• «Նույնիսկ միլիարդատերերն են ենթարկվում դրան». փորձագետը նշել է այն էմոցիան, որը գաղտնի կառավարում է ամենահաջողակ մարդկանց կյանքը

  Հադսոնը պնդում է, որ հենց այն տհաճ ապրումները, որոնցից մարդը փորձում է փախչել, հաճախ սկսում են կառավարել նրա կյանքը։ Եվ որքան ուժեղ է որոշակի հույզը ճնշելու ձգտումը, այնքան ավելի մեծ իշխանություն է այն ստանում մարդու նկատմամբ...

• Հինգ սխալ, որոնք լուռ կործանում են ամուսնությունները

  Երջանիկ և երկարատև ամուսնության գաղտնիքը կայանում է ոչ միայն համատեղելիության, այլև հուզական մտերմության պահպանման մեջ․․․

• Սմարթֆոնները գողանում են կյանքի տարիները. գիտնականները զգուշացնում են անվերջ սքրոլինգի հետևանքների մասին

  Սոցիալական ցանցերում ժամերով սքրոլինգ անելը կարող է շատ ավելի լուրջ առողջական հետևանքներ ունենալ, քան ընդունված է ենթադրել…

• Աղջիկներն ու տղաները ծնվելուց մի քանի ժամ անց սկսում են տարբեր կերպ արձագանքել աշխարհին

  Հարցը, թե տղամարդկանց և կանանց վարքագծի տարբերությունները որքանով են պայմանավորված բնությամբ, և որքանով՝ դաստիարակությամբ և սոցիալական միջավայրով, մնում է գիտության մեջ ամենատևականներից մեկը…

• Արձակուրդն ավարտվում է, իսկ անհանգստությունը սկսվում է․ ինչո՞ւ չենք ուզում վերադառնալ աշխատանքի

  Արդյո՞ք մենք պարզապես հոգնել ենք աշխատանքից, թե՞ երբեմն աշխատանքի վերադառնալու մեր ուժեղ ցանկությունը թաքցնում է շատ ավելի խորը խնդիր...

• «ChatGPT-ն համոզել էր ինձ, որ ես Հիսուսն եմ». ամերիկացին դատի է տվել OpenAI-ին՝ ինքնասպանության փորձի համար

  Գաղտնիք չէ, որ իրենց համեմատաբար կարճ պատմության ընթացքում արհեստական ​​բանականության չաթբոտները, այդ թվում՝ ChatGPT-ն, բազմիցս հայտնվել են պատմությունների կենտրոնում այն ​​մասին, թե ինչպես են նրանք համոզել օգտատերերին ծայրահեղ համոզմունքների մեջ․․․

• Կատարյալ մանիպուլյատորներ. ինչու է հասարակությունն անպաշտպան թաքնված հոգեպաթների առջև

  Երկար ժամանակ հոգեպաթիայի մասին ավանդական պատկերացումները հիմնված էին բացառապես բանտային հետազոտությունների վրա։ Սակայն այսօր գիտնականներն ուշադրություն են դարձնում բարձր ֆունկցիոնալությամբ օժտված հոգեպաթներին․ սրանք կայուն գիշատչի գծերով (Persistent Predatory Personalities) մարդիկ են, որոնք հիանալի հարմարված են հասարակության մեջ, հաջող կարիերա ունեն կորպորացիաներում, քաղաքականությունում ու այլ ոլորտներում՝ միևնույն ժամանակ մնալով անպատիժ, գրում է Guardian-ը...

• «Աստված ինձ գերբնական ուժ է տվել, որպեսզի շարունակեմ այս ճանապարհը». Զոյա Մաթևոսյանը Հայաստան է գալիս՝ կենդանիներին օգնելու առաքելությամբ

  ԱՄՆ-ում բնակվող կենդանասեր Զոյա Մաթևոսյանն արդեն երկրորդ անգամ է այցելում Հայաստան՝ շարունակելու այն առաքելությունը, որը տարիներ առաջ դարձել է իր կյանքի գլխավոր նպատակը...

Օրերս Երեւանում առանց ձեռքերի եւ ոտքի մեկ թաթի ծնված երեխան իսկական իրարանցում առաջացրեց ոչ միայն բժիշկների ու ծնողների մոտ, այլեւ ամբողջ համացանցով մեկ։ Սոցիալական կայքերի  ակտիվ օգտատերերը սկսեցին քննարկել ու քննադատել երեւույթը՝ սկսած բժիշկների անփութությունից, ովքեր ժամանակին չէին նկատել երեխայի արատները, վերջացրած՝ ծնողների անտարբերությամբ, որով նրանք պատրաստակամություն հայտնեցին լքել երեխային եւ հանձնել մանկատան խնամքին։ Իհարկե, մեղադրելը միշտ էլ հեշտ է, եւ ես չեմ ուզում այսօր խոսել բժիշկների կամ երեխայի ծնողների ճիշտ ու սխալ լինելու մասին, ես ուզում եմ խոսել բոլորովին այլ բանի մասին։

Առանց ձեռքերի եւ մեկ ոտքի թաթի ծնված երեխան ինձ ստիպեց խորհել շատ ավելի կարեւոր բանի մասին, որն է մարդու արտաքին ու ներքին գեղեցկությունը։ Դեռ մանկուց ամենուր մեզ սովորեցնում են, որ կարեւորը ոչ թե մարդու արտաքինն է, այլ ներքինը, որ մարդ նախ պետք է հոգով գեղեցիկ լինի, հետո միայն մարմնով։ Չկա մի մարդ, ով դեմ լինի այս պնդմանը։ Ավելին, եթե կա մեկը, ով հակառակն է մտածում, ում համար առավել կարեւոր է մարդու արտաքինը, ապա դժվար թե այդքան խիզախ լինի եւ բարձրաձայն խոստովանի այդ մասին։ Չէ՞ որ մեզանում արտաքինը հոգուց ավելի բարձր դասելը լավ բան չի համարվում։

Այդ փոքրիկը չունի երկու ձեռք, չունի մեկ ոտնաթաթ, եւ դրա համար նրանից հրաժարվում են։ Հրաժարվում են, որովհետեւ նա նման չէ բոլորին, նրա արտաքինը չի համապատասխանում  «ստանդարտներին»։ Գիտեք՞, ամենեւին էլ նպատակ չունեմ քննադատել երեխայի ծնողներին, ովքեր հրաժարվում են իրենց՝ «ստանդարտներից դուրս» երեխայից, սակայն ինձ մի հարց է տանջում. եթե այս երեխան ծնվեր առանց վերոնշյալ ֆիզիկական արատների եւ, ենթադրենք, 15 տարի անց, դժբախտ պատահարի արդյունքում զրկվեր իր վերջույթներից, ի՞նչ պետք է անեին ծնողներն այդ ժամանակ։ Դարձյա՞լ պետք է հրաժարվեին նրանից։ Գիտեմ՝ հիմա կասեք, 15 տարի պահել-մեծացնելն ուրիշ է...Իսկ ինչ կասե՞ք այն ինն ամիսների մասին, երբ մայրը կրել է երեխային իր սրտի տակ։ Միթե՞ դրանք դեր չեն խաղացել այդ կնոջ համար։ Միթե՞ արտաքին թերությունների հանդեպ տրամադրվածությունը վեր է գտնվել մայրական բնազդից ու սիրուց։

Նորից կրկնում եմ՝ չեմ քննադատում եւ վատաբանում երեխայի ծնողներին, սակայն երեխայից հրաժարվելը, ինչ է թե նա չունի վերջույթներ, նույնն է, թե հրաժարվես երեխայիցդ, քանի որ նրա աչքերի գույնն, օրինակ, կապույտ չէ, այլ սեւ կամ շագանակագույն, բավարար չափով բարձրահասակ չէ կամ չափից դուրս գեր է։ Չէ որ՞ վերջին երկուսը  մեզանում նույնպես համարվում են «թերություններ»։ 

Ես միայն մի բան գիտեմ՝ մարդու արտաքինն այնքան փոփոխական է ու աննշան... Ոչ ոք ապահովագրված չէ, որ եթե այսօր ծնվել է երկու ձեռքով եւ ոտքով, մի քանի տարի անց կամ հենց վաղը նա չի զրկվի դրանցից, եւ մերժել նրանց միայն այն բանի համար, որ նրանց արտաքինը փոխվել է, որ «ստանդարտից դուրս է», անմտություն է։ Եթե մենք սիրում ենք մարդկանց նրանց աչքերի, քթի, շուրթերի, վարսերի, ոտքերի կամ գեղեցիկ կառուցվածքի համար, ապա ի՞նչ ենք մենք սիրելու այդ մարդկանց մեջ, երբ տարիները սրբեն-տանեն դրանց գեղեցկությունը։ Մտածե'ք, մարդիկ եւ քանի դեռ ուշ չէ, վերանայեք ձեր արժեքները։

Աշա 

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում