«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

Ճանապարհորդի գրառումները. Չինաստան (մաս 1)

22:15, 7 հունիսի

Չինաստանն ինձ համար ասիական առաջին փորձը չէր. Հնդկաստանից, Նեպալից եւ Մոնղոլիայից հետո թվում էր, թե ոչ մի բան առանձնապես չի զարմացնի: Բայց պատկերացնել անգամ չէի կարող, թե որքան եմ սխալվում: Պարզվեց, որ հենց այստեղ է հարկավոր գալ իսկական «մշակութային ցնցման» հետեւից: Այն ապրեցի առաջին իսկ օրը Շանհայում, ինչպես կայծակի հարված:

Ամեն ինչ սկսվեց այն բանից, որ երկարատեւ գիշերային թռիչքից հետո հոգնած էի եւ գնացի հյուրանոց՝ քնելու: Արթնացա երեկոյան 5-ին մոտ, դուրս եկա ընթրելու եւ դրամ փոխանակելու, ընդ որում, բանկային քարտս թեթեւամտորեն թողեցի հյուրանոցում: Մի քանի փողոց անցնելուց հետո ես մի քանի տհաճ բան հասկացա.

1. բոլոր բանկերն աշխատում են մինչեւ ժամը 17-ը;

2. տեղացիները բացի չինարենից որեւէ այլ լեզվով չեն խոսում;

3. ոչ մի տեղ դոլարով վճարել չես կարող;

4. եւ, այս ամենից հետո, նաեւ մոլորվեցի:

Հետագա 40 րոպեներին ինձ թվում էր, որ «ահա հաջորդ շենքը» շատ նման է իմ հյուրանոցին: Վերջնականապես գիտակցելով, որ սխալվում եմ, սկսեցի թեւաթափ լինել: Իսկ եւս մեկ ժամ անց, տեղի բնակիչների շրջանում «դու յու սփիք ինգլիշ» թեմայով անհաջող հարցում անցկացնելուց հետո, կանգնեցի անծանոթ թաղամասի հերթական խաչմերուկում՝ շփոթված, քարտեզն ու հյուրանոցի այցեքարտը ձեռքիս լաց լինելով: Եվ, որ ամենից ապշեցուցիչն էր, բոլորի համար միեւնույն էր: Հնդկաստանից եւ Նեպալից հետո այդ ավելի շատ էր ապշեցնում: Եվ հանկարծ հրաշք կատարվեց: Կողքիս հայտնվեց հեծանվով չինացի պապիկ եւ անգլերենով հարգանքով հարցրեց, թե ինչ է պատահել: Ես անմիջապես բռնեցի նրա ձեռքից, որպեսզի չփախչի, եւ սկսեցի խառնափնթոր կերպով պատմել իմ տխուր արկածները:

Իմանալով, որ Հայաստանից եմ, պապիկը սկսեց ռուսերեն խոսել, եւ ես ավելի ամուր կառչեցի՝ վախենալով, որ սա ընդամենը երազ է: Բայց պապիկը չէր պատրաստվում անհետանալ. նա հրաշալիորեն մեջբերում էր Տոլստոյին եւ ԽՍՀՄ-ի մասին գիտեր ամեն ինչ: Տոլստոյն այնքան էլ հրատապ չէր, եւ ես նրբորեն թեման փոխեցի Շանհայի աշխարհագրական առանձնահատկությունների ուղղությամբ: Պարզվեց, որ ես կանգնած եմ ինձ հարկավոր փողոցում, միայն թե քաղաքի մյուս ծայրում:

Հաշվի առնելով, որ տաքսիի համար վճարել չէի կարող, քանի որ դոլար չեն ընդունում, ես ոտքով ճանապարհ ընկա եւ մեկ ժամ անց հասա ծանոթ երկնաքերին:

Շարունակությունը՝ հաջորդիվ…


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search