Բլոգ Լի. «Թանգարանային գիշերը» Երեւանում

Երեւանում 14-րդ անգամ անցկացվեց «Թանգարանային գիշերը»

«Եվրատեսիլ 2018». ամփոփիչ հոլովակ NEWS.am STYLE-ից

Արքայազն Հարրիի եւ Մեգան Մարքլի հարսանեկան արարողությունը

Հայ դերասանուհիները՝ գայթակղիչ հոլովակում

Բլոգ Լի. Գինու փառատոն․ Զբոսաշրջիկներն ու մասնակիցները՝ միջոցառման մասին

Երեւանում մեկնարկել են Գինու օրերը

Սրբուհի Սարգսյանի եւ Allusion Band-ի համերգը՝ նվիրված հաղթանակի օրվան

«Եվրատեսիլ 2018». Սեւակ Խանաղյանն իր պարտության մասին

«Շոկի մեջ ենք, որ Սեւակը չանցավ եզրափակիչ»․ Wiwibloggs-ի Ուիլյամն ու Դեբանը՝ «Եվրատեսիլի» առաջին կիսաեզրափակիչի արդյունքների մասին

«Եվրատեսիլ 2018». Սեւակ Խանաղյանի ելույթը՝ առաջին կիսաեզրափակիչում

«Եվրատեսիլ 2018»․ Սեւակ Խանաղյանի ելույթը ժյուրիի համար

«Եվրատեսիլ 2018»-ի մասնակիցների ողջույնները Հայաստանին

«Ուզում եմ ինձնով հպարտանաք, այնպես, ինչպես ես ձեզնով». Սևակ Խանաղյան

Ֆիլիպ Կիրկորովը` Սևակ Խանաղյանի մասին

Բլոգ Լի. բացահայտում եմ հրաշք Գեղարդը

Քիմ Քարդաշյանը Շերի համերգին ներկայացել է Շերի կերպարով

Սրբուհի Սարգսյանը վերադարձել է Երեւան

Ուղեւորություն Արցախ հանգստյան օրերին. ի՞նչ կարելի է տեսնել

15:09, 15 հոկտեմբերի

Հանգստյան օրերին ընտանիքով Արցախում էինք: Մեկնելիս երկար մտածում էինք՝ ո՞ր ճանապարհով գնալ՝ Վարդենիսով, թե՞ Գորիսով: Բոլոր ծանոթները պնդում էին, որ հարկավոր է Սոթքի լեռնանցքով գնալ, քանի որ ճանապարհն ավելի լավն է, նոր ասֆալտապատված: Արդյունքում՝ որոշեցինք երկու մայրուղիներից էլ օգտվել:

Արցախ կարելի է գնալ կա՛մ հանրային տրանսպորտով, կա՛մ տաքսիով: Ամեն օր առավոտյան 8-ից ժամը մեկ Երեւանի կենտրոնական ավտոկայանից Ստեփանակերտ միկրոավտոբուսներ են գնում, որոնք Արցախ են հասնում 6 ժամում՝ Վայք քաղաքում 30 րոպեանոց դադարով: Տոմսը 5.000 դրամ արժե, իսկ տաքսիով Ստեփանակերտ կարելի է հասնել 50.000 դրամով կամ ուղեկիցներ գտնել ու բաժանել գումարը: Իսկ մենք գնացինք մեր մեքենայով եւ բենզինի համար շուրջ 25.000 դրամ ծախսեցինք՝ երկու կողմի համար: Ի դեպ, Արցախում բենզինը 20-30 դրամով ավելի թանկ է, քան Երեւանում:

Ուղեւորությունը սկսեցինք Վարդենիս-Սոթք-Քարվաճառ-Մարտակերտ-Ստեփանակերտ նոր մայրուղով, ինչի համար ամենեւին չենք ափսոսում: 350 կմ երկարությամբ ճանապարհը հիմնանորոգվել է. նման ճանապարհով ընթանալը մեծ հաճույք է: Սա, թերեւս, Հայաստանի միակ ճանապարհն է, որտեղ չես մտահոգվում ավտոմեքենայի «ճակատագրի» մասին եւ արագ ընթանում ես: Ճանապարհի ձախ կողմում Սեւանն ու քարքարոտ ժայռեր էին, որոնք սահուն կերպով վերածվեցին ոլորանների, իսկ հետո՝ հեքիաթային անտառների: 3-4 ժամ ճանապարհ անցնելով, բնականաբար, քաղց զգացինք: Մտածելով, որ ճանապարհին որեւէ տեղ կճաշենք, մեզ հետ ոչինչ չէինք վերցրել: Բայց իզուր, քանի որ ճանապարհին որեւէ նորմալ տեղ չկար, որտեղ կարելի էր, ասենք, թարմ սպաս կամ խաչապուրի պատվիրել: Այս ճանապարհին Վարդենիսը, թերեւս, վերջին կետն է, որտեղ կարելի է գոնե բուլկի կամ ջուր գնել, իսկ դրանից հետո շուրջ 150 կմ որեւէ խանութ չկա: Այս մայրուղում նաեւ հազվադեպ կարելի է բենզալցակայան կամ գազալցակայան գտնել:

Որոշ ժամանակ անց այսպիսի ցուցանակ կտեսնեք՝ «Բարի գալուստ Արցախ» գրությամբ, որի ֆոնին բոլոր զբոսաշրջիկներն անպայման լուսանկարվում են: Մենք՝ նույնպես: Հսկիչ անցակետում Ռուսաստանի քաղաքացի մեր ուղեկիցների անունները գրանցեցին մատյանում, խնդրեցին թերթիկ լրացնել, որը վերադառնալիս պետք է թողնեին «մաքսատանը»:

Մի քիչ էլ առաջ անցնելով՝ կանգ առանք ճանապարհամերձ սրճարանում: Այստեղ, սակայն, սուրճից եւ խորովածից բացի՝ ուրիշ բան չկարողացան առաջարկել: Ստիպված եղանք բավարարվել սեւ սուրճով: 5 գավաթ սուրճի եւ մեկ տուփ վաֆլիի համար 1.000 դրամ վճարեցինք:

Ճանապարհին այցելեցինք Դադիվանք: Վանքը դիտահրապարակի դեր է կատարում, որտեղից հրաշալի տեսարան է բացվում դեպի հզոր լեռները: 1993 թվականից մինչեւ հիմա ակտիվ վերանորոգման աշխատանքներ են տարվում Դադիվանքում, որը Խորհրդային միության տարիներին անտերության էր մատնվել: Ստեփանակերտից 50 կմ հեռավորությամբ կանգ առանք «Խաչմերուկ» սրճարանում, որտեղ մեզ դիմավորեցին ինչպես հյուրերի, որոնց սպասում էին վաղ առավոտից:

Մեզ տնական ձեւով կերակրեցին. տապակած հավ, ամառային աղցան, աղի պանիր, թարմ հաց եւ տարատեսակ ըմպելիքներ: Այդ ամենի համար շուրջ 10.000 դրամ վճարեցինք:

Հետո ուղղվեցինք դեպի Գանձասար: Վանական համալիր տանող ճանապարհն անցնում է Վանք գյուղի միջով: Կենտրոնական փողոցում ճանապարհի երկայնքով դեռ խորհրդային ժամանակներից մնացած մեքենաների պետհամարանիշերից պատ է շարված:

Քարե Առյուծին հասնելու ճանապարհին էլ հնաոճ մեքենաներ են ցուցադրված՝ երկաթե հենասյուների վրա կանգնած:

Ստեփանակերտում պետք է իջեւանեինք «Նաիրի» հյուրանոցում: Այն ընդարձակ է՝ մանկական խաղահրապարակով ու սրճարանով:

Ընտանեկան համարը՝ չորս մահճակալով, բազմոցով, հեռուստացույցով եւ լոգասենյակով, մեկ գիշերվա համար 25.000 դրամ արժեցավ: Սենյակն ամրագրել էինք դեռեւս Երեւանում՝ մի կայքի միջոցով, որը մեզ նաեւ զեղչ տրամադրեց: Համարը շատ հարմարավետ էր, իսկ հյուրանոցը մոտ էր քաղաքի կենտրոնին: Ստեփանակերտը խնամված, մաքուր քաղաք է՝ հարմարավետ փողոցներով, զուսպ եւ սիրալիր մարդկանցով:

Երեկոյան Արցախի մայրաքաղաքը բազմամարդ էր, բայց խաղաղ: Դժվար է պատկերացնել, որ այստեղ դաժան մարտեր են ընթացել: Գուցե դա է պատճառը, որ մարդիկ այստեղ այլ կանոններով են ապրում՝ գնահատելով խաղաղության եւ կյանքի արժեքը: Ստեփանակերտը տիպիկ հայկական քաղաք չէ, այն ավելի շատ հիշեցնում է վրացական Բոլնիսին, տեղ-տեղ՝ Բաթումը, հատկապես ճանապարհի երկայնքով աճող սոճիների պատճառով: Ցավոք, Ստեփանակերտում միայն մի քանի ժամ անցկացրեցինք եւ չկարողացանք մի լավ շրջել ամբողջ քաղաքով:

Հաջորդ առավոտյան վերադարձանք այլ ճանապարհով: Շուշի մտանք՝ տեսնելու հին ամրոցն ու Ղազանչեցոց եկեղեցին: Վերադարձին ճանապարհը հոգնեցուցիչ էր՝ վտանգավոր շրջադարձերով եւ ոլորաններով:

Գորիսում համեղ նախաճաշեցինք. լոլիկով ձվածեղ, թարմ ռեժան եւ տաք հաց, որի համար շուրջ 8.000 դրամ վճարեցինք:

Երեւան-Գորիս-Ստեփանակերտ մայրուղին, ի տարբերություն նորի, ավելի աշխույժ է, ավելի շատ բնակավայրեր, լցակայաններ, զբոսաշրջային վայրեր կան: Երեւան վերադառնալիս հասցրեցինք լինել Տաթեւում, ճոպանուղի նստել, մեքենայով իջնել մինչեւ Սատանի կամուրջ: Եթե ժամանակ ունեք, կարող եք նաեւ գիշերել Տաթեւում:

«Հին» մայրուղին, չնայած արդեն նորոգման կարիք ունի, ավելի հետաքրքիր է զբոսաշրջիկների համար, քանի որ յուրաքանչյուր 50 կմ-ից հետո կարելի է շեղվել ճանապարհից եւ ճարտարապետական որեւէ հուշարձան տեսնել: Կարող եք հիանալ քարանձավային Խնձորեսկ քաղաքով, լինել մոգական Տաթեւում, գոռ ժայռերի միջով հասնել Նորավանք, Արենիում գինի համտեսել եւ հիանալ Արարատով՝ կանգնելով Խոր Վիրապի պատերի մոտ: Լավագույն հանգստյան օրերը, թերեւս, հենց այսպես են անցնում:

 

Մարգարիտա Ավագյան


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում






  • Այս թեմայով



@NEWSam_STYLE

  • Արխիվ
Որոնել
  • Հարցում
Մեկնե՞լ, թե՞ մնալ. ինչպես է իր ապագան տեսնում հայ երիտասարդությունը
Այո, մեկնել
Ոչ, մնալ