• Ինցել լինելու հպարտությունը «Միայն մեկ գիշեր» ֆիլմում

  Ի՞նչ կանեիք, եթե մի առավոտ արթնանայիք և տեսնեիք նախամուսնական սեռական հարաբերություններն արգելող օրենք․․․

• «Տնից լավ տեղ չկա». Արցախի ողբերգությունն ու իրական մարդկային պատմությունները՝ Դիանա Մեդիսոնի նոր վավերագրական ֆիլմում, որը ցուցադրվեց Երևանում

  There.s No Place Like Home/«Տնից լավ տեղ չկա»՝ սա է Դիանա Մեդիսոնի վավերագրական ֆիլմի հիմքում ընկած ուղերձը․․․

• «Ես ուզում եմ քեզ հետ սեքսով զբաղվել» ֆիլմը կամ ինչպես սեքսը վերածել կրկեսի

  Ֆիլմի մասին խոսելուց առաջ՝ երկու կարևոր կետ. այն կատակերգություն է, և դա Գրեգ Արակիի ֆիլմն է, ռեժիսորի, որին հաճախ «գեյ» են անվանում՝ իր ֆիլմերի պատճառով․․․

• Թամարա Ստեփանյանի «Արտոյի երկիրը», կամ ուրվականային Հայաստանը. ինչպես սփյուռքը հայրենիք հորինեց ավերակներից և տրավմայից

  «Արտոյի երկիրը»՝ սա Թամարա Ստեփանյանի ֆրանս-հայկական դրամայի վերնագիրն է, որը նրա լիամետրաժ դեբյուտն է․․․

• Netflix-ը դերասանին տեղադրել է Հոլիվուդյան գովազդային վահանակի մեջ՝ իր նոր թրիլերը գովազդելու համար  

  Netflix-ի նոր թրիլերը վախեցնող հարց է բարձրացնում. որքա՞ն ժամանակ կարող եք գոյատևել, եթե փակված լինեք ձեր սեփական տանը։ Այս գաղափարը կյանքի կոչելու համար ընկերությունը անսովոր ներկայացում է բեմադրել Լոս Անջելեսի կենտրոնում...

• Ինչպես Նոլանը շուռ տվեց Հոմերոսին գերեզմանում, կամ ինչու է «Ոդիսականը» նույն «Օպենհայմերը»՝ միայն սաղավարտով և վահանով

  Մինչ կինովարձույթի «Ոդիսական» ֆիլմի քննադատությունը, եկեք արժանին մատուցենք դրան և նշենք դրա արժանիքները․․․

• Մռայլ և գեղեցիկ դեմիֆոլոգիզացիա «Ռոբին Հուդի մահը» ֆիլմում

  Մենք սովոր ենք Ռոբին Հուդին տեսնել որպես դրական կերպար, անգլիական հեքիաթների հերոս, ազնիվ ավազակ, որը գողանում էր հարուստներից և տալիս աղքատներին․․․

• Կարեն Կարագուլյանը միացել է Netflix-ի «Պոզիտանո» ֆիլմի կազմին, որտեղ նրա խաղընկերներն են Մեթյու Մակքոնահին և Զոի Սալդանյան

  Կարեն Կարագուլյանը միացել է Netflix-ի իտալական «Պոզիտանո» ռոմանտիկ արկածախնդրությանը, Օսկարակիր դերասաններ Մեթյու Մակքոնահիի և Զոի Սալդանյայի հետ միասին, հաղորդում է Armenian Film Society-ն...

Ժամանակակից օրակարգը փորձում է մեզ համոզել, որ շուտով կանանց կփոխարինեն իդեալական ավատարները՝ անթերի արտաքինով, ուղեղի փոխարեն խոհարարական գրքով և գլխացավ չունեցող տրամադրությամբ։ Կանայք ուրախ են. վերջապես իրենց հանգիստ կթողնեն։ Տղամարդկանց էգոն շոյող անիրավունք ստրկուհու մասին հավերժական «թաց» ֆանտազիաներն մենք անգամ լուրջ չենք էլ դիտարկում։ Բայց նահապետական կարծրատիպերը, որոնք հիմա մեծ աղմուկով փլուզվում են, հիանալի թեմա են հեգնանքի համար՝ համեմված արագ զարգացող տեխնոլոգիաների մոտիվներով։ Ինչ-որ տեղ մենք սրա մասին արդեն լսել ենք․․․ ա՜հ, այո, ամենուր։

Օրինակ՝ «Սոուլմ8յթ» (Soulm8te) ֆիլմում, որը պատմում է հենց այդպիսի անթերի ավատարի մասին (իհարկե՝ իգական սեռի)։ Էլ ինչի՞ն է պետք ուրիշը. տղամարդիկ առանց այն էլ ոչ մեկին պետք չեն, ուրիշ բան են կանայք՝ ատում ենք, բայց կարիքն ունենք։ Հենց այսպիսի տրամադրությամբ են սկսվում ֆիլմի առաջին կադրերը, որտեղ տղամարդը սեքսով է զբաղվում կին ավատարի հետ, որը, որքան էլ անսպասելի է, ամենապատասխանատու պահին խափանվում է։ Խոստովանեք՝ այս պահին դուք էլ ժպտացիք։

Այս հրաշք-կինը, որը քիչ էր մնում վնասեր տղամարդու «վարունգը», պարզվում է՝ ինչ-որ խոշոր տեխնոլոգիական կորպորացիայի նորարարական մշակում է։ Մենք բոլորս արդեն գիտենք այս պատմության շարունակությունը. այստեղ ոչ մի անսպասելի բան չկա և չի էլ կարող լինել։

Սյուժեն, ճշգրիտ հաշվարկված համակարգչային կոդի պես, զարգանում է բոլոր կանոններով։ Գլխավոր հերոսների մեր եռանկյունին բաղկացած է ձանձրալի ծրագրավորող Դեյվիդից, որը սգում է քաղցկեղից մահացած կնոջ մահը, իդեալական ավատար Սառայից, որը ստեղծված է ճիշտ Դեյվիդի ճաշակով, և կենդանի կին Օբրիից՝ իր՝ ոչ մեկին պետք չեկող քննադատական մտածողությամբ։

Օբրիին ինչ-որ պատճառով դուր է գալիս իր ձանձրալի գործընկեր Դեյվիդը, որն զբաղված է միայն ինքնախղճահարությամբ։ Գլխավոր մենեջերի խորհրդով մեր թուլամորթ հերոսը մի հավելված է ներբեռնում, որտեղ արհեստական բանականության (ԱԲ) հետ սկսում է շփվել ճիշտ կենդանի մարդու պես։ Ի դեպ, խոսքը ծրագրավորողի մասին է, որը կարծես թե պետք է որ գլուխ հաներ իր մասնագիտությունից, բայց փոխարենը մեզ ցույց են տալիս բարդույթներով լի մի տղամարդու, որը վերջապես գտել է մեկին, ում գլխին կարող է «լցնել» իր նվնվոցը։

Անտանելի է նայել, թե ինչպես է Դեյվիդը լուրջ և արժեքավոր ՏՏ մասնագետից վերածվում կատարյալ ապուշի։ Նա այնքան արագ է տարվում ԱԲ-ի հետ զրույցներով, որ քիչ է մնում սիրահարվի նրան՝ հոգատարություն նմանակող «ո՞նց ես քնել / կերե՞լ ես / ո՞նց ես քեզ զգում» ոճի հաղորդագրություններից հետո։

Հանուն արդարության նշենք, թե որքան գեղեցիկ է ռեժիսոր Քեյթ Դոլանը ներկայացրել այս պահը. ԱԲ-ի հետ «հանդիպումից» առաջ Դեյվիդի բնակարանը նման էր խուլ ու մութ քարանձավի, իսկ հետո լույսերը կտրուկ փոխվեցին տաք արևային լույսի, որը պատուհաններից ընկնում էր Դեյվիդի երջանիկ դեմքին։ Գունային կորեկցիայի այս խաղը հետագայում նույնպես շատ նկատելի կլինի։

Շուտով միայն շփումը քիչ է դառնում, և Դեյվիդը որոշում է համաձայնել նոր ԱԲ ավատարի թեստավորմանը։ Առաքիչը բերում է մետաղական դագաղ, որտեղից կենդանանում է իր նամակագրությունների իդեալական լեդին՝ Սառան։ Սակայն հիշենք, որ ֆիլմը ժամանակ առ ժամանակ առատ է հեգնանքով, ուստի անմիջապես լսում ենք. «Ներառված է երեք հագուստ՝ գոգնոցով սարաֆան, գիշերային ակումբի զգեստ և դպրոցականի համազգեստ»։ Իսկական «Երեք ընկույզ Մոխրոտի համար» հեքիաթի տղամարդկային տարբերակը։

Սառան արագ սովորում է, տեսնում է հերոսի անոթազարկը, հույզերն ու ենթադրյալ մտքերը։ Ցերեկը, քանի դեռ հերոսն աշխատանքի է, մեր շիկահեր ավատարն ուսումնասիրում է թխվածքաբլիթների հարյուրավոր բաղադրատոմսեր, իսկ երեկոյան բավարարում է Դեյվիդին։ Այստեղ էլ առաջին անգամ հոսում է տղամարդկային արցունքը։ Սակայն Դեյվիդին անհանգստացնում է նրա իդեալական ու անիրական լինելը (ի՜նչ անսպասելի է), ինչը կերպարները գեղեցիկ կերպով անվանում են «պաշտպանության արձանագրություններ»։

Երբ Դեյվիդը հիշում է որպես ծրագրավորող իր հանճարեղության մասին, սկսում է փոխել Սառայի կոդը՝ ավելացնելով քննադատելու, սարկազմի, անհամաձայնության, սեփական կարծիք և կամք արտահայտելու ֆունկցիաներ։ Սկզբում դա զվարճալի է, քանի որ Սառան կարող է խայթել Դեյվիդին, վազել-դուրս գալ ու թռչկոտել անձրևի տակ և առհասարակ իրեն պահել կենդանի կնոջ պես։ Բայց հետո, իհարկե, ԱԲ-ին մարդկայնացնելու հերոսի բոլոր փորձերը շրջվում են հենց իր դեմ։

Ի վերջո, երբ ամեն ինչ դուրս է գալիս վերահսկողությունից, բոլոր կերպարներից միայն Օբրին է պահպանում ինքնատիրապետումն ու բանականությունը, և արդյունքում հենց նա էլ հարթում է ողջ խառնաշփոթը։ Տեսարաններից մեկում Սառան մարդկային ձևով նախատում է Դեյվիդին. «Այդ ի՞նչ ես գտել դրա մեջ։ Նրա ոտքերը չսափրած են, մազերը՝ յուղոտ, մաշկը՝ չոր, իսկ ես անթերի եմ, բայց դու միևնույնն է դժգոհ ես»։ Սա տեղի է ունենում այն բանից հետո, երբ ավատար Սառան չի հասկանում, թե ինչպես է իր ողջ իդեալականությամբ հանդերձ պարտվել այդ չսափրված Օբրիին անգամ անկողնում։ Ի՜նչ անսպասելի է, այնպես չէ՞։

Եվ թեև ֆիլմը չափազանց կանխատեսելի է, միևնույն է, դերասանական լավ խաղն ու սյուժեի դինամիկան սփոփում են հանդիսատեսին, ինչպես և տեխնոլոգիաների վտանգի մասին բարոյախոսությունների ու մետաղի արյունալի դաժանության բացակայությունը։

Այն բանից հետո, երբ Դեյվիդն անհաջող կերպով Աստված է խաղում, հանդիսատեսին պետք է որ պաթոսով լի և փիլիսոփայական խրատներ մատուցեին։ Սակայն ռեժիսորը չի անում դա՝ ֆինալում ձեզ թողնելով լարվածության թեթև զգացումով և հիշեցնելով, որ աշխարհը շարունակում է պտտվել տղամարդկանց սեռական չբավարարվածության և բարդույթների շուրջ։ Եվ նույնիսկ արհեստական բանականությունն է դա արդեն հասկացել և զինվել այդ գիտելիքով։

Ռեգինա Մելիքյան

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում