• Օրուելը՝ հայկական բեմում. «1984»-ի հիման վրա նկարահանված մյուզիքլը կցուցադրվի Երևանում

  Օրուելի վեպի հիման վրա ստեղծված «1984» մուլտիմեդիա մյուզիքլը կցուցադրվի այս աշնանը Երևանում…

• «Գոյ» թատրոնը վերադառնում է նոր պրեմիերայով՝ «Խելագարը» ներկայացմամբ

  Հոկտեմբերի 12-ին «Գոյ»-ը Պարոնյանի անվան երաժշտական ​​կոմեդիայի թատրոնում կներկայացնի «Խելագարը» ներկայացումը՝ բեմը կորցնելուց հետո նրանց առաջին աշխատանքը…

• Մեկ դերասանուհի, մեկ տեսարան, մեկ սիրային պատմություն. Թումանյանի «Անուշ» պոեմի նոր մեկնաբանությունը

  Կան պատմություններ, որոնք չեն կարող անցյալում մնալ…

• Թատրոն 8-ի «Ամեն ինչ անցնում է» ներկայացումը՝ կյանքի մասին, որը մի օր բաժանվում է «մինչև»-ի ու «հետո»-ի

  Այս ներկայացումը, որը բեմադրվել է Երևանի տիկնիկային թատրոնում՝ «Թատրոն 8»-ի կողմից, սկզբում շատ պարզ է թվում․․․

• «Ծառայելով արվեստին». Երևանում բացվեց միջազգային թատերական փառատոնը

  «Մենք հավատում ենք խաղաղության գաղափարին…

• Աննա Ախմատովա և Լև Գումիլյով. խոսքի ուժի և ժամանակի ցավի մասին պիես կներկայացվի Երևանում

  Սեպտեմբերի 10-ին և 11-ին Երևանի Մհեր Մկրտչյանի անվան արտիստական թատրոնում կներկայացվի «Աննա և Լև» ներկայացումը՝ թատրոնի և կինոյի աստղ Սվետլանա Ուստինովայի և ռեժիսոր Օլգա Հենկինայի կամերային ստեղծագործությունը…

• «Download Upload Loveload» պիեսը կամ «սվայփի» հակառակ կողմը

  Մենք կրկին մայրաքաղաքի կենտրոնում գտնվող տանիքի վրա ենք։ Այս անգամ «Download Upload Loveload» ներկայացման համար՝ «Քրոնոֆեստ» հնչեղ անվամբ երևանյան թատրոնի և կատարողական արվեստի շաբաթվա շրջանակներում․․․

• Պարը՝ որպես էմպատիայի ակտ. «Կապ» ներկայացումը

  Փորձարարական թատրոնի փառատոնի շաբաթում ցուցադրվեց «Կապ» ներկայացումը՝ վավերագրական պարային պերֆորմանս հանդիսատեսի մասնակցությամբ…

Սիմոն Աբգարյանի «Պենելոպե»-ն առաջին անգամ ներկայացվեց Հայաստանում՝ Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնում: Ներկայացումը նախկինում ցուցադրվել է տարբեր քաղաքներում՝ փառատոների շրջանակներում, իսկ հիմա այն ներկայացված է Երևանում՝ մի ժողովրդի մոտ, որը շատ լավ գիտի, թե ինչ է նշանակում սպասել պատերազմից հետո։

Ներկայացումը հիմնված է Հոմերոսի «Ոդիսևս»-ի վրա, որը Աբգարյանը արդիականացրել է մեր ժամանակների իրականության համար: Պենելոպեն այստեղ Դինահն է, որի դերը մարմնավորում է ՀՀ վաստակավոր արտիստ Նարինե Գրիգորյանը: Նա քսան տարի սպասում է ամուսնուն՝ չիմանալով, թե որտեղ է նա, չիմանալով, թե ողջ է, և չիմանալով՝ անհայտը, թե՞ ճշմարտությունն է ավելի սարսափելի: Բայց Դինահը սպասման հնազանդ ստվեր չէ: Նա կին է, որը չի կոտրվել տարիների, ճնշման կամ այլ մարդկանց խորհուրդների կողմից. նա ունակ է գնալ մինչև վերջ, նույնիսկ եթե այդ վերջը պահանջում է դաժան որոշում: Նա իր տառապանքն ընդունում է որպես իր ընտրության մաս, չի արդարանում և չի վախենում դատողությունից՝ գործում է այնպես, ինչպես իր սիրտն է թելադրում, նույնիսկ եթե շրջապատող աշխարհը դա համարում է խելագարություն։

Սակայն «Պենելոպեն» միայն ամուսնական հավատարմության մասին չէ։ Այն նվիրված է մարդու ներքին օրենքին։ Այն մասին է, թե ինչպես կարող է մարդը պահպանել իր արժեքները, նույնիսկ երբ շրջապատող աշխարհը առաջարկում է հարմար փոխզիջումներ։ Անտեոսը, որը հետապնդում է Դինահին կարգավիճակի և իշխանության համար, թվում է սարսափելիորեն ժամանակակից։ Նա կարևորում է ոչ թե զգացմունքները, այլ նրա ճակատագրի, կյանքի և մարմնի նկատմամբ վերահսկողությունը։ Նա գործարար է, որը ստանում է այն, ինչ ուզում է, նույնիսկ ամենաանբարեխիղճ միջոցներով։

Պիեսի գլխավոր հերոսը Էլիասն է՝ պատերազմից վերադարձող Ոդիսևսը։ Նա գալիս է ոչ թե որպես հաղթող, այլ որպես մարդ, որը այլևս չի ցանկանում սպանել։ Նրա խաղաղասիրությունը բախվում է մոր կոշտ տրամաբանությանը, որը համոզված է, որ խաղաղությունը պետք է պաշտպանվի ուժով: Այս բանավեճում պարզ բարոյականություն չկա: Կա դժվար հարց. եթե հրաժարվեք բռնությունից, կդիմանա՞ ձեր տունը: Եվ եթե ընտրեք բռնությունը, կպահպանե՞ք սեփական անձը:

Պիեսում հայտնվում է նաև ժամանակակից Աթենաս: Ոչ թե դպրոցական նկարազարդումներից փայլուն աստվածուհին, այլ կոփված, կոպիտ, կարծես հյուծված լինի դարավոր մարդկային սխալներից: Նա ուղղորդում է, նախատում և զայրանում: Նրա աստվածային հանդիմանություններում կարելի է լսել անվերջ պատերազմներից, կրկնվող սցենարներից, մարդկության հոգնածություն: Եվ այնուամենայնիվ, նա չի հեռանում: Նա շարունակում է մարդուն մղել ընտրություն կատարելու, ելք փնտրելու, նույնիսկ եթե այդ ճանապարհը ակնհայտ չէ:

Կարելի է վստահորեն ասել, որ պիեսը ցավալիորեն հասկանալի է ժամանակակից հանդիսատեսի համար: Որովհետև այս պատմությունը՝ մարդկային ագահության և մարդկային հավատարմության, կորստի վախի և ճշմարտությունն իմանալու վախի, այն մասին, թե ինչպես է պատերազմը վերաձևում ճակատագրերը, ցավոք, այսօր էլ արդիական է։ Ժամանակները փոխվում են, տեսարանը թարմացվում է, բայց մարդկային էությունը, կարծես, մնում է անփոփոխ։

Լիանա Աղաջանյան

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում