«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

Հայ ֆեմինիստուհի. առասպե՞լ, թե՞ արդեն իրականություն

21:14, 19 մարտի

Հայ ֆեմինիստուհի. այս արտահայտությունն արդեն իսկ ականջ է ծակում: Այն անհեթեթ ու նույնիսկ ծիծաղելի է թվում: Միջին վիճակագրական հայ տղամարդու պատկերացումներում ոչ մի կերպ չի տեղավորվում ֆեմինիզմ եւ հայուհի հասկացությունը:

Մեղավոր եմ, զղջում եմ: Ինձ մոտ, ինչպես եւ շատ տղամարդկանց, «ֆեմինիստուհի» բառը լսելիս երեւակայությունս ագրեսիվ, սեռական առումով չբավարարված, կասկածելի արտաքինով, տղամարդուն ատող պարկեր է ստեղծում,  խառնուրդ՝ էնտուզիազմով լի կոմսոմոլուհու, ով կարտոֆիլ հավաքելու է գնում եւ սարսափելի կնոջ, ով հասարակության մեջ մերկ կրծքով քայլելու իրավունքներն է պաշտպանում: Անձամբ ես կարծում եմ, որ ֆեմինիզմի առաջացման համար առաջին հերթին մեղավոր են տղամարդիկ. ժամանակին չեն սիրել գեղեցիկ կնոջը: Արդյունքում ֆեմինիզմ են ստացել, կնոջ պատասխանը տղամարդու ինքնագոհությանն ու մեծամտությանը:

Կատակը՝ կատակ, բայց վերադառնանք մեր տխուր իրականությանը: Հայ ֆեմինիստուհիների մասին մտքերն ինձ անհասկանալի եզրահանգման բերեցին: Մի կողմից՝ ժամանակակից հայ կինը չի կարող ֆեմինիստուհի լինել, իսկ մյուս կողմից՝ հայուհու առանձնահատկությունը նրանում է, որ նա մասամբ ավելի շատ ֆեմինիստուհի է, քան բոլոր եվրոպացիները միասին: Եվ մեր կանայք հրաշալի են նրանով, որ չեն էլ կասկածում, որ ֆեմինիստուհի են: Խոսքն այն քնքուշ աղջիկների մասին չէ, ովքեր «կարմիր խնձորի» դեմ զվարճալի ակցիաներ են կազմակերպում: Հայուհին իր բնույթով դատապարտված է տղամարդուն ենթարկվելու: Ի դեպ՝ ինչպես ցանկացած կին: Անկախության, ազատության, հավասարության մասին բոլոր խոսակցությունները մոռացվում են, երբ կինը սիրում է տղամարդուն: Հավատացեք, յուրաքանչյուր կին, եթե իրականում եւ անկեղծ սիրում է, ընդունակ ու պատրաստ է ցանկացած զոհաբերության: Եվ դրանով նա գերազանցում է տղամարդուն, քանի որ դրա համար համարձակություն եւ ուժ է պետք, եւ հենց այս հատկություններն են, որ երբեմն չեն բավականացնում տղամարդկանց:

Հայ կինը ծնվում է այն մտքով, որ ամբողջ աշխարհն իրեն ինչ-որ բան պարտք է, հատկապես՝ տղամարդիկ: Եվ ոչ միայն պարտք են, այլեւ պարտավոր են: Ինչո՞ւ: Միայն այն պատճառով, որ նա Կին է: Ենթարկվելով՝ հայ կինն աննկատ առավելություն է ստանում եւ իշխանությունն իր ձեռքը վերցնում: Այս տեսանկյունից նա պարզապես գիտակ է, ում հաճախ բարձրագույն կրթություն պետք չէ: Այդ մեր կանանց զարմանալի հատկությունն է: Նրան պետք չէ տղամարդու հետ պայքարել հավասար իրավունքների համար, քանի որ մասամբ նա ավելի շատ իրավունքներ ու արտոնություններ ունի:

Պետք է խոստովանել, որ իրականությունն իր կանոններն է թելադրում, երբեմն՝ առավել քան դաժան: Եվ գոյատեւելու համար կինը ստիպված է ենթարկվել իրողությանը: Հայուհին, պահպանելով իր օջախի պահապանի ավանդական դերը, նույնպես փոխվում է: Նա ավելի կիրթ է դարձել, ինքնավստահ, ավելի ուժեղ: Երբեմն ստիպված է իր վրա վերցնել ոչ միայն պահապանի, այլեւ պաշտպանի եւ օջախը ստեղծողի դերը: Այդպիսի օրինակները շատ են եւ դրանք հերքելը հիմարություն ու անհեթեթություն է: Բայց այս ամենը տեղի է ունենում ոչ թե հանուն ազատության ու ֆեմինիզմի, այլեւ իրավիճակի ուժով: Բնականաբար, ոչ հեռավոր ապագայում սա կբերի հայ կանանց նոր սերնդի առաջացման, ովքեր վստահ կլինեն, որ միայն իրենց վրա պետք է հույս դնեն: Եվ սրանում պետք է մեղադրել ոչ թե «ընդհատակյա մութ ուժերին, ովքեր ցանկանում են կործանել Հայաստանը», այլ ինքներս մեզ, առաջին հերթին՝ հայ տղամարդկանց: Մեր տղամարդիկ վերջին ժամանակներում կոտրված են: Ես համարձակվում եմ այդ խոստովանել: Մեր հայրերի ու պապերի սերունդը՝ տղամարդկային ճիշտ պատկերացումներով, ցավոք, անցյալում է: Նրանց փոխարինելու են եկել կասկածելի անձինք, որոնց ամբողջ ինտելեկտն ու արականությունն առնանդամի գլխի չափ է: Սրանում է մեր ամենամեծ դժբախտությունը...

Ալեքս Ալիխանյան


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search