Այնքան ճշմարտություններ ասվեցին այդ օրը, որ ծրագիրը փակեցին. Արթուր Բախտամյան

Գունավոր մարդիկ, բարձր տրամադրություն. Գույների փառատոնը՝ Երեւանում

Football Fest. մրցույթներ, չելենջներ ու մարտահրավերներ

Երևանում պաշտոնապես բացվեց Armflix-ի գրասենյակը

Էսօր քշել չկա, էսօր գինու փառատոն ա

Տոտալ դրամա Երեւանում

«Ազգային երգիչ 2»-ի մեծ համերգը, Սամվելի նոր երգը, ու մասնակիցներն՝ իրենց նոր բենդի մասին (VIDEO)

Stylish Faces. Աստղիկ Սաֆարյան. «Ասել եմ՝ չեմ սիրում, ու հեռացել եմ սիրելով»

Տիհանա Vibes. Dasein-ը սիրո եւ տարբերվող մարդկանց մասին է

«Սրտի վալետ». նոր հումորային սիթքոմի մանրամասները. BACKSTAGE

Գեւորգ Մկրտչյանի եւ Քրիստինա Հովհաննիսյանի առաջին տանգոն

Գեևորգ Մկրտչյանը և Քրիստինա Հովհաննիսյանը պսակադրվեցին

Աներեւակայելի էմոցիաներ. Համասյանի համերգը Խուստուփ լեռան լանջին

Տիհանա Vibes. Ո՞րն է ամուսնության լավագույն տարիքը, եւ կարելի՞ է արդյոք դավաճանել

MOCT 5. Անդերգրաունդ կյանքը Հայաստանում

«Armflix»-ի «Տանդեմ» սերիալի առաջին 3 սերիաների ցուցադրությունը, կարմիր գորգն ու հայտնի հյուրերը (VIDEO)

Անդրեյ Մակարեւիչ. «Ինտերնետը շատ շուտ է հասել մարդկությանը»

Գուշակիր գույնը, ստացիր ծաղկեփունջ. մեկ օր՝ Մայիս Վարդանյանի հետ

Տան մասին՝ Արցախի բարբառով. «Իմ տունն Արցախում» ցուցահանդեսը

13:32, 25 փետրվարի

Երեւանում բացվել է «Իմ տունն Արցախում» լուսանկարչական ցուցահանդեսը։ Այն տեղի է ունենում Ալեքսանդր Թամանյանի անվան ճարտարապետության ազգային թանգարան-ինստիտուտում եւ կտեւի մինչեւ մարտի վերջ։

Ընդարձակ դահլիճ, որտեղ հայերենն ու ռուսերենը միախառնված են, կազմակերպիչները հարցազրույցներ են տալիս, այցելուները ողջունում են ընկերներին, բայց ամենաշատ ուշադրությունը գրավում է մասնակիցների շշուկը, ովքեր զրուցում են միմյանց հետ հարազատ արցախյան բարբառով։

Միջոցառման կազմակերպիչներն էին Մարկ Գրիգորյանը, Ալեքսանդրա Լիվերգանտը, Յան Շենկմանը, Ժենյա Ենգիբարյանը եւ Նինա Իսկանդարյանը։

Ցուցահանդեսը նպատակ ունի ընդգծել Արցախում տեղի ունեցած ողբերգական իրադարձությունները եւ պատմել դրանց մասին ականատեսների անձնական պատմություններով՝ նրանց տների սիրողական լուսանկարների միջոցով։

Լրագրող Ալեքսանդրա Լիվերգանտը ասում է, որ նախագծի գաղափարը ծագել է Արցախում տեղի ունեցածի մասին Յան Շենքմանի հետ զրույցի ժամանակ. «Մենք խոսեցինք, թե ինչպես օգնել այս մարդկանց, եւ միակ բանը, որ մենք՝ որպես լրագրողներ, կարող ենք անել՝ նրանց ձայն տալն է»: Ալեքսանդրան եւ Յանը իրենց գաղափարի մասին պատմել են Մարկ Գրիգորյանին, ով սատարել է այն, եւ այդպես ծնվել է այս նախագիծը։

IMG_2398.jpeg (42 KB)

Թանգարան-ինստիտուտի տնօրեն Մարկ Գրիգորյանն ընդգծում է, որ պետք է ճանաչել ու հիշել  իր տունը կորցրած յուրաքանչյուր արցախցու, եւ ցուցահանդեսի նպատակը հենց դա է: Նա նշեց, որ «մարդիկ կային, ովքեր չէին կարողանում իրենց ստիպել լուսանկարներ ուղարկել, վերջին լուսանկարն ուղարկվել էր երեկ եւ կախվել ցուցահանդեսի բացումից մեկ ժամ առաջ։ Իհարկե, մենք կշարունակենք մշակել նախագիծը, դեռ չեմ կարող ասել, թե կոնկրետ ինչ ուղղությամբ, բայց ակնհայտ է, որ սա շարունակվելու է»։

IMG_2399.jpeg (59 KB)

Լուսանկարներից մեկում պատկերված է բարեկազմ երիտասարդ աղջիկը, որը գրկում է իր ընկերներին: Սա ցուցահանդեսի մասնակիցներից Կարինա Պետրոսովան է։ Աղջիկը պատմում է, որ լուսանկարները պատկերում են իր տան հետ կապված ամենաերջանիկ պահերը՝ բակում եղբորորդիները խաղում են, պարտեզում խնամքով ելակ են տնկում, թութ հավաքում եւ իր սիրելի սենյակը՝ գրքերով, կիթառով եւ աստղադիտակով: Կարինան խոստովանում է, որ լքել է իր սիրելի տունը այնպես, ինչպես կար՝ առանց որեւէ բան վերցնելու իր հետ, նախ՝ որովհետեւ հնարավորություն եւ տեղ չկար, եւ երկրորդ՝ անհնար է ընտրողաբար ինչ-որ բան վերցնել եւ ինչ-որ բան թողնել սիրելի տանը։

IMG_2400.jpeg (72 KB)

Ցուցահանդեսի մասնակիցներն ընդգծում են, որ շատ բան չէին կարող իրենց հետ տանել եւ հոգու խորքում կարծում էին, որ սա վերջին անգամը չէր լինի, որ կտեսնեն իրենց տունը։

Լուսանկարից ոչ հեռու կանգնած է մի երիտասարդ՝ խիստ դեմքով եւ սուր հայացքով։ Նա կրում է Գարեգին Նժդեհի պատկերով գլխարկ, «Մեկ ազգ, մեկ ընտանիք» մակագրությամբ։ Երիտասարդի անունը Արսեն Գեւորգյան է, նա արցախցի նկարիչ է։

Արսենն ինքն է նկարել իր հագուստի պատկերը։ Նրա աշխատանքը լուսանկարների մեջ միակ նկարն է։ Երիտասարդը վերջին անգամ իր տունը տեսնելու հնարավորություն չի ունեցել, քանի որ ծառայել է բանակում եւ առջնագծից տեղափոխվել է ուղիղ Ստեփանակերտ։ Արսենը պատմել է իր պատմությունը՝ կտավի վրա վերարտադրելով իր տան պատկերը:

Նրա խոսքով՝ տան վերջին երջանիկ հիշողություններից մեկը իրեն բանակ ճանապարհելու օրն էր, երբ բոլոր հարազատները հավաքվել էին մեկ սեղանի շուրջ եւ մաղթել անփորձանք ծառայություն։ Նկարչության նկատմամբ Արսենի առաջին հետաքրքրությունը ծագել է 7 տարեկանում, այդ ժամանակվանից այն չի մարել, եւ երիտասարդն իր սիրելի գործունեության մեջ անընդհատ նոր ձեւաչափեր ու մեթոդներ է փնտրում։ Արսենը խոստովանում է, որ չնայած բոլոր դժվարություններին, հավատում է եւ գիտի, որ վերադառնալու է Արցախ՝ իր տուն:

IMG_2401.jpeg (75 KB)

«Իմ տունն Արցախում» ցուցահանդեսը կարեւոր իրադարձություն է ողջ հայության եւ, հատկապես, արցախահայության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս պատմել իրենց պատմությունները եւ լինել լսելի։

Մարդկանց կենդանի հիշողությունն ու մի վայրի հիշողությունը միաձուլվում են նրանց պատկերների ու տեքստերի մեջ՝ ստեղծելով արցախցիների համար կյանքի, տան եւ սիրո մասին նման տարբեր, բայց ընդհանուր պատմությունների մեկ սյուժե: Տունը՝ որպես հիշատակի վայր, դարձել է ոչ միայն այս ցուցահանդեսի, այլեւ Արցախի հետ կապված ողջ պատմության խորհրդանիշը։

Ռեգինա Մելիքյան

Լուսանկարները՝ Միխայիլ Բուրցեւի


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Այս թեմայով



@NEWSam_STYLE

  • Արխիվ
Որոնել