ցեղասպանության մասին գիտելիքները գրաքննության ենթարկվում Թուրքիայում՝ սկսած լեզվից, որը պետք է օգտագործվի՝ հարցը հրապարակայնորեն քննարկելու համար, մինչեւ ընտրովի գիտելիքներն ու 1915 թվականից ջնջված պատմությունը:

Այնտեղ հեղինակը պնդում է, որ ժխտումը անհրաժեշտ է դարձել թուրքական ազգային ինքնության եւ պատկանելության համար, եւ առաջարկում է ուղիներ, որոնցով այդ հարաբերությունները կարող են խաթարվել ապագայում:

«Այս հետազոտական ​​նախագիծը հիմնված է մի պարադոքսալ գիտակցման վրա. թեեւ թուրքական հասարակության շատ անդամներ իրենց հարմարավետ են զգում 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանությունը ժխտելով, սակայն 1915 թվականից առաջ (կամ անմիջապես հետո) հայերի կյանքի մասին գիտելիքների զգալի պակաս կա Թուրքիայում: Թուրքական հասարակության անդամները ժխտում են 1915 թվականի ցեղասպանությունը՝ կառուցելով ու պատկերացրելով իրենց համար հարմար անցյալ: Ես կենտրոնացել եմ գիտելիքը հերքող հայտարարությունների բնույթի վրա, որոնք հայտնվում են հանրային քննարկումներում:

Այսպիսով, գիրքն ունի վերլուծության կոնկրետ մեկնարկային կետ. պատմական քննարկման վրա կենտրոնանալու փոխարեն՝ այն սկսում է ներկայից բացահայտել ժխտման պայմանները: Ես ուսումնասիրում եմ ներկայիս ինստիտուցիոնալացված ժխտման վերարտադրման պայմանները... Ավելի լայն նպատակն է բացահայտել այն մեխանիզմները, որոնք աջակցում են Թուրքիայում Հայոց ցեղասպանության հանրային ժխտմանը, բացել այլ կերպ մտածելու հնարավորությունը՝ ի հակադրություն նրա, ինչ ներկայումս համարվում է ընդհանուր իմացություն»: նշում է հեղինակը:


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News

TV SHOWS PHOTO VIDEO


@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search