Մարդը առաջին հերթին հոգի է. Նարինե Գրիգորյան

Թատրոնը՝ որպես ներշնչանքի աղբյուր․ Մարիկա Դովլաթբեկյանը՝ բեմից դուրս

Աիդա Կարապետյանի ու ամուսնու՝ Արամի սիրո պատմությունը. ծանոթությունից մինչև անսպասելի ամուսնություն

Մարդիկ կան՝ վատ բաներ են մեր հետևից ասում, մարդիկ կան՝ ուրախանում են. Հելոուինը` Հայաստանում

VIDEO. Սոս Ջանիբեկյանը, Լուիզա Ներսիսյանը, Դիանա Մալենկոն և Լևոն Հախվերդյանը՝ սիրային քառանկյունու կիզակետում

Ինչպես Նարեին դիմավորեցին «Զվարթնոց» օդանավականում՝ «Մանկական Եվրատեսիլում» հաղթանակից հետո. երգչուհու էմոցիաները

Թեմա կա. ո՞ւմ մասին է Աստղիկ Սաֆարյանը մտածում գիշերվա 2-ին և ո՞ւմ է տեսնում որպես «Երկու աստղի» հաջորդ զույգ

Օսկար Ուայլդի «Սալոմեն»՝ Երևանի դրամատիկական թատրոնի նոր հարթակում

Կանանց զուգարանից՝ հասարակության հայելի. «Toilet կանանց համար»

Մանկությանս տիկնիկը կուզեի վերադարձնել

Armenia Marriott-ում կրկին համաշխարհային գաստրոնոմիկ շոու է՝ Le Petit Chef-ը վերադարձել է Երևան

Երբևէ ասե՞լ եք «Ես քեզ սիրում եմ»՝ իրականում այդպես չզգալով

«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Նամակ խմբագրությանը. «Բաժանվել եմ ժլատ ամուսնուցս»

22:10, 2 մայիսի

Միգուցե շատերը ինձ ճիշտ չհասկանան, բայց տղամարդու ամենակարեւոր հատկանիշն ինձ համար առատաձեռնություն է, եւ ես չեմ կարողանում հանդուրժել ժլատ տղամարդկանց։ Ես շահամոլ չեմ, բայց կարծում եմ, որ եթե տղամարդը սիրում է կնոջը, ապա նա պետք է հաճույքով գումար ծախսի կնոջ համար։ Սակայն նախկին ամուսինս պատկանում էր տղամարդկանց այն դասին, որից ես մշտապես խուսափել եմ։ Արդյունքում մեկ տարի համատեղ կյանքից հետո ես հավաքեցի իմ իրերն ու հեռացա, քանի որ այլեւս ուժ չունեի դիմանալ այդ սարսափին։

Հավանաբար, կմտածեք, իսկ ինչու՞ եմ ամուսնացել։ Պարզվեց, որ նա մանիպուլյացիայի վարպետ էր։ Նա շատ չէր վաստակում. միջին աշխատավարձ էր ստանում (հայաստանյան չափանիշներով) եւ ուներ կայուն եկամուտ։ Հարաբերությունների սկզբում նրա բյուջեն ինձ շատ քիչ էր հետաքրքրում, քանի որ նա շատ ուշադիր էր, նրբանկատ, ծաղիկներ էր նվիրում, միասին գնում էինք սրճարան եւ այլն։ Այնպես, ինչպես սովորական զույգեր՝ առանց թանկարժեք նվերների։ Բայց դա բավարարում էր ինձ, քանի որ կարեւորը ոչ թե նվերի գինն է, այլ ուշադրությունը։ Հարսանիքից առաջ միայն մեկ անգամ է ինձ մոտ նման մտավախություն առաջացել, երբ նա բարկացավ, որ ես շատ կարագ եմ լցնում ճաշ եփելիս։ Բայց ես մտածեցի, որ հավանաբար նա յուղոտ ուտեստներ չի սիրում։ Սակայն միայն հարսանիքից մեկ շաբաթ անց ես հասկացա, որ սխալվում էի։ Հարսանեկան բոլոր նվերները նա միանգամից «առգրավեց»՝ հայտարարելով, որ պետք է պահել սեւ օրվա համար։ Նա մշտապես հետեւում էր, թե որքան հեղուկ եմ օգտագործում ափսեները լվանալիս, ինչքան կարագ եմ լցնում ճաշ եփելիս, որքան երկար եմ լողանում եւ այլն։ Սենյակում կարելի էր միացնել միայն մեկ լամպ ու հեռուստացույց։ Իհարկե, տանը ջեռուցման համակարգ անցկացնելու մասին խոսք անգամ չէր կարող լինել՝ չնայած մենք ֆինանսապես կարող էինք մեզ դա թույլ տալ։ Նոր հագուստ, կոսմետիկ միջոց կամ վարսավիրանոց գնալը արգելված էր։

«Դու կարող ես ինքդ հարդարել եղունգներդ։ Ես սիրում եմ, որ վարսերդ իրենց բնական վիճակում են։ Ինչու ես քսուքներ գնում, մի՞թե հավատում ես գովազդներին»։ Եվ այսպես շարունակ։ Նրա հետ խոսելու բոլոր փորձերը, բացատրությունները ոչ մի արդյունք չէին տալիս։ Սրճարան գնալու, թեկուզ հազվադեպ, մասին կարելի էր միայն երազել։ Ավելին, նա վերահսկում էր նաեւ այն, թե ինչպես եմ ես ծախսում իմ աշխատավարձը եւ նրան դուր չէր գալիս իմ շռայլ բնավորությունը։ Ես միշտ դեմ եմ եղել «իմ-քո գումար» հասկացությանը, սակայն իմ պարագայում ես ստիպված էի հենց այս մեթոդով շարժվել, այլապես ես միայն մետրոյի կամ երթուղայինի գումար կստանայի, որովհետեւ տաքսին «անթույլատրելի շքեղություն է»։

Դա կյանք չէր, այլ փորձանք։ Ամեն անգամ, երբ ես հավաքում էի իրերս ու հեռանում, նա ինձ խնդրում էր, որ վերադառնամ՝ ասելով, որ հանուն ինձ պատրաստ է ամեն ինչի։ Բայց ցավոք, նրան անհնար է փոխել։ Ի վերջո ես հասկացա, որ մենք ընտանիք չեն կարող կազմել եւ վերջնականապես հեռացա։ Մեկ շաբաթ առաջ մենք պաշտոնապես ամուսնալուծվեցինք։ Դրանից հետո նա ինձ «անհոգի ու շահամոլ քած» անվանեց։ Թող այդպես լինի, բայց այժմ ես ազատ եմ։ Կարող եմ պաղպաղակ գնել ու հանգիստ ուտել այն։ Չէ՞ որ մի անգամ ենք ապրում, ինչու պետք է զրկենք մեզ հաճույքներից՝ «սպասելով սեւ օրվան»...

 

 

 

Լիլիթ Պ.

 


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search