• Գիշերային Երևանը երաժշտության հնչյունների ներքո. երեկո KAMI FRIENDS-ի հետ՝ Ա. Խաչատրյանի անվան համերգասրահի տանիքին

  Երեկոյան Երևանը հատկապես գեղեցիկ է թվում։ Ավելի գեղեցիկ՝ Արամ Խաչատրյանի անվան համերգասրահի տանիքից․․․

• «Երևանի գիշերները» մշակութային նախագիծը կանցկացվի մայրաքաղաքի տարբեր այգիներում

  «Երևանի գիշերները» մշակութային նախագիծը բաղկացած է 6 համերգից՝ 3 դասական և 3 ջազային, որոնք կանցկացվեն Երևանի տարբեր այգիներում…

• «Գութան» փառատոնը նվիրված կլինի Գագիկ Գինոսյանի 60-ամյակին և կրկին կհամախմբի հայկական երգի և պարի լավագույն խմբերին

  Օգոստոսի 22-ին՝ ժամը 19:00-ին, «Մրրո» հայ ազգային արվեստի կենտրոնի նախաձեռնությամբ Երևանի Գաֆէսճյան քանդակների պարտեզում (Կասկադ) տեղի կունենա «Գութան» Հայաստանի ազգային-ավանդական երգի-պարի ամենամյա փառատոնը…

• Ծեսը միավորում է աշխարհները». Հինգ հազարամյա ճանապարհորդություն Լյանչժու քաղաքակրթությամբ

  Հինգ հազար տարին կարող է թվալ անսահման հեռավոր անցյալ…

• Կարապի լիճը երեք ժամով դարձավ Երևանի ամենամեծ ընթերցասրահը. Ամերիաբանկը միացել է «Զանգակ»-ի նախաձեռնությանը

  Երևանի ամենասիրելի անկյուններից մեկը՝ Կարապի լճի տարածքը, հուլիսի 19-ին մի քանի ժամով կտրվեց առօրյա աղմուկից ու վերածվեց բաց երկնքի տակ գործող մեծ ընթերցասրահի․․․

• Հայտնի հիթեր, թեժ տրամադրություն ու կրակոտ պարեր «Շադեի» ներքո․ հայտնի ռուս ռեփեր Մոտը ելույթ ունեցավ Երևանում՝ Summer Fest 2026-ին (VIDEO)

  Երեկ, վերջապես, Երևանում մի փոքր զով էր, բայց Dalma Parking-ում թեժ էր՝ չնայած անձրևին ու քամուն․․․

• «Պետք է պատմենք, թե ինչպիսի ժողովուրդ ենք՝ հարուստ մեր պատմությունով ու պայքարով, գրականությամբ, արվեստագետներով, դերասաններով». Սիմոն Աբգարյան

  Երևանում երեկ՝ հուլիսի 13-ին, պաշտոնապես մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» 23-րդ կինոփառատոնը…

• Ինչպե՞ս Նարինե Հայրումյանը փոքրիկ Արցախ ստեղծեց իր այգում. Կոտայքի մարզում գտնվող ծաղիկների դրախտավայրը, որը գերել է համացանցը (ֆոտո/վիդեո)

  Երևանից մեքենայով մոտ 30 րոպե հեռավորության վրա՝ Կոտայքի մարզի Կամարիս գյուղում, կա մի գողտրիկ վայր, որի դարպասներից այն կողմ տարածվում է թարմ ծաղիկների բույրը, իսկ ներսում իսկական դրախտ է աչքերի համար...

Խորոված՝ յուղոտ, հյութեղ, խրթխրթան ուտեստ, որն անպայման պետք է ուտել մանղալի կողքին կանգնած, ձեռքերով, մատները փոքր-ինչ վառելով։ Մսի փոքրիկ կտորը փաթաթում են լավաշի մեջ եւ զգալով խորովածի հյութալի համը՝ վայելում այն։ Իսկ վերջում լպստում մատներն ու ձեռքով մաքրում բերանը. չէ՞ որ այս ամբողջ արարողակարգը լիարժեք չի լինի, եթե նախամարդու զգացողությունները չապրես։ Այնուհետեւ, հենց կրակի մոտ մի բաժակ կարմիր գինի կամ տնական օղի են խմում։ Ինչպիսի՜ հաճույք... Ոչ մի թանկարժեք ռեստորանի ուտեստ չես կարող համեմատվել անամոթ որկրամոլի այս վայելքի հետ։   

Մի անգամ ծանոթ ընկերներիցս մեկի հետ մայրաքաղաքի իտալական ռեստորաններից մեկում վայելում էինք արտասահմանյան գինի եւ համեղ խորտիկներ։ Նայելով իր բաժակին՝ հանկարծ նա ասաց. «Այս ամենը ժամանակավոր է... հայերին պետք է խորոված ու քաբաբ... իսկ այս «ֆինտուֆլուշկաները» նորաձեւության անցողիկ շունչ են»։ Չնայած նրա այս խոսքերին ես դեմ արտահայտվեցի, սակայն սթափ ուղեղով խորհելուց հետո հասկացա, որ նա ճիշտ է։ Այս պարզ ու հասարակ ուտեստը մեր մշակույթի մասն է կազմում եւ այն կարելի անգամ ներառել հայերի ազգային արժեքների ցանկում։ Կրակի վրա եփված միսը ոչ թե պարզապես ուտեստ է, այլ սուրբ արարողակարգ, որի միջոցով մենք զգում ենք նախնիների շունչը եւ մեր միջեւ առկա կապը։ Խորովածը կերակուր է, որը միավորում է ընտանիքը, ընկերներին, եւ անգամ՝ թշնամիներին։

Խորովածը միշտ տղամարդն է պատրաստում։ Այս սովորությունն արտացոլում է տղամարդու նշանակությունը եւ սահմանում կնոջը դերը։ Միսը ընտրելն ու գնելը, համեմելն ու շամփուրի վրա շարելը անում է տղամարդը։ Ամեն ընտանիքում կա տղամարդ, որին մյուս անդամները լիովին վստահում են խորոված պատրաստելու սուրբ գործը։ Մեր «գերդաստանում» այդ տղամարդը իմ հայրն էր։ Երբ նա «բաստուրմա էր դնում» այս ֆանտաստիկ ուտեստը... դա ասես բարձրարժեք պոեզիա լիներ։ Իր բոլոր գործողությունների ժամանակ նա ասում էր, թե ինչպիսի «անմահական» խորոված է ստացվելու՝ չմոռանալով «վախ... վախ» եւ «պահ...պահ» վանկարկելու մասին։ Նա սիրում էր մսի մեծ կտորները՝ «չալաղաջները», որոնք նա շարում էր միանգամից երկու շամփուրի վրա եւ հպարտանում դրանով։ Ամեն անգամ կաթսան կափարիչով ծածկելուց հետո նա մեծ հպարտությամբ ասում էր մայրիկին. «Գիտե՞ս, թե ինչու է իմ խորովածը համով։ Որովհետեւ ես վերջում հոգուս մի մասնիկն եմ դնում դրա մեջ»։ Մեր ընտանիքում խորովածը լուռ չէին ուտում, քանի որ հայրս չէր սիրում այդպես։ Եթե լռությունը երկար էր շարունակվում, նա անպայման ասում էր. «Փաստորեն, խորովածը համե՞ղ չէ», «Ինչու՞ եք լռում»։ Այս խոսքերից հետո ընտանիքի բոլոր անդամները սկսում էին իրենց «վայ-վույը»՝ «Ինչ անմահական խորոված է» ասելով...

Հիշու՞մ եք, թե ինչպիսին էր Պռոշյան փողոցը 90-ականներին։ Ուղղակի հեքիաթային էր. շատակեր եւ որկրապմոլ մարդու երազանք։ Տասնյակ փոքրիկ տաղավարներ, որտեղ կլորիկ փորով, մազոտ ձեռքերով, սպիտակ շապիկներով տղամարդիկ պատրաստում էին խորոված, որի բույրը տարածվում էր ամբողջ փողոցով մեկ։ Այժմ ամեն ինչ «քաղաքակիրթ» է դարձել։ Փոքրիկ «խորովածանոցներին» փոխարինելու են եկել «օբյեկտները» եւ ըստ իս՝ անվերադարձ կորցրել կոլորիտը...

Էմմա Օ. 

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում