• Հայկական տեսանյութը համաշխարհային մշակութային թրենդում նվաճում է սոցցանցերն ու գրավում արտասահմանյան մեդիաների ուշադրությունը

  Ռեժիսոր և օպերատոր Ավո Հարությունյանի ու Black Flight թիմի կողմից միջազգային տեսողական թրենդի շրջանակում նկարահանված «BORN FROM CULTURE | ARMENIA» տեսանյութը հրապարակումից ընդամենը մեկ շաբաթ անց հատել է մեկ միլիոն դիտման սահմանագիծը...

• Հայաստանի զբոսաշրջային բումը. Ինչպես է երկիրը գրավում ճանապարհորդներին 2026 թվականին

  2026 թվականը ռեկորդային տարի էր հայկական զբոսաշրջության համար. երկիրն ունեցավ զբոսաշրջիկների աննախադեպ աճ՝ գրանցելով անկախությունից ի վեր լավագույն ցուցանիշները…

• «Խաղողօրհնեք»-ի փառատոնը՝ Արենիում. Ինչպես է գինու տուրիզմը զարգանում գյուղական տարածքներում

  Արենի համայնքում անցկացվող փառատոները մշակութային միջոցառումներ են, բայց դրանք նաև ծառայում են որպես զբոսաշրջության, փոքր բիզնեսի և գյուղական վայրերի զարգացման գործիք․․․

• «Երազ Այգում» կանցկացվի Ազգային տարազի փառատոնը

  Օգոստոսի 16-ին «Երազ Այգի»-ում տեղի կունենա Ազգային տարազի փառատոնը, որը մեկ հարթակում կմիավորի հայկական ազգային տարազը, ավանդական արհեստները, երաժշտությունը, էթնոդիզայնն ու Խաղողօրհնեքի դարավոր ավանդույթը...

• «Հայկական ժամադրությունների մշակույթը վնասում է մեր ժողովրդագրական ցուցանիշներին»

  Երբ մարդիկ խոսում են ժողովրդագրական ճգնաժամի մասին, նրանք սովորաբար հիշատակում են արտագաղթը, ցածր աշխատավարձը կամ բնակարանների բարձր գները: Եվ գրեթե ոչ ոք չի խոսում ժամադրությունների մասին, չնայած որ դա այն վայրն է, որտեղից սկսվում է յուրաքանչյուր ընտանիք․․․

• «Նավասարդ» հայ-իրանական փառատոնը նշում է 5-րդ հոբելյանը․ Սիսիանում սպասվում են երկու օր տևող մշակութային ու խոհարարական տոնակատարություններ

  Այս տարի «Նավասարդ» հայ-իրանական մշակութային և խոհարարական փառատոնը նշում է իր 5-ամյակը...

• Հայկական հետք K-Pop-ում. Հայ տղամարդու պատմությունը, որը նվաճել է կորեական զվարճանքի արդյունաբերությունը

  Հայաստանը հաճախ չի հիշատակվում զրույցներում, առավել ևս՝ K-pop-ի համատեքստում․․․

• Իվան Դորնի վարպետության դասը Երևանում. «Ես դիմեցի Աստծուն՝ երաժշտության ռիթմի միջոցով»

  Հայտնի ուկրաինացի երաժիշտ, պրոդյուսեր և նորարարական երաժշտական ​​նախագծերի ստեղծող Իվան Դորնը հատուկ հյուր էր Երևանում անցկացվող միջազգային Notations Lab-ում․․․

Ցեղասպանության հիշողությունն այսօր ոչ միայն ամսաթիվ է, ոչ միայն պատմություն, այլև գործողություններ, որոնք կրկնվում են տարեցտարի՝ հուշահամալիր տանող ճանապարհը, ծաղիկները, լռությունը, ընտանեկան զրույցները, երեխաներին բացատրելու փորձերը, թե ինչ է պատահել... Շատերի համար այս օրը, առաջին հերթին, մնում է կոլեկտիվ ներկայության փորձառություն։ «Այնտեղ՝ Ծիծեռնակաբերդում, բոլորի հետ լինելով՝ հասկանում ես, որ մենք դեռ միասնական ենք, և որ այս օրվա նշանակությունը մնում է խորը։ Այնտեղ կա յուրահատուկ էներգիա հենց այդ օրը»,-նկարագրում են մարդիկ հուշահամալիր այցելելու իրենց փորձառությունը։

Սակայն այսօր հիշողությունը միայն միասնության մասին չէ. այն նաև բարդ ներքին գործընթաց է։ Ավելի ու ավելի է հնչում այն ​​միտքը, որ կարևոր է ոչ միայն հիշել, այլև հասկանալ, թե ինչպես է փոխանցվում այս գիտելիքը։ «Սա ատելության արատավոր շրջան է, որը փոխանցվում է հաջորդ սերնդին։ Ատելությունն ու անհանդուրժողականությունը ձեռքբերովի վարքագծեր են»,-նշել են քննարկման մասնակիցները։ Այս առումով հիշողությունը պահանջում է գիտակցում. այն կարող է կամ հավերժացնել տրավման, կամ օգնել մեզ վերանայել այն։

Ոմանց համար ապրիլի 24-ը մարդկային դաժանության սահմանների ամենամյա հիշեցում է։ «Ամեն տարի ինձ հիշեցնում են, թե որքան դաժան կարող է լինել աշխարհը։ Բայց երբ լսում եմ փրկության պատմություններ, դեռ հավատում եմ, որ բարությունը կարող է փոխել այն»,- խոստովանում է հարցազրույց տվածներից մեկը։ Այստեղ հիշողությունը գոյություն ունի ոչ թե որպես անցյալ, այլ որպես ներկան բացատրելու միջոց։

Կորուսյալ և վերականգնված ինքնության թեման առանձնահատուկ է։ Սփյուռքում հայտնվածների սերունդները ավելի ու ավելի են խոսում լեզվի և մշակույթի հետ վերամիավորման փորձերի մասին։ «Իմ նախապապերը փախել են Էրզրումից... ավելի ուշ նրանք որոշեցին, որ ամերիկացիներ են։ Եվ հիմա ես նրանցից հետո առաջինն եմ, ով կարողանում է հայերեն խոսել»,-գրում է օգտատերերից մեկը։

«Ես այս թեման ուսումնասիրել եմ ուսանողական տարիներից ի վեր, և ամեն տարի ապրիլի 24-ը տարբեր կերպ է ընկալվում։ Սկզբում դա պարզապես պատմություն է, բայց հետո հասկանում ես, որ խոսքը հիշողության, արժանապատվության, այն մարդկանց մասին է, որոնց փորձել են ջնջել»։ Եվ ամենադժվարն այն է, որ նույնիսկ այդքան տարիներ անց դու շարունակում ես նոր բաներ սովորել։ Ամեն տարի նոր հետազոտություններ են ի հայտ գալիս, արխիվներ են պեղվում, լուսանկարներ են հայտնաբերվում, որոնց գոյության մասին ոչ ոք չգիտեր, և վերակառուցվում են բաժանված և կորած ընտանիքների պատմությունները։ Յուրաքանչյուր նման հայտնագործություն մեզ վերադարձնում է պատմությանը՝ որպես կենդանի փորձառություն, որի ընթացքում դեմքեր, ճակատագրեր և ձայներ կրկին ի հայտ են գալիս թվերի հետևում։

Կա հիշելու մեկ այլ, ավելի հանգիստ միջոց՝ ընտանիքը։ «Ամեն տարի ես իմ երեխաներին տանում եմ Ծիծեռնակաբերդ։ Ես ուզում եմ, որ նրանք իմանան, թե որ ազգին են պատկանում»,-ասում է մասնակիցներից մեկը։ Այստեղ հիշողությունը փոխանցվում է ոչ թե կարգախոսների միջոցով, այլ կրկնվող ժեստի միջոցով, որը ժամանակի ընթացքում դառնում է անձնական պատմության մաս։

Այսօր Ցեղասպանության հիշողությունը գոյություն ունի մի քանի չափումներով. որպես կոլեկտիվ ծես, որպես անձնական փորձառություն, որպես ընտանեկան ավանդույթ և որպես գիտակցված ընտրություն այն մասին, թե ինչ փոխանցել։

Ի՞նչ է նշանակում հիշել 111 տարի անց։ Հնարավոր է՝ սա նշանակում է ոչ միայն հիշել բոլորի հետ միասին, այլև գիտակցաբար ապրել այս հիշողությունը՝ հասկանալ, թե ինչ ես զգում, ինչպես ես խոսում դրա մասին և ինչ ես փոխանցում, լինել դրա կրողը և պահապանը։

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում