«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

Մինաս Ավետիսյան. Մեկ արվեստագետ՝ աշխարհի ողջ ձանձրույթի դեմ

11:25, 20 հուլիսի

Այսօր Մինասը կդառնար 97 տարեկան, բայց հայ նկարիչը մահացավ 46-ում։

Պատկերացրեք՝ գիշեր է, խոհանոցում մշուշոտ լույս է շողում, դրսում լռություն է, և երկու ընկեր հիշում են երրորդին՝ նրան, ով փառքի չէր ձգտում, բայց անմոռաց հետք թողեց։ Մենք ձեզ կպատմենք այդպիսի մարդու՝ Մինաս Ավետիսյանի մասին։ Առանց բարդ տերմինների, առանց ակադեմիական պաթոսի, պարզապես անկեղծորեն և մարդկայնորեն։

минас1.jpg (130 KB)

Կան որոշ արվեստագետներ, որոնց մասին չես կարող ասել «հանճար», քանի որ դա չափազանց պաշտոնական է հնչում։ Բայց «մերոնցից մեկը» ասելը նույնպես բավարար չէ։ Մինասը նրանցից մեկն է։

минас.jpg (45 KB)

Նա ծնվել է Ջաջուրում՝ սովորական գյուղում՝ դժվար ապրուստով, բայց օդում սառչող ծաղիկներով։ Նա այս գույները տեսնում էր մանկուց, ուստի հետագայում չէր կարող «մռայլ» նկարել, նույնիսկ եթե նորաձևությունը, քաղաքականությունը կամ ինստիտուտը դա էին պահանջում։

минас4.jpg (66 KB)

Նրա մայրը կույր էր, և, ինչպես հիշում էին նրա մտերիմները, նրանից նա ժառանգել էր աշխարհը զգալու ունակությունը ոչ թե աչքերով, այլ ավելի խորը ինչ-որ բանով։

минас3.jpg (60 KB)

Մինասը գնաց սովորելու Լենինգրադ, ինչպես այդ դարաշրջանի բոլոր տաղանդավոր տղաները։ Շատերն այնտեղից չվերադարձան, քանի որ գտան մայրաքաղաքներում հենարան ձեռք բերելու միջոց։ Մինասը վերադարձավ, քանի որ գյուղը նրա համար ոչ միայն վայր էր, այլև թեմա։

минас5.jpg (72 KB)

Նա նկարեց այն, ինչ տեսնում էր՝ խորը կնճիռներով ծերունիներ, ճռռացող գոմեր, պարզ գլխաշորերով կանայք։ Այս ամենը՝ բաց, երբեմն նույնիսկ աչքի ընկնող գույներով։ Նրա վրձինը երբեք գեղեցկություն չէր փնտրում, այն ճշմարտություն էր փնտրում։

минас9.jpg (126 KB)

Մինասը երբեք հանգիստ չէր։ Իր անզիջողականության համար նրան հեռացրին դպրոցից, նրա ցուցահանդեսները փակվեցին, իսկ ֆիլմերը ցուցադրելու թույլտվություն չտրվեց։

Երբ նրա արվեստանոցը այրվեց 1972 թվականին, հարյուրավոր աշխատանքներ ոչնչացան։ Ոմանք ասում են, որ դա պատահականություն էր, մյուսները վստահ են, որ դա մահափորձ էր։ Երեք տարի անց նրան մեքենա էր հարվածել։ Փաստաթղթերի համաձայն՝ դա նույնպես դժբախտ պատահար է, սակայն նրա մահվան մանրամասները վկայում են պայմանագրային սպանության մասին։ Նրա անվան շուրջ միշտ չափազանց շատ տարօրինակություններ են եղել, և նա իր ժամանակի համար չափազանց պայծառ ու համարձակ էր։

минас7.jpg (70 KB)

минас7.jpg (70 KB)

Բայց կա մի բան, որը որևէ տարբերակի կարիք չունի։ Նրա որմնանկարները Գյումրում՝ հին մշակութային կենտրոնի պատին։ Նրա տուն-թանգարանը Ջաջուրում, որտեղ ներկի հոտ է գալիս, իսկ հատակները ճռռում են, կարծես տերը՝ ինքը, պատրաստվում է լքել իր արհեստանոցը։

Մինասը երբեք չի փորձել աստղ լինել, ուստի նրա անունը մինչ օրս հնչում է յուրահատուկ և պարզ, ինչպես իրական մարդ, որը գրել է իրական կյանքը։

минас8.jpg (118 KB)

Արտասահմանում Մինասին անվանում են հայ Մատիս, բայց հայրենիքում, իր աշխատանքներում վառ գույների հանդեպ սիրո պատճառով, Մինասին հաճախ համեմատում էին Սարյանի հետ։ Վերջինս, ի դեպ,  ջերմորեն էր խոսել նրա մասին. «Ես հիսուն տարով մեծ եմ քեզանից. ցավալի է, որ քիչ ժամանակ է մնացել։ Որտե՞ղ էիր։ Պետք է մի փոքր ավելի շուտ գայիր։ Մի մոռացիր, արվեստը սիրում է պայքարը։ Հիմա ես մենակ չեմ։ Դու էլ մենակ չես։ Այնպես որ, շարունակիր համարձակվել։ Ես հավատում եմ քո լավ ձեռքերին»։

Նա Հայաստանը լքեց իր իրական գույներով՝ առանց փայլի, առանց հորինված լեգենդների։ Նրա կտավները ծանր դեմքեր են, կանանց խորհրդանշական դիմանկարներ, մութ գյուղական գիշերներ և փայլուն ամառային դաշտ, որտեղ նույնիսկ պարզ հավը արժանապատիվ տեսք ունի։

минас11.jpg (85 KB)

Նա սիրում էր արագ նկարել, մեծ կտավների վրա։ Նա սիրում էր որմնանկարները, քանի որ «պատերը ավելի երկար են դիմանում, քան նկարները»։ Նրա աշխատանքները վրձնահարվածի նրբության մասին չեն, այլ պահի ուժի։ Նրա գույները դասագրքից չէին ընտրվել․ դրանք ծնվել են հողից։

минас10.jpg (42 KB)

Մինասը ցուցահանդեսների հերոս չէր, նա չէր ձգտում հաջողության, բայց նրա նկարները դեռևս մնում են մոտ նրանց համար, ովքեր փնտրում են իրական Հայաստանը՝ ոչ թե թանգարաններում, այլ գույներով, որոնք ո՛չ ժամանակը, ո՛չ էլ կրակը չկարողացան ջնջել։ 

Ռեգինա Մելիքյան


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News

TV SHOWS PHOTO VIDEO


@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search